Dómstólaleit

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu brotaþola og vitnis um að X yrði gert að víkja úr dómsal á meðan brotaþoli og vitnið gæfu skýrslu við aðalmeðferð málsins.

X var ákærður fyrir kynferðisbrot gegn A samkvæmt 1. og 2. mgr. 202. gr., 1. mgr. 194. gr. og 209. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, og 3. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002, með því að hafa á heimili sínu, í fjölda skipta frá því að A var fjögurra ára og þar til hann var ellefu ára gamall, beitt hann ofbeldi og ólögmætri nauðung þar sem hann nýtti sér yfirburði sína gagnvart drengnum og traust hans og trúnað til hans sem föður, með því að hafa káfað á kynfærum hans og látið hann káfa á kynfærum sínum, haft við hann endaþarmsmök og sýnt honum klámfengið myndefni. Í dómi Landsréttar kom fram að við skýrslugjöf A fyrir héraðsdómi hafi þess ekki verið gætt, sbr. fyrirmæli 2. mgr. 122. gr. laga nr. 88/2008, að hann gæfi sjálfstæða lýsingu á atvikum málsins og hafi það torveldað mjög möguleika á að meta trúverðugleika framburðar hans en um það mat færi eftir 126. gr. laganna. Þá var rakið að ekki hefði verið fullt samræmi í framburði A hjá lögreglu, í héraði og fyrir Landsrétti, auk þess sem ýmislegt annað sem A hafi borið vitni um, og hinn áfrýjaði dómur byggðist á, hefði ekki stoð í framburði annarra vitna. X hefði á hinn bóginn verið stöðugur og samkvæmur sjálfum sér í framburði sínum á öllum stigum málsins. Með hliðsjón af framangreindu var ekki talið að ákæruvaldinu hefði tekist að færa sönnur á sekt X gegn eindreginni neitun hans. Var X því sýknaður af kröfum ákæruvaldsins og einkaréttarkröfu A vísað frá dómi.