Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
5 dómar fundust
Lagagrein: 59. gr. laga nr. 75/1981 — Lög um tekjuskatt og eignarskatt
L ehf., sem gerði út bát til fiskveiða, stefndi íslenska ríkinu og krafðist þess að ákvörðun skattstjóra, sem staðfest var með úrskurði yfirskattanefndar, um endurákvörðun á reiknuðu endurgjaldi eiganda L ehf. vegna vinnu í þágu félagsins á rekstrarárinu 2002, yrði ógilt. Laut ágreiningur aðila einkum að því hvort nægileg lagastoð væri fyrir ákvæði í reglum ríkisskattstjóra um reiknað endurgjald vegna starfa á því ári, en samkvæmt því skyldi reiknað endurgjald vera 40% af aflaverðmæti báts. Samkvæmt 2. mgr. liðar A.1. í 7. gr. þágildandi laga nr. 75/1981 um tekjuskatt og eignarskatt með síðari breytingum skyldi maður sem vann við eigin atvinnurekstur eða sjálfstæða starfsemi telja sér til tekna eigi lægra endurgjald fyrir starf sitt en hefði hann innt það af hendi fyrir óskyldan eða ótengdan aðila. Sama gilti meðal annars um vinnu við atvinnurekstur lögaðila, þar sem viðkomandi maður var í ráðandi stöðu vegna eignar- eða stjórnunaraðildar. Í 1. mgr. 59. gr. laganna, sbr. 28. gr. laga nr. 133/2001, var kveðið á um að ríkisskattstjóri skyldi við upphaf hvers tekjuárs setja reglur um reiknað endurgjald, en við ákvörðun á lágmarki endurgjaldsins skyldi höfð hliðsjón af „raunverulegum tekjum fyrir sambærileg störf.“ Talið var að íslenska ríkið hefði ekki vísað til neinnar viðmiðunar, sem stutt gæti að raunverulegar tekjur sjómanna fyrir sambærileg störf á þessum tíma hafi samsvarað 40% af heildarverðmæti afla. Var því ekki talið sýnt fram á að þessi viðmiðun hafi haft næga stoð í áðurnefndu ákvæði 1. mgr. 59. gr. laga nr. 75/1981. Var ákvörðun skattstjóra, sem staðfest var með úrskurði yfirskattanefndar, því ógilt.
Ómerktur var úrskurður yfirskattanefndar og skattstjórans í Vestfjarðaumdæmi vegna ákvörðunar um hækkun launa eiganda smábáts.Taldi dómurinn að viðmiðunarregla ríkisskattstjóra um að reiknað endurgjald og greidd laun skyldu ekki vera lægri en 40% af aflaverðmæti báts ætti ekki lagastoð og færi í bága við 1. mgr. 77. gr. stjórnarskrár.
Fyrir Hæstarétti snérist ágreiningur aðila um þá ákvörðun yfirskattanefndar um að fella niður gjaldfærslu rekstrarkostnaðar í framtölum félagsins R, vegna húsnæðis sem var meðal annars nýtt sem íbúðarhúsnæði fyrir eigendur félagsins, S og eiginkonu hans. R þótti ekki hafa fært sönnur á að umrætt húsnæði hefði verið nýtt til öflunar tekna í rekstri félagsins, til að tryggja slíka tekjur eða halda þeim við. Var R því óheimilt að gjaldfæra kostnað og afskriftir vegna fasteignarinnar sem rekstarkostnað samkvæmt 1. mgr. 31. gr.laga nr. 75/1981. Var Í því sýknað af kröfum S.
Ekki var fallist á að umboðslaun sem vátryggingamiðlari fékk greidd frá vátryggingafélagi vegna starfa sinna væru óvissar tekjur í skilningi skattalaga, enda þótt fyrir lægi að hann kynni að þurfa endurgreiða félaginu móttekin laun að hluta eða í heild við þær aðstæður að vátryggingartaki segði síðar upp samningi.
Talið var að skylt hefði verið að ákveða starfsmanni einkahlutafélags, sem jafnframt var framkvæmdastjóri þess og einn aðaleiganda, reiknað endurgjald vegna starfa hans fyrir félagið. Ekki var fallist á að einkahlutafélaginu hefði verið heimilt að telja ýmis útgjöld vegna reksturs fasteignar, sem var nýtt sem íbúð framkvæmdastjórans og fjölskyldu hans, til frádráttarbærra rekstrargjalda.