Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
6 dómar fundust
Lög: Lög um ráðstafanir í ríkisfjármálum. nr. 70/2009
Hafnað var kröfu stefnanda um að viðurkennt væri að stefndu væri óheimilt að skerða ellilífeyri hennar vegna greiðslna sem hún fengi úr skyldubundnum atvinnutengdum lífeyrissjóðum.
Hafnað var kröfu stefnanda um að viðurkennt væri að stefndu væri óheimilt að skerða ellilífeyri hans vegna greiðslna sem hann fengi úr skyldubundnum atvinnutengdum lífeyrissjóðum.
L ehf. krafði LH um greiðslu sex reikninga vegna starfa lögmanna L ehf. sem verjenda við skýrslutökur hjá LH. Aðila greindi á um hvort greiða skyldi lögmönnunum fyrir akstur innan höfuðborgarsvæðisins og hvort L ehf. skyldi að ósk LH gefa tvo af reikningunum út að nýju með annarri kennitölu greiðanda. Jafnframt hvort miða skyldi þóknun vegna starfa verjendanna við reglugerð nr. 715/2009 og viðmiðunarreglur dómstólaráðs eða gjaldskrá lögmannsstofunnar. Í dómi Landsréttar kom fram að L ehf. hefði ekki sýnt fram á að ekki hefði verið tryggð sanngjörn og eðlileg þóknun fyrir verjendastörfin þótt ekki hefði verið greitt sérstaklega fyrir akstur innan höfuðborgarsvæðisins. Auk þess hefði L ehf. verið rétt að verða við þeirri ósk að gefa tvo af reikningunum út að nýju. Þá þótti ekkert fram komið um að ákvarðað tímagjald LH, um þóknun verjendanna á grundvelli reglugerðar nr. 715/2009 og viðmiðunarreglna dómstólaráðs, hefði verið óhæfilega lágt eða að ákvarðanir þar um hafi falið í sér ólögmæta skerðingu á aflahæfi verjendanna og þar með brotið gegn 72. gr. stjórnarskrárinnar. Á hinn bóginn hefði kröfum L ehf. á grundvelli þriggja af reikningunum ekki verið mótmælt að öðru leyti en að því er varðaði akstur. Hefði LH því borið að greiða þann hluta reikningsfjárhæðanna sem var óumdeildur, enda hefði viðtöku á greiðslu ekki verið hafnað að því leyti.
Deilt um hvort viðmiðunarreglur um þóknun lögmanna samkvæmt sakamálalögum bindi stefnanda við ákvörðun tímagjalds við reikningsgerð gagnvart stefnda
X var ákærður fyrir brot gegn 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 1. mgr. 40. gr. laga nr. 50/1988 um virðisaukaskatt og nr. 45/1987 um staðgreiðslu opinberra gjalda, með því að hafa í starfi sínu sem stjórnarformaður A ehf. látið hjá líða að skila skýrslum vegna virðisaukaskatts og staðgreiðslu opinberra gjalda á tilteknum tímabilum og standa skil á slíkum gjöldum. Hæstiréttur taldi að X gæti ekki borið refsiábyrgð á því að vanhöld hefðu orðið á skilum skýrslna vegna fyrrgreindra gjalda eða vanskil á greiðslu þeirra að virtu því sem upplýst var í málinu um verkaskiptingu milli X og framkvæmdastjóra A ehf. í starfsemi félagsins, sbr. einkum dóm Hæstaréttar 31. maí 2007 í máli nr. 392/2006. Var X því sýknaður af kröfum ákæruvaldsins.
Ákæruvaldið (
Ásmunda B. Baldursdóttir saksóknarfulltrúi)
gegn
Valgeiri Erni Kristjánssyni (
Hilmar Gunnlaugsson hrl)
Stjórnarformaður einkahlutafélags dæmdur til skilorðsbundinnar fangelsisrefsingar og sektargreiðslu fyrir meiri háttar brot gegn skattalögum, sbr. 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga.