Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
3 dómar fundust
Lög: Lög um breyting á lagaákvæðum um lífeyrissjóði. nr. 167/2006
J höfðaði mál á hendur L og I ehf. og krafðist viðurkenningar á sjóðfélagsaðild hennar að B-deild L vegna starfs hennar sem flugumferðarstjóri hjá I ehf., miðað við 100% starfshlutfall frá og með 1. júní 2011. Þegar starf J hjá F var lagt niður í árslok 2006 og fært til F ohf. var starfshlutfall J 65% og gegndi J áfram starfi sínu sem flugumferðarstjóri í sama starfshlutfalli allt til 1. júní 2011, þegar J jók starfshlutfall sitt í 100%. J greiddi hins vegar iðgjöld miðað við 65% starfshlutfall til B-deildar L allan þann tíma. Í dómi héraðsdóms, sem staðfestur var með vísan til forsendna í Landsrétti, kom fram að í þeim tilvikum þegar staða sjóðfélaga sem greitt hefur í B- deild L er lögð niður skuli áframhaldandi iðgjaldagreiðslur í sjóðinn miðast við þau laun sem sjóðfélagi hafði og greitt var af í sjóðinn þegar staða hans var lögð niður samkvæmt ákvæði 2. mgr. 30. gr. laga nr. 1/1997 með síðari breytingum og athugasemdum um 7. gr. laga nr. 167/2006 um breytingu á þeim lögum. Taldi dómurinn að starf J hafi verið lagt niður í skilningi 2. mgr. 30. gr. laga nr. 1/1997 þegar það var fært til F ohf. í árslok 2006 en eftir það hafi J greitt iðgjöld í B-deild L í samræmi við ákvæðið og miðað við það starf sem J gegndi áður hjá F. Var það því niðurstaða dómsins að sýkna L og I ehf. af öllum kröfum J í málinu.
Deilt var um heimild stefnanda til að greiða í B-deild Lífeyrissjóð starfsmanna ríkisins miðað við 100% starfshlutfall. Taldi dómurinn með vísan til 2. mgr. 30. gr. laga nr. 1/1997 með síðari breytingum að í þeim tilvikum þegar staða sjóðfélaga sem greitt hefði í B-deild lífeyrissjóðsins væri lögð niður skyldu áframhaldandi iðgjaldagreiðslur í sjóðinn miðaðst við það starfshlutfall og þau laun sem greitt var af í sjóðinn þegar staðan var lögð niður.
Árið 2004 gerðu Samtök atvinnulífsins kjarasamning við nokkur verkalýðsfélög, þar á meðal E, þar sem kveðið var á um að frá 1. janúar 2005 skyldi framlag launagreiðenda í samtryggingarlífeyrissjóð hækka úr 6% í 7% og frá sama degi 2007 í 8%. Félagsmenn í E, sem þessi kjarasamningur tók til voru almennt sjóðsfélagar í lífeyrissjóðnum G. Fyrirtækið Í taldi sér ekki skylt að standa skil á þessum hækkuðu iðgjöldum til G vegna starfsmanna sinna, sem þar voru sjóðfélagar, þar sem það væri ekki aðili að Samtökum atvinnulífsins og væri því einungis skylt að greiða 6% iðgjald eins og lög nr. 129/1997 um skyldutryggingu lífeyrisréttinda og starfsemi lífeyrissjóða kváðu á um. Höfðaði G mál á hendur Í þar sem þar sem krafist var viðurkenningar á að Í bæri að greiða iðgjöld samkvæmt fyrrgreindum kjarasamningi vegna þeirra starfsmanna er völdu að borga í lífeyrissjóð G. Í niðurstöðu Hæstaréttar segir að ákvæði 1. gr. laga nr. 55/1980 um starfskjör launafólks og skyldutryggingu, þar sem kveðið er á um að kjarasamningur ráði lágmarkskjörum fyrir alla launamenn í viðkomandi starfsgrein, yrði ekki skýrt svo að það, eitt út af fyrir sig, gæti bundið hendur launagreiðenda og starfsmanns um sérhvert atriði ráðningarsamnings, heldur yrðu starfskjör, metin í einni heild, að nema því lágmarki sem kjarasamningur tryggir. Þar sem G hefði ekki hnekkt staðhæfingum Í um að með ráðningarsamningum hefðu starfsmennirnir búið við talsvert hagstæðari starfskjör en þeim hefði borið samkvæmt kjarasamningnum, gæti Í ekki verið bundið af þessu eina afmarkaða atriði kjarasamningsins vegna ákvæða laga nr. 55/1980. Ennfremur sagði að um ráðningarkjör starfsmanna Í giltu hvorki sérlög né væru þau byggð á kjarasamningi, heldur væru þau ákveðin með ráðningarsamningum, sem gætu ráðið atriðum varðandi þátttöku launamanna í lífeyrissjóðum, eins og skýrt væri kveðið á um í 1. og 2. mgr. 2. gr. laga nr. 129/1997. Í ráðningarsamningum starfsmanna Í var skýrlega kveðið á um að iðgjald í lífeyrissjóð skyldi vera 10%, þar af 6% úr hendi Í. Gat kjarasamningur, sem Í var ekki aðili að og varðaði ekki af öðrum ástæðum ráðningarkjör starfsmanna þess, engu þar breytt. Var Í sýknað af kröfu G.