Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
4 dómar fundust
Lagagrein: 1. mgr. 2. gr. laga nr. 10/2008 — Lög um jafna stöðu og jafnan rétt kvenna og karla
B höfðaði mál gegn A þar sem hún taldi sig hafa sætt ólögmætri mismunun við ákvörðun launa af hálfu stofnunarinnar. Í dómi héraðsdóms, sem staðfestur var af Landsrétti, var rakið að óumdeilt væri að verulegur munur hefði verið á launum og öðrum starfskjörum B, sem er kona, og tiltekins karlkyns lögfræðings hjá A. Féllst héraðsdómur á með B að í ákvörðun A um laun hennar hefði falist mismunun sem hefði farið í bága við 1. mgr. 25. gr. laga nr. 10/2008 um jafna stöðu og jafnan rétt kvenna og karla og síðar 1. mgr. 18. gr. laga nr. 150/2020 um jafna stöðu og jafnan rétt kynjanna. Í dómnum var því jafnframt slegið föstu að á þeirri saknæmu og ólögmætu háttsemi bæri A bótaábyrgð, enda hefði B orðið fyrir fjártjóni af völdum háttseminnar, sem talið var nema þeim mun sem verið hafði á launum hennar og tiltekins karlskyns lögfræðings hjá stofnuninni. Þá var A einnig gert að greiða B miskabætur.
Fallist var á kröfu stefnanda um bætur vegna fjártjóns og miska vegna kynbundins launamunar sem stefnandi sætti þegar hún starfaði hjá stefnda.
A höfðaði mál á hendur félaginu B til heimtu vangoldinna launa auk miskabóta vegna kynferðislegrar áreitni sem hún kvaðst hafa orðið fyrir af hálfu yfirmanns síns E sem var starfsmaður B. Byggði A á því að viðbrögð B hefðu ekki verið í samræmi við alvarleika málsins og breytingar verið gerðar á starfi hennar svo að henni hafi verið gert ókleift að sinna því. Hæstiréttur hafnaði því að háttsemi E félli undir skilgreiningu hugtaksins kynferðisleg áreitni í lögum nr. 10/2008 um jafna stöðu og jafnan rétt kvenna og karla. Þá taldi rétturinn með engu móti hafa verið í ljós leitt að A hafi verið beitt óréttlæti í starfi með tilliti til starfsöryggis og starfskjara. A hefði ekki sýnt fram á að hún ætti rétt til greiðslu launa fyrir það tímabil sem hún kaus að mæta ekki til vinnu eða að framkoma B í hennar garð hafi á einhvern hátt falið í sér ólögmæta meingerð. Var B því sýknað af kröfum A.
Stefnda, sem er félag, gert að greiða stefnanda ógreidd laun þar sem vinnusambandi þeirra var ekki lokið og stefndi hafði ekki sagt stefnanda upp störfum, en viðurkennt var að stefndi hafi gert stefnanda ómögulegt að mæta til vinnu og rýrt starf hennar eftir að stefnandi hafði kvartað yfir kynferðislegri áreitni yfirmanns síns í vinnuferð. Stefndi var sýknaður af skaðabótakröfu í málinu en gert að greiða stefnanda miskabætur.