Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
2 dómar fundust
Lykilorð: Almennt félag
Ágreiningur aðila laut einkum að gildi úrskurðar siðanefndar H. Með honum var komist að þeirri niðurstöðu að A og R hefðu brotið gegn nánar tilteknum ákvæðum í lögum H, reglum félagsins um skráningu í ættbók og grundvallarreglum fyrir félagsmenn og þeim gert að sæta viðurlögum vegna þeirra brota. A og R höfðuðu mál til ógildingar á úrskurði siðanefndar H og greiðslu miskabóta. Hæstiréttur taldi A og R ekki hafa sýnt fram á að brotið hefði verið gegn málsmeðferðarreglum í lögum H eða reglum siðanefndar um aðild stjórnar félagsins að málinu fyrir nefndinni, skipan hennar eða reglum um sáttatilraunir. Þær hefðu auk þess ekki sýnt fram á að málsmeðferðin hefði verið í andstöðu við málsmeðferðarreglur stjórnsýslulaga nr. 37/1993, sem giltu um málsmeðferð fyrir nefndinni samkvæmt reglum hennar. Þá taldi Hæstiréttur ekkert fram komið sem gæfi tilefni til að hnekkja niðurstöðum siðanefndarinnar um háttsemi A og R og með hvaða hætti hún hefði verið talin fela í sér brot gegn lögum og reglum félagsins. Hvað viðurlög A og R varðaði féllst Hæstiréttur á þau rök siðanefndarinnar að brot þeirra hefðu verið svo ósambærileg þeim brotum sem nefndin hefði fjallað um í öðrum úrskurðum sínum að réttlætt hefði mun þyngri viðurlög en áður hefði verið beitt. Með hliðsjón af þessu, jafnræðisreglu félagaréttar og því svigrúmi sem rétturinn taldi að játa yrði almennum félögum við að túlka og framfylgja innri reglum var ekki fallist á með A og R að viðurlög þeirra hefðu verið svo þung að brotið hefði verið gegn jafnræði þeirra. Var H því sýknað af kröfu A og R um ógildingu úrskurðar siðanefndarinnar. Þá var H einnig sýknað af kröfum A og R um miskabætur.
A og B höfðuðu mál til ógildingar á nánar tilteknum úrskurði siðanefndar H en til vara að áminning og refsikennd viðurlög, sem hvorri þeirra um sig voru gerð, yrðu felld niður en að því frágengnu að viðurlögin yrðu milduð. Þá kröfðust þær jafnframt miskabóta. H áfrýjaði málinu fyrir sitt leyti og krafðist þess að hinn áfrýjaði dómur yrði staðfestur um annað en fjárhæð málskostnaðar. Í héraði var H sýknað af kröfum A og B. Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var staðfest sú niðurstaða hans að úrskurður siðanefndar H yrði ekki felldur úr gildi á þeim grundvelli að réttra formreglna hefði ekki verið gætt við meðferð máls A og B fyrir nefndinni. Þá var jafnframt staðfest með vísan til forsendna sú niðurstaða dómsins að A og B hefðu gerst brotlegar gegn þeim reglum H sem forsendur dómsins tóku til og að þær hefðu gert það með þeim hætti sem þar væri rakið. Kom þá til skoðunar sá þáttur málsins er laut að viðurlögum sem A og B voru gerð í hinum téða úrskurði. Landsréttur taldi að ekki yrði annað ráðið af því sem lægi fyrir í málinu um úrskurðarframkvæmd siðanefndar H en að A og B hefðu verið ákvörðuð viðurlög sem væru langt umfram það sem fram að því hefði tíðkast. Alvarleiki brota A og B gæti ekki einn og sér skýrt þann mikla mun sem var á þeim viðurlögum sem þeim hefði verið gert að sæta og viðurlögum annarra félagsmanna. Taldi Landsréttur því að siðanefnd H hefði hvorki gætt að jafnræðisreglu 11. gr. stjórnsýslulaga né meðalhófsreglu 12. gr. laganna, sem samkvæmt reglum nefndarinnar giltu um meðferð mála fyrir henni. Það væri hins vegar ekki á færi dómstóla að taka nýja ákvörðun um hæfileg viðurlög til handa A og B og lét Landsréttur því við það sitja að fella úrskurðinn úr gildi að því er varðaði viðurlög. Loks var H gert að greiða A og B miskabætur vegna birtingar nafna þeirra í bráðabirgðaúrskurði siðanefndar H.