Dómstólaleit

Með ákvörðun S árið 2011 var V hf. talinn hafa á árunum 2005 til 2008 brotið gegn 11. gr. samkeppnislaga nr. 44/2005 og 54. gr. samnings um Evrópska efnahagssvæðið, með gerð fjölda viðskiptasamninga við endurseljendur á gosdrykkjum, og var V hf. gerð sekt að fjárhæð 260.000.000 krónur. Áfrýjunarnefnd samkeppnismála staðfesti ákvörðunina með úrskurði sínum sama ár, en lækkaði sektarfjárhæðina í 80.000.000 krónur. V hf. höfðaði í kjölfarið mál á hendur S og Í aðallega til ógildingar á úrskurði áfrýjunarnefndarinnar og endurgreiðslu sektarinnar, en ellegar til niðurfellingar hennar. S og Í kröfðust þess fyrir sitt leyti að fellt yrði úr gildi ákvæði úrskurðarins um hina lækkuð sektarfjárhæð og að V hf. yrði gert að greiða 260.000.000 krónur í sekt. Með héraðsdómi, sem Hæstiréttur staðfesti með vísan til forsendna hans, var krafa V hf. um ógildingu úrskurðarins tekin til greina með skírskotun til þess að S hefði ekki lagt grunn að skilgreiningunni, sem hann beitti í ákvörðun sinni á markaði sem atvik málsins vörðuðu, með viðhlítandi rannsókn eftir fyrirmælum 10. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993.

S krafðist þess að uppsögn G hf. á samningum þeirra um móttöku VISA kreditkorta og VISA Electron debetkorta í verslun hans yrði dæmd ólögmæt. Engar sérstakar ástæður voru nefndar í uppsagnarbréfi G hf. til S en fyrir lá að S hafði hætt að taka við VISA kreditkortum og neitað samkvæmt auglýsingu sem hékk uppi í söluturni hans viðskiptum með viðtöku VISA Electron debetkorta sem ekki náðu 500 krónum. Hafði komið til endurtekinna árekstra milli hans og korthafa vegna þessa og höfðu korthafar ítrekað kvartað við G hf. Fallist var á það með S að G hf. hefði markaðsráðandi stöðu í skilningi samkeppnislaga nr. 8/1993. Mætti því taka undir með S að uppsögn G hf. á kortaviðskiptum við hann væri til þess fallin að hafa áhrif á viðskipti við fyrirtæki hans. Þótt þetta kynni að takmarka heimild G hf. til þess að beita uppsagnarákvæðum skilmálanna án málefnalegra ástæðna, sbr. núgildandi 11. gr. samkeppnislaga áður grundvallarreglur um ólögmæta viðskiptahætti, sbr. einkum 20. gr. sömu laga, yrði að fallast á það með héraðsdómi að slíkar ástæður hefðu verið fyrir hendi og þær legið ljósar fyrir. Þá hefði S áður en uppsögnin tók gildi verið boðið af fyrirsvarsmönnum G hf. að taka upp viðskiptin að nýju léti hann af verslunarháttum sínum í kortaviðskiptum. Hann hefði aftur á móti ekki verið reiðubúinn til þess með þeim skilmálum sem öðrum bjóðast eða að greiða fyrir þau og það væri hann ekki enn. Var héraðsdómur því staðfestur.