Staðfest var niðurstaða héraðsdóms um að mannerfðafræðileg rannsókn skyldi fara fram á lífsýnum úr A, B og C, til sönnunarfærslu í faðernismáli, sem A rak á hendur B.
Lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu (
Pétur Fannar Gíslason aðstoðarsaksóknari)
gegn
X (
Snorri Sturluson lögmaður)
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem L var heimilt í þágu rannsóknar á máli að taka lífsýni úr X og rannsaka þau.
Kærður var úrskurður Landsréttar þar sem kröfu A og B um mannerfðafræðilega rannsókn á grundvelli 15. gr. barnalaga var hafnað. Laut krafan að því að rannsókn skyldi fara fram á því hvort að sonur C væri sonur látins föður A og B en þau höfðu höfðað mál til vefengingar á því. Í dómi Hæstaréttar var vísað til þess að drengurinn hefði verið feðraður samkvæmt 2. mgr. 2. gr. barnalaga þar sem foreldrar hans voru í hjúskap þegar hann fæddist. Þá tók rétturinn fram að þeir persónulegu hagir sem fólgnir væru í faðerni barns allt frá fæðingu væru þáttur í einkalífi þess sem varið væri af 1. mgr. 71. gr. stjórnarskrárinnar. Hæstiréttur komst að þeirri niðurstöðu að í ljósi þess að ekki lægi annað fyrir í málinu en einhliða staðhæfingar A og B yrði lagt til grundvallar að hagsmunir sonar C af því að þurfa ekki að þola inngrip með mannerfðafræðilegri rannsókn vægu þyngra en hagsmunir A og B af því að slík rannsókn færi fram. Yrði jafnframt að hafa í huga grunnreglu barnaréttar um að það sem væri barni fyrir bestu skyldi ávallt hafa forgang þegar teknar væru ákvarðanir um málefni barna. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.
B og C höfðuðu mál gegn A og kröfðust þess að viðurkennt yrði að faðir þeirra, D, væri ekki skráður faðir sonar hans, E. Þá kröfðust B og C þess að fram færi mannerfðafræðileg rannsókn á lífsýnum úr E, D, væru þau til og þeim sjálfum ef þörf krefði. Í þessum þætti málsins var til úrlausnar krafa B og C um mannerfðafræðilega rannsókn. Í úrskurði Landsréttar var rakið að ekki væru fyrir hendi önnur gögn til stuðnings kröfu B og C en fullyrðingar þeirra sjálfra um hvað faðir þeirra hefði sagt þeim. Þær fullyrðingar yrðu ekki einar og sér taldar sýna fram á að ástæða kynni að vera til að vefengja faðerni E. Þá yrði í ljósi 71. gr. stjórnarskrárinnar að telja hagsmuni E af því að njóta friðhelgi um faðerni sitt, eins og það hefði verið skráð frá upphafi, mun ríkari en þá hagsmuni sem B og C vísuðu til í málinu. Kröfu B og C um að mannerfðafræðileg rannsókn yrði gerð var því hafnað.
Staðfest var niðurstaða héraðsdóms um að A væri skylt að mæta til blóðtöku í því skyni að mannerfðafræðileg rannsókn yrði gerð á því hvort hann væri faðir B.
Staðfest var niðurstaða héraðsdóms um að mannerfðafræðileg rannsókn mætti fara fram á lífsýnum úr A, til sönnunarfærslu í faðernismáli, sem B rak á hendur A.
A kærði úrskurð héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu hans um að gerð yrði mannerfðafræðileg rannsókn á lífsýnum úr honum og B í því skyni að fá úr því skorið hvort hinn síðarnefndi væri faðir sinn. Í dómi Hæstaréttar kom fram að A hefði fært nægar sönnur á að uppfyllt væru skilyrði 10. gr. barnalaga nr. 76/2003 til að höfða málið og því yrði að telja ótvírætt að hagsmunir hans samkvæmt 1. mgr. 71. gr. stjórnarskrárinnar af því að fá úr því skorið hvort B væri faðir hans vægju þyngra en hagsmunir C og D samkvæmt sömu málsgrein. Var krafa A því tekin til greina.
Staðfestur var úrskurður þar sem tekin var til greina krafa C um að framkvæmd yrði mannerfðafræðileg rannsókn á lífsýni úr föður A og B í því skyni að fá úr því skorið hvort hann væri faðir C.
A höfðaði mál til ógildingar á faðernisviðurkenningu og undir meðferð málsins krafðist hún þess að fram færi mannerfðafræðileg rannsókn á D, C og eftir atvikum B og A sjálfri. Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms um að hafna kröfu A með vísan til þess að í 2. mgr. 21. gr. barnalaga nr. 76/2003 væru aðilar til sóknar í áðurgreindum málum tæmandi taldir og því hefði sóknaraðili ekki lögvarða hagsmuni af því að fá áðurgreinda mannerfðafræðilega rannsókn, enda gæti slík rannsókn engu breytt um úrslit málsins.
