Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
4 dómar fundust
Lagagrein: 1. mgr. 1. gr. laga nr. 33/2003 — Lög um verðbréfaviðskipti
B og L hf. greindu á um skyldu B til að endurgreiða L hf. lán sem LÍ hf., forveri L hf., veitti B árið 2004 til þess að fjármagna kaup á hlutabréfum í I hf. vegna fjárhagslegrar endurskipulagningar félagsins. Í héraðsdómi, sem staðfestur var í Landsrétti, kom fram að ekkert hefði verið ósanngjarnt né óvenjulegt að við lánveitinguna hefði B borið persónulega ábyrgð á endurgreiðslu lánsins. Þá hefði ekkert fram komið í málinu sem hefði getað leitt til þess að umræddur lánssamningur teldist ógildur samkvæmt 33. gr., 36. gr. eða 36. gr. a til c laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga. Jafnframt taldi dómurinn að ekkert hefði komið fram um að atvik við lánssamninginn hefðu verið þess eðlis að brotið hafi verið gegn 19. gr. laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki, eins og lögunum hafði þá síðar verið breytt. Þrátt fyrir hugsanlega vanrækslu starfsmanna LÍ hf. við að veita tilskildar upplýsingar samkvæmt þágildandi lögum nr. 121/1994 um neytendalán hefði B ekki dulist höfuðstóll lánsins, lántökukostnaður, vaxtabyrði og gjalddagi. Hvað sem liði ákvæðum laganna og nánari ákvæðum í útlánareglum LÍ hf. bæru gögn málsins einnig með sér að LÍ hf. hefði lagt mat á greiðslugetu B og hún metin traust, enda hafi hann verið talinn einn stjórnenda I hf. og með háskólamenntun í viðskiptafræðum. Var því fallist á kröfu L hf.
L hf. krafði Þ um greiðslu vegna yfirdrátta á þremur myntveltureikningum sem stofnaðir höfðu verið árið 2007. Þ hafði uppi gagnkröfu til skuldajafnaðar sem byggðist á því hann hefði orðið fyrir fjártjóni af völdum starfsmanna LÍ hf. vegna saknæmrar og ólögmætrar háttsemi þeirra og ætti því rétt á skaðabótum eftir almennum reglum. Þá hafði Þ einnig uppi fjárkröfu vegna meintra ólögmætra þóknana og ráðstöfunar L hf. á innlausn úr peningamarkaðssjóði og sölu af andvirði bréfa í S hf. sem var í eigu hans upp í skuldir G ehf. en Þ hafði sett þau verðmæti sín til tryggingar skuldum félagsins. Var ekki fallist á með Þ að LÍ hf. hefði einhliða yfirdregið myntveltureikninga Þ með ólögmætum hætti og án heimildar m.a. með vísan til þess að Þ hefði sýnt af sér stórfellt tómlæti með því að hafa ekki gert athugasemdir við L hf. fyrr en tæpum sjö árum eftir stofnun reikningana. Var því krafa L hf. tekin til greina. Þá var talið að LÍ hf., sem L hf. leiddi rétt sinn frá, hefði ekki bakað sér bótaskyldu gagnvart Þ í lögskiptum þeirra og af því leiddi að ekki stofnaðist til kröfu af hálfu Þ sem skuldajafnað yrði við kröfu L hf. Hins vegar var gagnkrafa Þ er varðaði endurgreiðslu ólögmætra þóknana tekin til greina.
Tekin var til greina krafa aðalstefnanda um greiðslu skuldar samkvæmt myntveltureikningum. Í gagnsök var fallist á kröfu gagnstefnanda að hluta.
Með hliðsjón af atvikum við samningsgerð og stöðu aðila, efni lánssamnings og atvika sem síðar komu til, var talið ósanngjarnt af stefnanda að bera lánssamning aðila fyrir sig. Var stefnda því sýknuð af kröfum stefnanda.