Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
3 dómar fundust
Lög: Lög um breytingar á lögum er varða rétt til endurgreiðslu og vaxta af ofteknum sköttum og gjöldum. nr. 31/1995
A og B gengu í hjúskap árið 2013 eftir að hafa verið í sambúð frá árinu 2002. Í september 2020 skildu þau að borði og sæng og gerðu með sér samning um skilnaðarkjör fyrr í mánuðinum, sem var byggður á kaupmála sem A og B gerðu árið 2017, en samkvæmt kaupmálanum skyldi fasteign hjónanna vera séreign B. A höfðaði mál á hendur B og krafðist þess að fjárskiptasamningurinn yrði felldur úr gildi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 31/1993 og III. kafla laga nr. 7/1936, einkum 36. gr. Byggði A á því að með samningnum hefði verið vikið hjá helmingaskiptareglu hjúskaparlaga á þann hátt að hann hefði verið bersýnilega ósanngjarn gagnvart sér. Í niðurstöðu héraðsdóms, sem staðfest var með dómi Landsréttar, var ekki fallist á málatilbúnað A um ógildanleika kaupmála hjónanna þar sem A hafði ekki krafist þess að kaupmálanum yrði vikið til hliðar. Ekki var heldur fallist með A á að kaupmálinn hefði aldrei öðlast gildi. Þá hefði A ekki á annan hátt sýnt fram á að samningurinn hefði verið bersýnilega ósanngjarn. Var B því sýknuð af öllum kröfum A.
Með úrskurði ríkisskattstjóra 16. desember 1997 voru opinber gjöld S endurákvörðuð. Leiddi þetta til þess að á gjaldárinu 1999 voru lögð á S opinber gjöld að fjárhæð samtals 77.857.387 krónur og stóð S skil á þeirri upphæð. Áður hafði S höfðað mál til að fá hnekkt fyrrnefndum úrskurði. Var fallist á kröfur S í dómi Hæstaréttar 25. janúar 2001. Voru gjöld S vegna ársins 1999 endurákvörðuð í ljósi dómsins og taldist hann hafa ofgreitt 50.773.842 krónur. Krafðist S endurgreiðslu þessarar fjárhæðar með dráttarvöxtum frá greiðsludegi en Í greiddi fjárhæðina með vöxtum sem svöruðu til hæstu vaxta af óbundnum sparireikningum á hverjum tíma frá því gjöldin voru innt af hendi og til greiðsludags. Höfðaði S þá mál þetta til heimtu dráttarvaxtanna. Talið var að um endurgreiðslu umræddra gjalda gilti sérregla 2. mgr. 112. gr. laga um tekjuskatt og eignarskatt nr. 75/1981 eins og henni hafi verið brett með lögum nr. 49/1987 og 31/1995. Í málsókn G um ógildingu fyrrnefnds úrskurðar þótti ekki felast endurgreiðslukrafa og því taldist mál þá ekki höfðað til heimtu kröfunnar í skilningi 4. mgr. 112. gr. laga nr. 75/1981 sbr. 2. gr. laga nr. 31/1995. Hin ofteknu gjöld hefðu verið endurgreidd að stærstum hluta daginn eftir að G krafðist greiðslu og eftirstöðvar innan þrjátíu daga. G átti því ekki rétt til greiðslu dráttarvaxta úr hendi Í.
H hafði greitt Í virðisaukaskatt vegna ábyrgðarviðgerða auk álags samkvæmt úrskurði skattstjóra. Eftir að yfirskattanefnd hafði komist að þeirri niðurstöðu að skatturinn hefði verið ranglega á lagður fékk H hann endurgreiddan. Ágreiningur reis með H og Í, meðal annars um hvaða vexti endurgreiðslukrafa H bæri. Talið var að krafan bæri dráttarvexti samkvæmt meginreglu um kröfur um ofgreitt fé. Ekki var fallist á kröfu H um greiðslu lögmannskostnaðar úr hendi Í vegna meðferðar málsins hjá skattyfirvöldum.