Dómstólaleit

A kærði úrskurð héraðsdóms, þar sem leyst var úr ágreiningi um viðurkenningu lýstra krafna L við slit A. Aðila greindi á um gjalddaga sjö peningamarkaðslána sem L veitti A og var niðurstaða héraðsdóms um hverja þessara krafna fyrir sig staðfest með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar. Þá deildu aðilar um hvort A hefði verið heimilt að rifta 25 samningum um afleiðuviðskipti 16. október 2008. Fallist var á með A að þar sem engin ákvæði væru í „Almennum skilmálum B fyrir markaðsviðskipti hjá Landsbanka Íslands hf.“ um heimildir viðskiptamanns til gjaldfellingar eða riftunar afleiðusamninga vegna aðstæðna er vörðuðu L hefðu ákvæði 3. gr. og 9. gr. svonefndra SFF-skilmála gilt um heimild A til riftunar afleiðusamninga milli aðila. Lögð voru fyrir Hæstarétt gögn er sýndu að allmargir viðskiptamenn L hefðu rift samningum sínum við hann eða gjaldfellt þá á tímabilinu 7. til 16. október 2008. Þegar af þessari ástæðu var talið að L hefði verið heimilt á grundvelli ákvæða í SFF-skilmálunum að rifta öllum afleiðusamningum aðila. Var talið að uppgjör afleiðusamninga aðila miðaðist við stöðu samninganna 17. október 2008, degi eftir riftun þeirra af hálfu A, og í samræmi við 4. gr. almennra skilmála L skyldu þeir jafnast hver á móti öðrum. Þá deildu aðilar um rétt A til skuldajöfnuðar við kröfur L. Fallist var á með L að A hefði ekki haft ráðstöfunarrétt yfir skuldabréfum vegna þriggja þeirra krafna sem hann notaði til skuldajöfnuðar, þar sem bréfin hefðu verið veðsett Seðlabanka Íslands og skriflegt leyfi bankans til ráðstöfunar bréfanna hefði ekki legið fyrir. Þá mótmælti L kröfu A um skuldajöfnuð vegna stundarviðskipta aðila með gjaldeyri 3. október 2008. Í staðfestingu L fyrir viðskiptunum var vísað til þess að um viðskiptin giltu almennir skilmálar fyrir markaðsviðskipti hjá L. Samkvæmt skilmálunum skyldu samningar um afleiður jafnast hver á móti öðrum með skuldajöfnuði. Talið var að þar sem hvorki væri í lögum kveðið á um lágmarkstíma sem samningar um afleiður gætu tekið til né hefði L fært fram sönnur í málinu á að viðskiptavenja gilti um slíkan lámarkstíma teldist samningurinn til afleiða, enda hefðu aðilar tekið með honum áhættu á þróun gengis krónu og evru frá viðskiptadegi til uppgjörsdags. Var því fallist á með A að 100. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. ætti ekki við og því hefði honum verið heimilt að skuldajafna kröfu sinni við kröfu L.