Fallist var á kröfu um upptöku líks F, með þeim skilyrðum sem sett eru í 2. mgr. 47. gr. og 49. gr. laga nr. 36/1993, og framkvæmd mannerfðafræðilegrar rannsóknar á lífsýnum hans og blóðsýnum úr A og móður hennar, E.
Staðfest var niðurstaða héraðsdóms um að mannerfðafræðileg rannsókn mætti fara fram á lífsýnum úr C, látnum föður A, til sönnunarfærslu í faðernismáli, sem B rak á hendur A.
Með hinum kærða úrskurði var fallist á kröfu B um að fram skyldi fara mannerfðafræðileg rannsókn í máli sem hann höfðaði á hendur A til að fá viðurkennt með dómi að kjörfaðir hans, sem er látinn, sé ekki faðir A. Talið var að eins og málið lægi fyrir Hæstarétti gæti mál B gegn A hvorki talist vefengingarmál né mál höfðað til ógildingar á faðernisviðurkenningu. Var talið að framangreind atriði heyrðu undir frumathugun dómara sem honum bæri að framkvæma af sjálfsdáðum og taka afstöðu til áður en til úrlausnar gæti komið hvort skilyrði væru til þeirrar gagnaöflunar sem um væri deilt í þessum þætti málsins. Með vísan til þessa var hinn kærði úrskurður felldur úr gildi.
Sóknaraðilar kærðu úrskurð héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu þeirra um að mannerfðafræðileg rannsókn yrði gerð á lífsýnum úr varnaraðila, látnum föður sóknaraðila F, G og eftir atvikum sóknaraðilum sjálfum, vegna sönnunarfærslu í máli, sem sóknaraðilar reka á hendur varnaraðila til vefengingar á faðerni G. Í dómi Hæstaréttar sagði að samkvæmt 1. mgr. 21. gr. barnalaga nr. 76/2003 ættu sóknaraðilar sjálfstæða aðild að máli til véfengingar á faðerni G. Hugsanleg viljaafstaða föður þeirra, meðan hann lifði, skipti ekki máli við meðferð og úrlausn kröfu sóknaraðila. Eins og málið lægi fyrir yrði talið að efni væru til að fallast á að fram mætti fara sú mannerfðafræðilega rannsókn sem í kröfu sóknaraðila greindi.
A, B, C og D kröfðust þess að mannerfðafræðileg rannsókn yrði gerð á lífssýnum úr E, látnum föður þeirra F, G og eftir atvikum þeim sjálfum, vegna sönnunarfærslu í máli sem þau reka á hendur E til vefengingar á faðerni G. Fyrir lá að F og E voru í hjúskap á getnaðartíma og við fæðingu G. F hafði getið G sérstaklega sem sonar síns í erfðaskrá. Í málinu lá fyrir vottorð gefið út af stjórnvöldum í X-landi um að á nánar tilteknum degi árið 1994 hefði F og E fæðst sonurinn G. Talið var að A, B, C og D hefðu ekki lagt fram nein gögn til stuðnings þeim fullyrðingum að fæðingarvottorðið væri falsað og að E hefði ekki verið barnshafandi þegar hún og F fóru til X-lands árið 1994. Þau hefðu að öðru leyti ekki lagt fram nein gögn til stuðnings því að ástæða kynni að vera til að draga skráð faðerni G í efa. Samkvæmt því var kröfu A, B, C og D hafnað.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að mannerfðafræðileg rannsókn mætti fara fram á lífsýnum úr A, látinni móður A og látnum föður B og C til sönnunarfærslu í faðernismáli, sem A rak á hendur B og C.
A leitaði dóms um að nafngreindur maður væri faðir hennar. Niðurstaða mannerfðafræðilegrar rannsóknar útilokaði að svo gæti verið og var kröfu A um að fram færu frekari mannerfðafræðilegar rannsóknir hafnað þar sem ekkert þótti fram komið er varpað gæti rýrð á niðurstöðu rannsóknarinnar.
Hæstiréttur hafnaði kröfu C um að nýta mætti lífsýni úr látinni móður hans og látnum föður þeirra A og B við mannerfðafræðilega rannsókn til sönnunarfærslu í faðernismáli.
Hafnað var kröfu B um að A yrði gert að gangast undir mannerfðafræðilega rannsókn á nýjan leik til sönnunarfærslu í faðernismáli, en fyrir lágu tvær rannsóknir sem útilokuðu að A væri faðir B.
Skilyrði voru talin uppfyllt til að A yrði á grundvelli 15. gr. barnalaga nr. 76/2003 gert að gangast undir mannerfðafræðilega rannsókn til að ákvarða hvort hann væri faðir B.
Tekin var til greina krafa Y um að mannerfðafræðileg rannsókn færi fram á honum og X og lífsýni úr A til sönnunarfærslu í máli sem hann hafði höfðað til ógildingar á faðernisviðurkenningu.
Hæstiréttur hafnaði kröfu C um að nýta mætti lífsýni úr látinni móður hans og látnum föður þeirra A og B við mannerfðafræðilega rannsókn til sönnunarfærslu í faðernismáli.