Dómstólaleit

S krafði Á ehf. og L um fullar bætur úr starfstryggingu sem S tók árið 2001. Samkvæmt mati læknis var S 100% óvinnufær til starfa sinna sem húsasmiður vegna slitgigtar en 50% sem framkvæmdastjóri. L hélt því fram að tryggingin hefði miðað við stjórnunarstörf en ekki smíðar og greiddi S einungis helming bóta á grundvelli matsins. Í málinu deildu aðilar einkum um það hvort S hefði verið tryggður sem húsasmiður eða eingöngu sem framkvæmdastjóri. Í dómi Hæstaréttar kom fram að í upphaflegri umsókn S um starfstryggingu hefði hann tilgreint atvinnu sína með þeim hætti að hann væri framkvæmdastjóri, húsasmiður og verkstjóri. Þá hefði S endurnýjað trygginguna reglulega en samkvæmt umsókn hans um endurnýjun árið 2011 hefði atvinna hans verið skráð sem húsasmiður, auk þess sem vátryggingaskírteini sama ár, sem undirritað var af hálfu Á ehf., hefði tilgreint starf hans sem húsasmið. Samkvæmt þessu og þar sem óumdeilt var að S var algerlega óvinnufær sem húsasmiður var talið að S ætti rétt á fullum bótum úr tryggingunni. Var fjárkrafa S því tekin til greina.

X var ákærður fyrir lyfjalagabrot með því að hafa átt 462 stykki af Ritalin Uno, 115 stykki af Ritaline og 105 stykki af Mogadon að hluta til í sölu- og dreifingarskyni, án þess að hafa markaðsleyfi og lyfsöluleyfi Lyfjastofnunar. Einnig að hafa selt og afhent ótilgreindum fjölda einstaklingum sömu lyf án þess að hafa slík leyfi. Þá var X ákærður fyrir vopnlagabrot með því að hafa haft í vörslum sínum sverð, hljóðdeyfa og riffil. Loks var X ákærður fyrir peningaþvætti með því að hafa aflað sér ávinnings með sölu og dreifingu ótiltekins magns af lyfseðilsskyldum lyfjum. Brot J voru talin sönnuð en þó var lagt til grundvallar að ávinningur hans af sölu og dreifingu lyfseðilsskyldra lyfja hefði aðeins verið hluti af því sem honum var gefið að sök í ákæru. Þá varðaði það J ekki refsingu samkvæmt þeim refsiákvæðum sem vísað var til í ákæru að afla sér hljóðdeyfa án leyfis lögreglu. Var X gert að sæta fangelsi í sex mánuði en refsingin var skilorðsbundin til fimm ára.

Þ krafðist þess að viðurkenndur yrði réttur hennar til iðgjaldafrelsis af sjúkdómatryggingu hjá O hf. á grundvelli vátryggingarskilmála tryggingarinnar, en hún var óvinnufær vegna sjúkdóms sem ekki var bótaskyldur samkvæmt tryggingunni. O hf. bar því við að Þ hefði vanrækt upplýsingaskyldu sína varðandi sjúkdómseinkenni sem hún hefði haft áður en hún sótti um trygginguna, en iðgjaldafrelsi hefði verið undanskilið í tryggingunni hefðu upplýsingarnar legið fyrir á þeim tíma. Hæstiréttur taldi að um óverulega vanrækslu í merkingu 2. mgr. 83. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga hefði verið að ræða af hálfu Þ og var réttur hennar til iðgjaldafrelsis því viðurkenndur.

G höfðaði mál gegn S hf. til heimtu bóta úr sjúklingatryggingu vegna líkamstjóns sem hún taldi sig hafa orðið fyrir vegna ófullnægjandi skoðunar læknis sem starfaði hjá L ehf., er hann vitjaði G á heimili hennar. Niðurstaða undirmatsgerðar, sem aflað var undir meðferð málsins fyrir héraðsdómi, var sú að læknisskoðun umrætt sinn hefði ekki verið fullnægjandi í ljósi aðstæðna. Undir það var tekið í dómi héraðsdóms, sem skipaður var sérfróðum meðdómendum, sem þó taldi að skilyrði um orsakatengsl milli læknisskoðunarinnar og líkamstjóns G væru ekki uppfyllt. Hæstiréttur taldi á hinn bóginn að niðurstaða yfirmatsgerðar, sem aflað var eftir uppkvaðningu héraðsdóms, væri afdráttarlaus um að ítarlegri læknisskoðun hefði leitt til þess að G hefði verið vísað á sjúkrahús og meðferð hennar flýtt og því væru orsakatengsl milli tjóns hennar og hinnar ófullkomnu læknisskoðunar. Að virtum þeim matsgerðum sem aflað hafði verið taldi Hæstiréttur að G hefði axlað sönnunarbyrði samkvæmt 2. gr. laga nr. 111/2000 um sjúklingatryggingu, um að líklegra væri að tjón hennar stafaði af rannsókn eða meðferð en öðrum orsökum, en með ákvæðinu væri slakað á almennum kröfum um sönnun orsakatengsla í skaðabótarétti. Var S hf. því gert að bæta það tjón sem G hlaut.

A krafðist bóta úr sjúkdómatryggingu hjá O hf. vegna heilaáfalls sem hún varð fyrir. O hf. hafnaði bótaskyldu þar sem sjúkdómur A, einkenni hans og afleiðingar hafi ekki fallið undir skilmála tryggingarinnar. Í niðurstöðu héraðsdóms var vísað til þriggja fyrirliggjandi matsgerða. Á grundvelli þeirra yrði ekki fullyrt um hvort væg blóðrásartruflun með tilheyrandi blóðþurrð hafi kallað fram einkenni A í upphafi, en þrátt fyrir það væri ljóst að slíkt áfall gæti ekki uppfyllt skilyrði heilaáfalls eða slags eins og það væri skilgreint í skilmálum sjúkdómatryggingarinnar, m.a. vegna þess að A hafi ekki hlotið varanlegar skemmdir á miðtaugakerfi. Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms staðfesti Hæstiréttur niðurstöðu hans um sýknu O hf.