Dómstólaleit

M og K deildu um forsjá dóttur þeirra. Í héraðsdómi var K dæmd forsjá barnsins en kveðið nánar á um reglulega umgengni stúlkunnar við M. Við málflutning fyrir Hæstarétti var upplýst að K hefði flutt til Bandaríkjanna með stúlkuna. Vísaði Hæstiréttur til þess að niðurstaða dómsins um forsjá K með barninu og fyrirkomulag umgengni hefði m.a. verið reist á forsendum um áframhaldandi búsetu K hér á landi þar sem unnt væri að koma við reglulegri umgengni barnsins við föður sinn. Var talið að þessar forsendur hefðu breyst svo mjög að grundvelli málsins hefði verið raskað með þeim hætti að ekki yrði komist hjá því að ómerkja hinn áfrýjaða dóm og leggja fyrir héraðsdóm að taka málið til aðalmeðferðar og dómsálagningar að nýju.

M og K deildu um forsjá tveggja sona sinna. K krafðist þess að dómsátt milli hennar og M um að þau færu sameiginlega með forsjá barnanna yrði felld úr gildi og henni yrði dæmd forsjá þeirra. Hæstiréttur vísaði til þess að það væri meginregla barnalaga nr. 76/2003 að sameiginleg forsjá fráskilinna foreldra yfir barni væri háð því grundvallarskilyrði að samkomulag væri þeirra á milli um þá skipan og nægði ágreiningur um hana af hendi annars foreldris til þess að hún liði undir lok. Í því efni gæti engu breytt að foreldrar hefðu ákveðið með samningi, þótt dómsátt væri, að sameiginleg forsjá stæði í tiltekinn tíma. Með málshöfðun hefði K lýst yfir ágreiningi við M um skipan forsjár sona þeirra, en þar sem gildistíma sáttarinnar væri að auki lokið væru ekki efni til að kveða sérstaklega á það í dóminum að hún væri felld úr gildi. Í málinu lágu ekki fyrir önnur gögn um hæfni aðilanna til að fara með forsjá barnanna en matsgerð dómkvadds manns, sem aflað hafði verið undir rekstri fyrra dómsmáls þeirra. Var af niðurstöðum hennar talið ljóst að K hefði talist M fremri að hæfni til að fara með forsjá sona þeirra, en M hafði ekki gert kröfu í málinu um að honum yrði falin forsjáin. Var því orðið við kröfu K um að henni yrði falin forsjá sona aðilanna.

X krafðist þess að felldir yrðu úr gildi tveir úrskurðir dóms- og kirkjumálaráðuneytisins þar sem synjað var umsókn hans um leyfi til að ættleiða stjúpdætur sínar A og B. Talið var að sú málsástæða X um að ráðuneytið hefði brotið gegn rannsóknarreglu 10. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993 við meðferð málsins væri of seint fram komin, sbr. 2. mgr. 163. gr. laga nr. 91/1991. Þá var ekki talið að ákvæði reglugerðar um fimm ára sambúðartíma foreldris og umsækjanda skorti lagastoð, né að slíkri reglu hefði verið beitt afturvirkt um umsókn X. Með lögum nr. 69/2006 hafði 41. gr. ættleiðingarlaga verið breytt á þann veg að ráðherra hefði verið heimilt að setja í reglugerð nánari skilyrði sem umsækjendur þyrftu að uppfylla við ættleiðingu. Þar sem þessi breyting hafði tekið gildi þegar ráðuneytið afgreiddi umsókn X og að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms, var niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sýknu íslenska ríkisins staðfest.