Dómstólaleit

Í febrúar 1997 ók K bifreið sinni í veg fyrir aðra bifreið þannig að af hlaust árekstur. Greiddi T hf. bætur og endurkröfunefnd samkvæmt 96. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 heimilaði endurkröfu að fjárhæð 327.370 krónur vegna ölvunar K við aksturinn. Krafðist T greiðslu þeirrar fjárhæðar í málinu og lagði fram skýrslur lögreglu og niðurstöðu rannsóknar um magn alkóhóls í blóði og þvagi K kröfum sínum til stuðnings. Magn vínanda í þvagsýni reyndist 2,79‰ en í blóði 2,42‰. Er lögregla kom að árekstrinum var K farinn af vettvangi en eiginkona hans var enn í bifreiðinni. Hafði lögregla tal af honum á heimili hans nokkru síðar. Var skráð eftir honum í lögregluskýrslu að hann hefði neytt lítils háttar áfengis fyrir aksturinn en ekki eftir að honum lauk. Um mánuði síðar gaf K skýrslu hjá lögreglu og kvaðst þá hafa drukkið um einn pela af sterku áfengi eftir að akstri lauk en áður en lögregla hafði tal af honum. Var talið að þar sem svo mikið áfengismagn hefði mælst í blóði K og hlutfall vínanda í blóði og þvagi benti til að áfengis hefði verið neytt nokkru fyrir aksturinn og þar sem K hafi fyrst borið fyrir sig drykkju eftir aksturinn í skýrslutöku um mánuði eftir atburðinn, teldust fram komnar nægilegar líkur á því að hann hefði verið ölvaður við akstur í umrætt sinn. Þar sem K hefði ekki fært fram neina þá sönnun sem hnekkti þessum líkum yrði að taka kröfur T til greina. Með hliðsjón af efnahag K, fjárhæð tjóns, sem hann var krafinn um og öðrum atvikum var endurkrafan lækkuð með heimild í 2. mgr. 95. gr. umferðarlaga og var K dæmdur til greiðslu 100.000 króna.

Vátryggingafélagið T höfðaði endurkröfumál á hendur H vegna bóta sem félagið hafði greitt út á grundvelli ábyrgðartryggingar bifreiðar H. Málinu var vísað frá dómi þar sem endurkröfunefnd hafði ekki lokið umfjöllun sinni um kröfuna þegar málið var höfðað, en það var skilyrði málssóknar samkvæmt umferðarlögum.