Dómstólaleit

Í málinu krafðist Þ hf. þess að viðurkennd yrði skaðabótaskylda Í á tjóni af því að aflahlutdeild í gulllaxi hefði ekki verið úthlutað til hans á grundvelli veiðireynslu sem hann hafði öðlast á nánar tilgreindum tímabilum. Reisti Þ hf. kröfur sínar á því að sjávarútvegs- og landbúnaðarráðherra hefði samkvæmt 1. mgr. 3. gr. laga nr. 116/2006 um stjórn fiskveiða verið skylt að úthluta skipum í eigu sinni aflahlutdeild í gulllaxi fyrir fiskveiðiárið 2009/2010 áður en það hófst eða í síðasta lagi vorið 2010 eftir að ráðherra tók ákvörðun um að stöðva veiðar á tegundinni. Í dómi Hæstaréttar kom fram að samkvæmt fyrrnefndu ákvæði gæti ráðherra, að fengnum tillögum Hafrannsóknastofnunar, ákveðið með reglugerð þann heildarafla sem veiða mætti á ákveðnu tímabili úr einstökum stofnum ef nauðsynlegt væri talið að takmarka veiðar á þeim. Einnig hefði ráðherra heimild til þess á grundvelli annars málsliðar 2. mgr. 7. gr. laga nr. 79/1997 um veiðar í fiskveiðilandhelgi Íslands að ákveða að veiðar úr tilteknum nytjastofni, sem ekki væri stjórnað með skiptingu heildarafla samkvæmt framansögðu, væru háðar leyfi Fiskistofu, svo sem vegna óvissu um veiðiþol stofnsins. Samkvæmt reglugerð nr. 717/2000 um veiðar á gulllaxi væru togveiðar á gulllaxi óheimilar nema að fengnu leyfi Fiskistofu og gæti ráðherra falið henni að fella öll slík leyfi úr gildi væri talin ástæða til að takmarka veiðarnar. Ekki var fallist á með Þ hf. að reglugerðin ætti sér ekki stoð í lögum nr. 79/1997 og að ráðherra hefði gengið lengra með setningu hennar en lögin heimiluðu. Með hliðsjón af skýrslum Hafrannsóknarstofnunar um nytjastofna sjávar og aflahorfur var talið að slík óvissa hefði ríkt um veiðiþol gulllaxstofnsins á árunum 2009 og 2010 að ráðherra hefði við þær aðstæður verið heimilt að beita áfram þeirri aðferð við stjórnun veiða á gulllaxi að þær skyldu háðar leyfum Fiskistofu, sem felld yrðu úr gildi ef nauðsyn bæri til að takmarka veiðarnar til að tryggja viðgang stofnsins. Samkvæmt því hefðu umræddar ákvarðanir ráðherra árin 2009 og 2010, sem hefðu verið almenns eðlis og teknar á málefnalegum grunni, átt sér viðhlítandi lagastoð. Var því hafnað þeirri málsástæðu Þ hf. að með þeim hefði verið brotið gegn fyrirmælum 1. mgr. 75. gr. stjórnarskrárinnar um atvinnufrelsi. Var Í sýknað af kröfum Þ hf.

S höfðaði mál gegn A hf. til heimtu skaðabóta vegna fjártjóns og miska sem hún taldi sig hafa orðið fyrir vegna kyrrsetningargerðar sem beinst hafði að eiginmanni hennar, E. Kyrrsetningin fór fram í eignastýringarsafni sem E hafði gert samning um við forvera A hf., 6. júní 2004, til tryggingar skuld E samkvæmt skuldabréfi sem hann hafði gefið út til bankans. Í málinu lá fyrir að S og E undirrituðu yfirlýsingu 20. júlí 2009 þar sem þess var farið á leit við A hf. að eignarhaldi á eignasafninu yrði breytt þannig að S yrði skráð eigandi þess ásamt E. Við þessu var ekki brugðist af hálfu A hf. Með dómi héraðsdóms Reykjavíkur 23. mars 2010 var komist að þeirri niðurstöðu að S hafi verið eigandi eignasafnsins að hálfu og var A hf. gert að greiða henni andvirði helmings þess með dráttarvöxtum. Í dómi Hæstaréttar kom fram að við þessar aðstæður hafi ekki verið tilefni af hálfu A hf. til að beina kyrrsetningarbeiðninni að öllu eignasafninu. En þar sem S hafði ekki tekist að sanna fjártjón sitt var kröfu hennar þar að lútandi hafnað. Þá voru ekki taldar forsendur til að dæma henni bætur að álitum þar sem A hf. hafði greitt S dráttarvexti vegna alls þess tíma sem S varð, vegna kyrrsetningarinnar, af því að geta nýtt þann hluta eignasafnsins sem var talin eign hennar. Á hinn bóginn var talið að gerðin hafi verið til þess fallin að valda S óþægindum og voru henni dæmdar 400.000 krónur í miskabætur.