Dómstólaleit

Hafnað var kröfum sóknaraðila sem fólu í sér kröfu um að felld yrði úr gildi ákvörðun þinglýsingarstjóra þar sem synjað var beiðni hans um leiðréttingu ætlaðra þinglýsingarmistaka samkvæmt 1. mgr. 27. gr. þinglýsingalaga.

Íslenska ríkið var sýknað af kröfu stefnanda um bætur, en stefnandi hélt því fram að í þeirri háttsemi þinglýsingarstjóra að færa ekki tvö veðskuldabréf inn í tölvufærða þinglýsingabókfyrr en árið 2017 hefðu falist mistök sem leitt hefðu til tjóns stefnanda, enda hefði hann byggt á veðbókarvottorði þar sem bréfanna hefði ekki verið getið. Dómurinn taldi ekki uppfyllt það frumskilyrði bótaréttar skv. a-lið 49. gr. þinglýsingalaga að veðbókarvottorð hefði verið gefið út og að stefnandi hafi mátt treysta því. Þá stafaði tjón stefnanda ekki af háttsemi þinglýsingarstjóra og væri ekki sennileg afleiðing hennar heldur stafaði það beinlínis af háttsemi grandsamra viðsemjenda við þá er hann leiddi rétt sinn frá. Skilyrði nefnds lagaákvæðis og sakarreglunnar um sennilega afleiðingu væri því ekki heldur uppfyllt. Loks voru fyrningarreglur taldar styðja við niðurstöðu dómsins við sýknu.