Dómstólaleit

D ehf. höfðaði mál á hendur K og krafðist skaðabóta vegna tjóns sem félagið taldi sig hafa orðið fyrir vegna þess að K hefði með saknæmum og ólögmætum hætti hafnað umsókn D ehf. um byggingarrétt á lóðinni Á 4-8. K auglýsti úthlutun byggingarréttar á nánar tilgreindum lóðum árið 2015. D ehf. var meðal umsækjenda og samþykkti bæjarráð K að vísa umsókn félagsins til bæjarstjórnar til samþykktar fyrir lóðina Á 4-8 í samræmi við tillögu vinnuhóps um úthlutun byggingarréttar. Á fundi bæjar- stjórnar var ákveðið að fresta afgreiðslu umsóknarinnar og vísa erindinu aftur til bæjarráðs. Sama dag var umsókn D ehf. tekin fyrir hjá fyrrgreindum vinnuhópi sem bókaði að framlagður ársreikningur D ehf. hefði ekki uppfyllt skilyrði úthlutunar- reglna um áritun löggilts endurskoðanda. Í kjölfarið samþykkti bæjarráð, í samræmi við tillögu vinnuhópsins, að öðru félagi yrði gefinn kostur á byggingarrétti á lóðinni Á 4-8 enda þótti ekki rétt að heimila D ehf., umfram aðra, að leggja fram ný gögn að liðnum umsóknarfresti. Landsréttur komst að þeirri niðurstöðu að krafa úthlutunar- reglnanna um að framlagðir ársreikningar væru áritaðir af löggiltum endurskoðanda væri málefnaleg og að D ehf. hefði ekki leitt í ljós að það hefði verið venjuhelguð eða alkunn framkvæmd að K tæki við óárituðum ársreikningum þvert á reglurnar. Þá hefði D ehf. ekki átt kröfu um að skila árituðum ársreikningi eftir lok umsóknarfrests enda hefði það verið til þess fallið að raska jafnræði umsækjenda. Loks var því hafnað að upphafleg ákvörðun bæjarráðs hefði verið fullnaðarákvörðun sem óheimilt hefði verið að hverfa frá. D ehf. hefði því ekki tekist sönnun um að umsókn hans hefði uppfyllt kröfur úthlutunarreglnanna eða að stjórnsýsluframkvæmd eða aðrar ákvarðanir K hefðu leitt til skaðabótaskyldu K. Var K því sýknað af kröfum D ehf.

Í málinu var deilt um starfslok Á hjá D FAS ehf., D ehf. og D sf. á árinu 2017 og fjárhagslegt uppgjör vegna þeirra. Á reisti kröfur sínar á því að uppsögn hans hefði verið ólögmæt og að í henni hefði í reynd falist riftun á ráðningarsamningi hans við D FAS ehf. þar sem uppsagnarfrestur hans hefði eingöngu verið einn mánuður Í dómi Landsréttar kom fram að þegar litið væri til gagna málsins teldi dómurinn ekki efni til að hnekkja mati D FAS ehf. á brotum á starfsskyldum Á og hefði hann mátt, sem reyndum endurskoðanda og einum eigenda og stjórnanda D samstæðunnar, vera kunnugt um mikilvægi þess að fylgja reglum hennar og um hugsanleg viðurlög við frávikum frá þeim. Var því fallist á að ástæða uppsagnar Á hefði verið lögmætur grundvöllur fyrir uppsögn hans með skemmri fresti en sex mánuðum. Þegar mið væri tekið af umfangi og eðli brota Á og þeirrar takmörkuðu viðvörunar, sem hann hafði fengið vegna þeirra, var í ljósi almennra reglna um hæfilegan uppsagnarfrest á ráðningarsamningum fallist á að ekki hefðu verið næg efni til að segja Á upp með eins mánaðar fyrirvara. Því var talið að Á ætti rétt á skaðabótum óskipt úr hendi D FAS ehf. og D ehf. vegna tapaðra launatekna í tvo mánuði til viðbótar. Ekki var talið að uppsögn Á hefði falið í sér ólögmæta meingerð gagnvart honum í skilningi b-liðar 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Voru allir stefndu því sýknaðir af kröfu Á um miskabætur. Þá var hafnað kröfu Á um að við innlausn eignarhluta hans í D sf. yrði beitt annarri reikningsaðferð við ákvörðun á útgönguverði en þeirri sem getið væri um í samkomulagi starfsmanna félagsins. Einnig var hafnað kröfu hans um viðurkenningu á rétti sínum til hlutdeildar í hagnaði D ehf. vegna þess rekstrarárs þegar innlausn hluta hans í D sf. átti sér stað. Loks var vísað frá héraðsdómi tveimur kröfum Á þar sem hann skorti lögvarða hagsmuni af úrlausn þeirra, sbr. 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála..