Dómstólaleit

Sóknaraðilar kærðu úrskurð héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu þeirra um að mannerfðafræðileg rannsókn yrði gerð á lífsýnum úr varnaraðila, látnum föður sóknaraðila F, G og eftir atvikum sóknaraðilum sjálfum, vegna sönnunarfærslu í máli, sem sóknaraðilar reka á hendur varnaraðila til vefengingar á faðerni G. Í dómi Hæstaréttar sagði að samkvæmt 1. mgr. 21. gr. barnalaga nr. 76/2003 ættu sóknaraðilar sjálfstæða aðild að máli til véfengingar á faðerni G. Hugsanleg viljaafstaða föður þeirra, meðan hann lifði, skipti ekki máli við meðferð og úrlausn kröfu sóknaraðila. Eins og málið lægi fyrir yrði talið að efni væru til að fallast á að fram mætti fara sú mannerfðafræðilega rannsókn sem í kröfu sóknaraðila greindi.

A, B, C og D kröfðust þess að mannerfðafræðileg rannsókn yrði gerð á lífssýnum úr E, látnum föður þeirra F, G og eftir atvikum þeim sjálfum, vegna sönnunarfærslu í máli sem þau reka á hendur E til vefengingar á faðerni G. Fyrir lá að F og E voru í hjúskap á getnaðartíma og við fæðingu G. F hafði getið G sérstaklega sem sonar síns í erfðaskrá. Í málinu lá fyrir vottorð gefið út af stjórnvöldum í X-landi um að á nánar tilteknum degi árið 1994 hefði F og E fæðst sonurinn G. Talið var að A, B, C og D hefðu ekki lagt fram nein gögn til stuðnings þeim fullyrðingum að fæðingarvottorðið væri falsað og að E hefði ekki verið barnshafandi þegar hún og F fóru til X-lands árið 1994. Þau hefðu að öðru leyti ekki lagt fram nein gögn til stuðnings því að ástæða kynni að vera til að draga skráð faðerni G í efa. Samkvæmt því var kröfu A, B, C og D hafnað.