Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
7 dómar fundust
Lög: Lög um breyting á lögum um vexti og verðtryggingu, nr. 38/2001, með síðari breytingum. nr. 51/2007
Í málinu var deilt um útreikning á verðbótum vegna verðtryggðs húsnæðisláns sem A gaf út til Í 22. janúar 2009. A hélt því fram að rangri reikningsaðferð hefði verið beitt við útreikning verðbóta verðtryggða lánsins og taldi að önnur aðferð hefði verið réttari með vísan til orðalags 2. mgr. 4. gr. reglna Seðlabanka Íslands nr. 492/2001 um verðtryggingu sparifjár og lánsfjár. Í dómi héraðsdóms sem staðfestur var í Landsrétti með vísan til forsendna kom fram að sú aðferð sem Í hefði beitt við útreikninga lánsins greindi sig ekki frá því sem almennt hefði tíðkast í framkvæmd. Með skírskotun til dóms Hæstaréttar í máli nr. 243/2015 taldist staðfest að fyrirmæli Seðlabanka Íslands um verðtryggingu hefðu frá upphafi þeirrar lántöku sem um ræddi tekið mið af þeirri aðferð að höfuðstóll skuldar breyttist með verðlagsþróun og að afborganir og vextir reiknuðust af verðbættum höfuðstól. Hefði A ekki sýnt fram á að Í hefði notað reikningsaðferðir sem færu í bága við gildandi reglur eða almenna framkvæmd á sama tímabili. Þá var því hafnað að verðtryggingarskilmála veðbréfsins yrði vikið til hliðar með vísan til 36. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga þar sem hann varð ekki talinn ósanngjarn gagnvart A. Var Í því sýknað af öllum kröfum A.
Deilt var um hvort réttilega hefði verið staðið að útreikningi hverrar innheimtrar greiðslu hvað varðar verðtryggingarþátt skuldabréfs sem A hafði undirritað. Nánar taldi A að ekki hefði verið gætt réttra aðferða við útreikning verðbóta á láninu og vísaði hún í því sambandi til 2. mgr. 4. gr. reglna Seðlabanka Íslands um verðtryggingu sparifjár og lánsfjár nr. 492/2001. Við yfirferð útreikninga A taldi dómurinn sýnt að þeir væru byggðir á túlkun sem fengi ekki staðist og færi bæði gegn tilgangi laga nr. 38/2001 og almennum rökum fyrir því að tryggja kaupmátt lánsfjár eða sparnaðar. Var því ekki fallist á það með A að brotið hefði verið á henni með skilmálum lánsins sem um ræddi. Var Í sýknað af öllum kröfum A í málinu.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem krafa S að fjárhæð 80.217.448 kr. var viðurkennd við slit LBI hf. í réttindaröð sem almenn krafa samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskiptaskipti o.fl. S lýsti kröfu við slit LBI hf. á grundvelli skuldabréfs. Deildu aðilar um það hvernig reikna skyldi verðbættan höfuðstól skuldabréfsins. S vildi notast við vísitölu neysluverðs þann 1. apríl 2009 en LBI hf. vildi notast við dagvísitölu neysluverðs þann 22. apríl 2009. Í úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti með vísan til forsendna hans, kom meðal annars fram að ófrávíkjanleg ákvæði laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu og reglna Seðlabankans nr. 492/2001 heimiluðu ekki útreikning með þeim hætti sem LBI hf. hafði leitast eftir að byggja á við útreikning kröfu S.
Fallist var á kröfu eins og henni var lýst við slitameðferð fjármálafyrirtækis.
R var sakfelldur fyrir brot gegn 199. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa strokið hendi yfir vinstra brjóst A utan klæða. Var refsing R ákveðin skilorðsbundið fangelsi í einn mánuð og honum gert að greiða A skaðabætur.
Ákæruvaldið (
Margrét Unnur Rögnvaldsdóttir aðstoðarsaksóknari)
gegn
Rúnari Eiríkssyni (
Sigurður Sigurjónsson hrl)
Kynferðisbrot.
Karlmaður á þrítugsaldri sakfelldur fyrir kynferðisbrot gagnvart barni. Um ítrekað brot var að ræða. Ákærði, sem játaði brot sitt og samþykkti að greiða brotaþola bætur, var dæmdur í 5 mánaða fangelsi, þar af voru 3 mánuðir skilorðsbundnir til 2 ára.