Dómstólaleit

H ehf. og F höfðuðu mál á hendur L ohf. og kröfðust viðurkenningar á því að lánssamningur milli þeirra frá árinu 2007 væri lánssamningur í íslenskum krónum bundinn ólögmætri gengistryggingu. Talið var að meginefni samningsins, tilgreining á lánsfjárhæð og vaxtaákvæði hans, bæri ótvírætt með sér að lánið hefði verið gilt lán í erlendum gjaldmiðlum. Þá var ekki fallist á með H ehf. og F að samskipti aðila í aðdraganda samningsgerðarinnar hefði sýnt fram á að ætlunin hefði verið að taka lán í íslenskum krónum eða að skilyrði 32. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga hafi verið fyrir hendi. Var L ohf. því sýknað af kröfu H ehf. og F.

Talið var að tveir lánssamningar milli L og sveitarfélagsins F væru um lögmæta skuldbindingu í erlendum myntum. Þá var því hafnað að reglur um brostnar forsendur gætu haft áhrif á gildi samninganna þar sem talið var ósannað að það hefði verið ákvörðunarástæða F að gengisþróun yrði á tiltekinn veg. Skilyrði ógildingar samninganna á grundvelli 36. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga voru heldur ekki talin uppfyllt sökum þess að ekki væri fram komið í málinu um að upplýsingaskyldu L hefði verið ábótavant og ekki fallist á að aðstöðumunur milli aðila leiddi til annarrar niðurstöðu.

K hf. krafði B um greiðslu eftirstöðva skuldabréfs, sem B hafði gengist í einfalda ábyrgð á, ásamt bankakostnaði. Misræmi var milli gagna málsins og málflutnings K hf. fyrir Hæstarétti um hvenær bréfið hefði verið gjaldfellt. Þá lá ekki fyrir sundurliðun og útreikningur á eftirstöðvum skuldabréfsins, en það bar ekki sjálft með sér hverjar eftirstöðvar þess hefðu verið. Krafa K hf. um bankakostnað var heldur ekki sundurliðuð eða studd gögnum. Þóttu kröfur K hf. því svo vanreifaðar að ekki væri unnt að leggja á þær dóm og var málinu því vísað frá héraðsdómi án kröfu.