Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
2 dómar fundust
Lög: Lög um breytingu á lögum nr. 54/2006, um atvinnuleysistryggingar, og lögum nr. 95/2000, um fæðingar- og foreldraorlof, með síðari breytingum. nr. 134/2009
V krafðist þess meðal annars að viðurkennt yrði að félagsmenn hans, sem urðu fyrir því að atvinnuleysisbætur til þeirra voru skertar með óheimilum hætti á grundvelli 14. gr., sbr. e-lið 30. gr. laga nr. 125/2014, frá og með 1. janúar 2015, ættu kröfu til dráttarvaxta samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 af hinum vangoldnu bótagreiðslum. Í málinu gerði J jafnframt fjárkröfu á sama grundvelli. Í dómi Landsréttar kom fram að samkvæmt orðalagi 5. mgr. 39. gr. laga nr. 54/2006 og lögskýringargögnum með ákvæðinu yrði ályktað að sú vaxtaregla sem þar kæmi fram tæki til allra tilvika þar sem hinum tryggða hefði ekki verið greiddar allar þær bætur sem hann átti rétt á samkvæmt lögunum, hver svo sem ástæða þess væri. Efni ákvæðisins væri skýrt að þessu leyti og gengi það sem sérregla framar ákvæðum laga nr. 38/2001. Var því hvorki fallist á fjárkröfu J né viðurkenningarkröfu V og þegar af þeirri ástæðu var jafnframt hafnað kröfu V um viðurkenningu á því að með málsókninni væri fyrningu slíkra dráttarvaxtarkrafna gagnvart viðkomandi félagsmönnum V slitið.
Fallist var á kröfu H um að felldar yrðu úr gildi ákvarðanir V um sviptingu atvinnuleysisbóta og endurgreiðslu bóta með álagi.