Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
4 dómar fundust
Lagagrein: 14. gr. laga nr. 95/2000 — Lög um fæðingar- og foreldraorlof
Stefnanda, sem var barnshafandi, var sagt upp störfum á reynslutíma. Deilt var um hvort heimilt hefði verið að segja henni upp eins og atvikum var háttað, hver væri uppsagnarfrestur hennar, hvort hún ætti rétt á miskabótum og hvaða greiðslur ætti að draga frá yrði fallist á kröfu hennar. Það var ekki talin gild ástæða til að segja stefnanda upp störfum í skilningi 30. gr. laga nr. 95/2000, um fæðingar- og foreldraorlof, með vísan til þess að hún hafi verið á reynslutíma. Þá voru þær skýringar sem voru gefnar um að ekki hafi myndast nægjanlegt traust og að stefnandi hafi virkað áhugalaus og óörugg ekki taldar gildar ástæður fyrir uppsögn í skilningi ákvæðisins. Uppsögnin var því ólögmæt. Jafnframt var litið svo á að miða bæri við þriggja mánaða uppsagnarfrest auk greiðslna frá uppsögn og fram að fæðingu barnsins. Frá skaðabótakröfu stefnanda voru dregnar atvinnuleysisbætur og aðrar greiðslur sem hún fékk greiddar á þessum tíma. Ekki var fallist á að lækka bætur á grundvelli 36. gr. samningalaga og reglna um brostnar forsendur. Hins vegar var miskabótakröfu stefnanda hafnað enda ekki talið að uppsögnin hafi falið í sér ólömæta meingerð.
Á var ráðin til starfa hjá M ehf. í fullt starf 1. september 2015 en lét af störfum í nóvember sama ár er hún varð óvinnufær vegna veikinda á meðgöngu. Krafði Á M ehf. um greiðslu fjárhæðar er nam launum í þrjá mánuði auk orlofs. Deildu aðilar um það hvort samkomulag hefði orðið með þeim um að ráðningarsambandi þeirra hefði verið slitið í nóvember 2015. Hæstiréttur taldi að í tilkynningu um fæðingarorlof sem undirrituð var í desember 2015 af þáverandi framkvæmdastjóra M ehf. hefði falist vísbending um að við það tímamark hefði verið litið svo á af hálfu M ehf. að Á væri enn í fullu starfi og ráðningarsambandi þeirra þá ekki verið slitið. Með hliðsjón af því og að teknu tilliti til þess, sem fram kom í héraðsdómi um þetta efni, staðfesti Hæstiréttur þá niðurstöðu héraðsdóms að ósannað væri að ráðningarsambandinu hefði verið slitið í nóvember 2015, en M ehf. sem vinnuveitandi bæri hallann af þeim sönnunarskorti. Þá staðfesti Hæstiréttur jafnframt að Á hefði í fæðingarorlofinu öðlast rétt til þriggja mánaða uppsagnarfrests í samræmi við kjarasamningsákvæði og 2. mgr. 14. gr. laga nr. 95/2000 um fæðingar- og foreldraorlof og að hún hefði hvorki glatað réttindum sínum vegna tómlætis né annarra atvika. Var krafa Á því tekin til greina.
Stefnandi sem ráðin hafði verið í þjónustu stefnda var talinn hafa áunnið sér rétt til þriggja mánaða uppsagnarfrests samkvæmt kjarasamningi og var því fallist á kröfu hennar sem á því byggðist.
Máli vísað frá dómi án kröfu. Stefnandi ekki talinn eiga lögvarða hagsmuni og einnig var vísað til 2. mgr. 25. gr. eml.