A höfðaði mál gegn Í og krafðist skaðabóta á grundvelli 264. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála vegna margvíslegra rannsóknaraðgerða sem hann hafði sætt samkvæmt IX-IXV. kafla sömu laga. Í dómi Landsréttar var rakið að A hefði verið sviptur frelsi í 15 daga á tilgreindu tímabili og máli hans hefði lokið án þess að ákæra væri gefin út og málið því fellt niður í skilningi 1. mgr. 246. gr. laganna. Ætti A því rétt á bótum vegna þeirra aðgerða sem hann sætti á grundvelli IX. til XIV. kafla laganna, nema því væri slegið föstu að hann hafi valdið eða stuðlað að aðgerðunum, sbr. 2. málslið 2. mgr. 246. gr. sömu laga. Byggði Í meðal annars á því að A hefði stuðlað að rannsóknaraðgerðunum með því að hafa dýran fatnað og muni, sem væru hugsanlegt þýfi í vörslum sínum svo og vegna tengsla sinna við tilgreindar konur sem grunur lék á að væru fórnarlömb mansals og með óljósum og misvísandi skýringum við yfirheyrslur. Í dómi Landsréttar kom fram að ljóst væri að sum atvik komu ekki til fyrr en eftir að gripið var til rannsóknaraðgerðanna og gætu því ekki talist hafa stuðlað að þeim. Var ekki talið að Í hefði tekist sönnun þess þannig að rök stæðu til að lækka bætur hans á grundvelli 2. málslið 2. mgr. 246. gr. laganna. A gerði einnig kröfu um skaðabætur vegna aðgerða sem falla utan 246. gr. laganna en ekki var fallist á að A hefði sýnt fram á saknæma eða ólögmæta háttsemi í tengslum við aðgerðirnar eða að hann ætti á öðrum grunni rétt til bóta vegna þeirra. Var á hinn bóginn staðfest sú niðurstaða hins áfrýjaða dóms að A ætti rétt á bótum vegna þess óhóflega dráttar sem varð á meðferð málsins hjá lögreglu samkvæmt b-lið 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Voru miskabætur til A vegna framangreinds metnar í einu lagi og þóttu hæfilega ákveðnar 2.000.000 króna.
Fallist var á kröfu lögreglustjóra um að X yrði bönnuð för úr landi um nánar tilgreindan tíma enda væri fullnægt skilyrðum 1. mgr. 100. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 1. mgr. 95. gr. sömu laga.
Ákærðu er gert að sæta fangelsi í 30 daga fyrir skjalafals.
Ákæruvaldið (
Óli Ásgeir Hermannsson ftr)
gegn
Ahmed Abdullah Atiyah AL-GBURI (
Leifur Runólfsson hdl)
Ákærða er gert að sæta fangelsi í 30 daga fyrir skjalafals.
Ákæruvaldið (Jón Einarsson fulltrúi) gegn
Samkaup hf og Bergvini Eyþórssyni
Fyrirtæki og starfsmaður þess sakfelldur fyrir að hafa ráðið útlending til starfa án tilskilinna leyfa.
Ákæruvaldið (Jón Einarsson fulltrúi) gegn
Dan Sava
Útlendingur sakfelldur fyrir að brjóta gegn komubanni til landsins.
Úkraínskur ríkisborgari sakfelldur fyrir handhöfn falsaðs vegabréfs, en ákvörðun refsingar skilorðsbundið í eitt ár.
C, sem kvaðst vera 25 ára nígerískur ríkisborgari, játaði að hafa við komu til Íslands haft meðferðis falsað breskt vegabréf og að hafa framvísað því við innritun á farfuglaheimili. Var hann dæmdur til 30 daga óskilorðsbundinnar fangelsisrefsingar.
J og S, sem komið höfðu til landsins með tíu daga millibili, voru ákærð fyrir fjársvik og skjalafals, auk þess sem S var gefið að sök brot gegn lögum um útlendinga. J var sakfelldur fyrir skjalafals með því að hafa falsað tékka og selt þá tveimur íslenskum bönkum. Var þátttaka S í þeim brotum ekki sönnuð, nema að því er varðaði þrjá tékka, sem hún seldi sjálf. J var sakfelldur fyrir fjársvik með því að hafa tekið á leigu og slegið eign sinni á tvær jeppabifreiðar en ósannað var að S hafi tekið þátt í öðru broti hans. S hafði viðurkennt að hafa haft meðferðis til landsins og notað vegabréf nafngreindrar breskrar konu, en við rannsókn kom í ljós að vegabréfið var falsað. Þar sem verknaðarlýsing þessa brots í ákæruskjali féll ekki undir efnislýsingu 1. mgr. 155. gr. almennra hegningarlaga um skjalafals, þar sem ekki var uppfyllt það skilyrði ákvæðisins að skjalið hafi verið notað, var hún vegna þessa eingöngu sakfelld fyrir brot á lögum um útlendinga. Þóttu athafnir J og S sýna að strax í kjölfar komu sinnar til landsins hafi þau haft uppi áform um brot sín. Brotavilji þeirra hafi þannig bæði verið einbeittur og styrkur. Var refsing J hæfilega ákveðin fangelsi í 15 mánuði en S í fimm mánuði.
Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli b. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.