Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
4 dómar fundust
Lykilorð: Fylgifé
Deilt var um hvort 91 geymslueiningar teldust til fylgifjár fasteignarinnar Á sem VV eignaðist með afsali í kjölfar nauðungarsölu sem fram fór hjá sýslumanninum á höfuðborgarsvæðinu og hvort þær teldust þannig hafa orðið eign VV við útgáfu afsalsins. J byggði á því að hann hefði áður en nauðungarsalan fór fram eignast geymslueiningarnar á grundvelli afsals M ehf. til sín. Í dómi Landsréttar kom fram að ekkert lægi fyrir um að M ehf. hefði eignast umræddar geymslueiningar með löggerningi. Þá hefði J samkvæmt gögnum málsins gefið ýmsar yfirlýsingar um eignarhald á umræddum geymslueiningum sem samræmdust ekki málatilbúnaði hans fyrir Landsrétti. Yrði ekki ráðið af gögnum málsins að J hefði í reynd verið eigandi að geymslueiningunum, hvorki þegar nauðungarsalan fór fram né þegar gefið var út afsal til VV. Var því fallist á að geymslueiningunum hefði í kjölfar nauðungarsölunnar verið afsalað VV sem fylgifé fasteignarinnar Á.
Að kröfu stefnanda er viðurkennt, gegn andmælum stefnda, að 91 geymsla/geymslueining teljist til fylgifjár þeirrar fasteignar þar sem þær eru.
G ehf. höfðaði mál á hendur Í hf. og J ehf. til heimtu bóta vegna galla á fasteign sem félagið hafði keypt af Í hf. fyrir milligöngu J ehf. Byggði G ehf. í fyrsta lagi á því að skort hefði á að öll þau tæki og búnaður sem áskilin voru við kaupin hefðu fylgt fasteigninni. Í öðru lagi byggði G ehf. á því að fasteignin hefði verið haldin galla vegna leka með þaki og á milligangi. Þá byggði G ehf. í þriðja lagi á því að það ætti rétt til bóta vegna þess óbeina tjóns sem félagið taldi sig hafa orðið fyrir vegna vanefndanna. Héraðsdómur sýknaði J ehf. af kröfum G ehf. en féllst á kröfu þess á hendur Í hf. vegna þakgallans. Hæstiréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms vegna þakgallans en taldi að hafna bæri kröfu G ehf. um bætur vegna vöntunar á tækjum og búnaði, annars vegar að með vísan til þess að félagið hefði ekki sinnt áskorun seljanda um skoðun fyrir kaupin og hins vegar með vísan til þess að G ehf. hefði ekki innan sanngjarns frests tilkynnt Í hf. um vanefndina og að félagið hygðist bera hana fyrir sig. Þá hafnaði rétturinn kröfu G ehf. um bætur fyrir óbeint tjón með vísan til 1. mgr. 43. gr. laga nr. 40/2002. Var niðurstaða hins áfrýjaða dóms samkvæmt því staðfest.
Deilt var um hvort eignarhlut í A hafi verið ráðstafað með jörðinni Hlíðartungu við nauðungarsölu hennar og tilheyrði þannig B og H eða hvort hann væri ennþá í eigu BK. Við nauðungarsölu jarðarinnar á uppboði 12. desember 2002 var lagt fram bréf af hálfu A þar sem gerð var krafa um að gætt yrði hagsmuna A varðandi nauðungarsöluna. Í bréfinu kom fram að einn eignarhlutur í A fylgdi jörðinni Hlíðartungu. Taldi Hæstiréttur að vegna þessa hefði B, sem varð hæstbjóðandi við uppboðið og gerðist þannig kaupandi að jörðinni, mátt líta svo á að A hafi með þessu tekið af tvímæli fyrir sitt leyti um að eignarhlutur í A fylgdi jörðinni við nauðungarsölu hennar. B og H höfðu vegna deilunnar greitt með fyrirvara fyrir vatn úr A en kröfðust endurgreiðslu. Óumdeilt var að eigendur A áttu rétt á að fá 10 mínútulítra af heitu vatni úr veitunni án endurgreiðslu. Þar sem B og H áttu eignarhlut í A var fallist á endurgreiðslukröfu þeirra.