Dómstólaleit

K krafði H ehf. um greiðslu nánar tiltekinnar fjárhæðar vegna sprunguviðgerða sem H ehf. hafði tekið að sér á fasteign K. Hafði H ehf. gefið út fjóra reikninga vegna verksins og K greitt tvo þeirra. Byggði K kröfu sína um endurgreiðslu á því að ekki hefði komist á verksamningur milli aðila. Talið var að þegar K innti greiðslur sínar af hendi hefði honum mátt vera ljóst að tilefni þeirra væru verklegar framkvæmdir sem H ehf. hafði ráðist í og blöstu við íbúum hússins. Einnig hefði K ekki borið því við að honum hefði verið ókunnugt um efni undirritaðs skjals sem fyrir lá og fól í sér samkomulag um verkið. Hefði því verið fullt tilefni fyrir K að bregðast við teldi hann að H ehf. væri án heimildar að sinna viðgerðum við húsið. Þess í stað hefði hann greitt fyrirvaralaust tvo reikninga frá H ehf. og engar athugasemdir gert við það að hann héldi framkvæmdunum áfram. Var því ekki talið að K gæti krafið H ehf. á grundvelli reglna kröfuréttar um endurgreiðslu ofgreidds fjár. Einnig reisti K kröfu sína á því að enginn árangur hefði verið af verki H ehf. Hafði í stefnu K til héraðsdóms verið lýst að í kjölfar þess að síðari greiðsla hans var innt af hendi vegna verksins hefðu íbúar hússins gert sér grein fyrir að ekki væri allt með felldu. Þrátt fyrir það hafði K ekkert aðhafst fyrr en fenginn var verkfræðingur um ári síðar til að skoða verkið. Þá var því fyrst hreyft í stefnu að annmarkar væru á verkinu eða ríflega einu og hálfu ári eftir að K hefði haft tilefni til. Var því talið að K hefði sökum tómlætis glatað rétti til að bera fyrir sig að gallar væru á verkinu þannig að hann gæti krafist skaðabóta úr hendi H ehf. Var H ehf. því sýknaður af kröfu K.

R og T deildu um eignarrétt að húsgögnum í vörslum T og bar þeim ekki saman um ástæðu þess að húsgögnin voru afhent honum. Í héraðsdómi, sem staðfestur var með vísan til forsendna hans, var talið að R hefði ekki sýnt fram á ótvíræðan eignarrétt sinn að umræddum húsgögnum og að hún yrði að bera hallann af þeim sönnunarskorti. Með hliðsjón af því, misræmi í fullyrðingum R um tilurð þess að T fékk húsgögnin afhent og tómlæti R við að halda fram meintum rétti sínum var T sýknaður af kröfum hennar.

Þ krafðist þess að fellt yrði úr gildi eignarnám á spildu úr landi jarðarinnar V, sem fram fór árið 1947. Taldi Þ að lagaheimild hefði skort til þess að eignarnámið færi fram en ef fullnægjandi lagaheimild hefði verið fyrir hendi bæri eigi að síður að ógilda það nú, enda hefði fyrirhuguð nýting þess eignarnumda ekki gengið eftir. Hélt Þ því fram að L hefði nú í hyggju að selja hið eignarnumda land undir íbúðabyggð í stað þess að nýta það í samræmi við eignarnámsheimild. Talið var að fram hefði farið skilyrðislaus eignayfirfærsla á landinu, sem hefði verið tekið til notkunar í eðlilegu samræmi við tilgang eignarnámsins. Var ekki talið að eignarnámsþola yrði veittur réttur til að endurheimta eignarnumið land nema á grundvelli lagaheimildar eða vegna sérstakra aðstæðna. Þar sem hvorugs var talið njóta við var kröfu Þ hafnað.