Dómstólaleit

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli S á hendur SR, E og H var vísað frá dómi. Málið átti rætur að rekja til deilna um eignarrétt að tilteknum skika jarðarinnar Tjörvastaða sem L taldi að hefði verið ráðstafað til sín með afsali 15. júní 1945. Landskipti á jörðinni höfðu ekki farið fram en SR, E, H töldu sig eiga hvert sína afmörkuðu spildu innan þess skika sem dómkrafa S tók til og fyrir lá að þar kölluðu ekki aðrir en þeir til eignarréttar. Hæstiréttur taldi að SR, E og H ættu samlagsaðild samkvæmt 1. mgr. 19. gr. laga um meðferð einkamála. Það var ekki metið S til vanrækslu að hafa ekki stefnt H áður en málið var þingfest sbr. 3. mgr. 19. gr. laganna og yrði því kröfu á hendur henni ekki vísað frá héraðsdómi af þeirri ástæðu. Í stefnu sagði að stefnandi málsins væri íslenska ríkið og sjávarútvegs- og landbúnaðarráðherra væri í fyrirsvari fyrir stefnanda samkvæmt 33. gr. jarðalaga nr. 81/2004. Með vísan til gildissviðs 3. gr. jarðalaga, ákvæða 4. gr. laganna um yfirstjórn þeirra mála sem lögin gilda um og með hliðsjón af 13. gr. laga nr. 17/1965 um landgræðslu hefði sjávarútvegs- og landbúnaðarráðherra ákvörðunarvald um þá hagsmuni sem sakarefnið laut að sbr. 5. mgr. 17. gr. laga um meðferð einkamála og væri því réttur fyrirsvarsmaður fyrir þess hönd. Hinn kærði úrskurður var felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.