Dómstólaleit

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem meðal annars var hafnað kröfu H ehf. við slit G hf. en krafan var til komin vegna millifærslu af innlánsreikningi H ehf. vegna uppgjörs á framvirkum samningi milli aðila. Sannað þótti að forsvarsmaður H ehf. hefði veitt G hf. heimild til að stofna til viðskiptanna og gera upp það tap sem af þeim leiddi. Af hálfu H ehf. var því meðal annars haldið fram að starfsmenn G hf. hefðu valdið H ehf. tjóni þar sem síðarnefnda félagið hefði verið almennur fjárfestir í skilningi laga nr. 108/2007 um verðbréfaviðskipti og því verið óheimilt að stofna til umræddra viðskipta. Kröfu H ehf. sem reist var á þessari málsástæðu var hafnað, enda hafði verið stofnað til viðskiptanna áður en umrædd lög tóku gildi og ekki var talið að brotið hefði verið gegn ákvæðum þágildandi laga nr. 33/2003 um verðbréfaviðskipti. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem því var hafnað að kröfu M við slit fjármálafyrirtækisins L hf. yrði veitt staða sem forgangskrafa samkvæmt 112. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Krafan var til komin vegna tveggja samninga um svokölluð heildsöluinnlán og var því ekki mótmælt af hálfu L hf. að þau flokkuðust sem innstæður í skilningi 3. mgr. 102. gr. laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki. Þar sem kröfunni hafði verið lýst sem almennri kröfu samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991 var ekki unnt að fallast á dómkröfu M og var henni því hafnað.