Dómstólaleit

J og Þ störfuðu hjá Í hf. sem framleiddi og seldi ísþykknivélar. Í ráðningarsamningum þeirra var að finna ákvæði um trúnaðarskyldu m.a. varðandi viðskipta- og atvinnuleyndarmál. Rekstri Í hf. var hætt og var J og Þ sagt upp störfum. Í hf. gerði síðan samning við O ehf. um kaup á vörubirgðum, lausafjármunum, framleiðsluaðferðum, tæknilegum upplýsingum, einkaleyfum og viðskiptasamböndum Í hf. Í samningnum kom m.a. fram að O ehf. hefði rétt til að framfylgja og fullnusta trúnaðarskyldur starfsmanna. Eftir að J og Þ létu af störfum hjá Í hf. hófu þeir hönnun og þróun á ísstrokkum sem þeir létu framleiða og seldu síðan. O ehf. stefndi J og Þ og krafðist þess að þeim yrði með dómi bannað að framleiða og/eða selja ísstrokka í ísþykknivélar af tiltekinni gerð. Talið var að Í hf. hafi ekki getað, án samþykkis og vitundar J og Þ, framselt skyldur þeirra samkvæmt ráðningarsamningum sem þegar hafði verið slitið og því ekki hægt að byggja kröfur á því að J og Þ hafi verið bundnir af ákvæðum ráðningarsamninganna. Þá var ekki talið að J og Þ hafi nýtt sér atvinnuleyndarmál við gerð ísstrokkanna þannig að þeir hafi brotið gegn 27. gr. þágildandi samkeppnislaga. Voru J og Þ því sýknaðir af kröfum O ehf.

O krafðist þess að lagt yrði bann við því að J og Þ, sem höfðu verið starfsmenn Í, framleiddu eða seldu ísstrokka af tiltekinni tegund eða sambærilega vélarhluti. Í maí 2003 keypti O birgðir og rekstrarfjármuni Í og var tekið fram í samningnum að O fengi framseldan rétt Í til að framfylgja og fullnusta ákvæði ráðningarsamninga núverandi og fyrrverandi starfsmanna Í um trúnaðarskyldur. O byggði á því að J og Þ hefðu nýtt sér trúnaðarupplýsingar, sem þeir hefðu komist yfir í störfum hjá Í, við framleiðslu ísvéla. Krafa hans var einkum reist á því að J og Þ væru bundnir trúnaði og þagnarskyldu samkvæmt ákvæðum ráðningarsamninga þeirra við Í. Í héraðsdómi var ekki talið á færi O að byggja á þessum samningum og voru J og Þ þegar af þeirri ástæðu sýknaðir vegna aðildarskorts O. Á hinn bóginn byggði O sjálfstætt á því að háttsemi J og Þ væri í andstöðu við 2. og 3. mgr. 27. gr. þágildandi samkeppnislaga nr. 8/1993. Ekki var tekin afstaða til þessarar málsástæðu í héraðsdómi og var án þess ekki talið unnt að sýkna J og Þ vegna aðildarskorts O. Af þessum ástæðum og þar sem bersýnilega var talin þörf á kunnáttu sérfróðra meðdómsmanna til að leysa úr öðrum málsástæðum, sem vörðuðu tæknileg atriði, var ekki komist hjá því að ómerkja héraðsdóm ásamt meðferð málsins frá upphafi aðalmeðferðar.

S var ráðinn til starfa til PMT ehf. árið 1993 og tók við stöðu yfirmanns þjónustudeildar félagsins árið 1998. Í tengslum við launahækkun til S var gerður við hann skriflegur ráðningarsamningur 30. maí 2000. Í samningnum var meðal annars ákvæði um að S skuldbindi sig til að ráða sig ekki hjá fjórum nafngreindum fyrirtækjum í tvö ár frá starfslokum sínum hjá PMT ehf., að viðlögðu févíti að fjárhæð 12.000 krónur á dag. Var P ehf. eitt þeirra. S sagði upp starfi sínu hjá PMT ehf. og hætti í ágúst 2001. Í desember sama ár hóf hann störf hjá P ehf. Í málinu krefur PMT ehf. um greiðslu févítis vegna samningsbrots S að fjárhæð 3.120.000 krónur. Talið var að samningsskuldbinding S hafi hvorki verið víðtækari en heimilað sé í 1. mgr. 37. gr. laga nr. 7/1936, né verði henni vikið til hliðar á grundvelli 36. gr. sömu laga. Þóttu heildarbætur til PMT ehf. vegna samningsrofs S hæfilega metnar 900.000 krónur.