Dómstólaleit

Mál þetta, sem var höfðað með stefnu birtri 4. ágúst 2016, var dómtekið 4. júní sl. Stefnandi   er   Landesbank   Baden-Württemberg,  Am   Hauptbahnhof   2,   D70173 Stuttgart í Þýskalandi. Stefndi er íslenska ríkið. Dómkröfur stefnanda eru þær að stefndi greiði honum 5.268.567.653 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr., laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þingfestingardegi til greiðsludags. Auk þessa krefst stefnandi greiðslu málskostnaðar úr hendi stefnda. Stefndi krefst sýknu af öllum kröfum stefnanda   og   jafnframt   að   stefnandi   verði   dæmdur   til   að   greiða   málskostnað, stefnda að skaðlausu.

I.

Stefnandi, sem er fjármálafyrirtæki, lánaði Glitni banka hf., sem síðar hét Glitnir hf., jafnvirði um fimm milljarða íslenskra króna í tveimur erlendum myntum, evrum og svissneskum frönkum, þann 8. ágúst 2008. Um var að ræða svokallað peningamarkaðsinnlán, sem skyldi endurgreiða um þremur mánuðum síðar, eða 12. og 13. nóvember s.á., með nánar greindum vöxtum. Af endurgreiðslu varð ekki enda   féllu   íslensku   bankarnir   í   upphafi   október   og   Glitnir   var   tekinn   til slitameðferðar á grundvelli ákvæða laga nr. 161/2002, með síðari breytingum. Þann 6. október 2008 tóku neyðarlögin, þ.e. lög nr. 125/2008, um heimild til fjárveitingar úr ríkissjóði vegna sérstakra aðstæðna á fjármálamarkaði o.fl., gildi. Sama dag gaf ríkisstjórnin út svohljóðandi yfirlýsingu: „Ríkisstjórn Íslands áréttar að innstæður í innlendum viðskiptabönkum og sparisjóðum og útibúum þeirra hér á landi verða tryggðar að fullu. Með innstæðum er átt við allar innstæður almennra sparifjáreigenda   og   fyrirtækja   sem   trygging   innstæðudeildar   Tryggingasjóðs innstæðueigenda   tekur   til.“   Áréttingin   vísar   til   yfirlýsingar   forsætisráðherra   í fréttum 3. október s.á. Yfirlýsing þessi var áréttuð nokkrum sinnum, m.a. 3. febrúar og 9. desember 2009 en loks felld úr gildi með yfirlýsingu stefnda 9. september 2016. Á grundvelli neyðarlaganna tók Fjármálaeftirlitið yfir vald hluthafafundar Glitnis 7. október   2008,   og   skipaði   bankanum   jafnframt   skilanefnd   sem   tók   yfir   vald hluthafafundar í samræmi við 100. gr. a í lögum nr. 161/2002, sem skyldi fylgja ákvörðunum   Fjármálaeftirlitsins   og   starfa   í   samráði   við   það.   Með   ákvörðun eftirlitsins 14. október s.á. var tilteknum eignum og skuldum bankans ráðstafað til Nýja   Glitnis   banka   hf.,   þ.á.m.   yfirtók   nýi   bankinn   skuldbindingar   í   útibúum bankans á Íslandi vegna innlána frá fjármálafyrirtækjum og var tekið fram að ekki væri þörf á innköllun eða auglýsingu vegna þeirrar færslu. Í bréfi til Nýja Glitnis banka hf., dagsettu 11. nóvember 2008, kemur fram að Fjármálaeftirlitið hafi skoðað sérstaklega stöðu svokallaðra peningamarkaðslána/innlána frá fjármálafyrirtækjum og að stjórn eftirlitsins hafi ákveðið að árétta að skuldbindingar vegna slíkra lána frá fjármálafyrirtækjum flyttust ekki yfir til nýja bankans.   Þessi   ákvörðun   var   áréttuð   í   almennri   tilkynningu   eftirlitsins   21. nóvember   s.á.   og   nánar   rökstutt   hvers   vegna   eftirlitið   telur   að   líta   skuli   á skuldbindingar þessar sem lánveitingu þegar gagnaðili væri fjármálafyrirtæki. Glitnir   fékk   fékk   heimild   til   greiðslustöðvunar   með   úrskurði   héraðsdóms   24. nóvember 2008, sem var framlengd þrisvar sinnum og breytt síðar í slitameðferð, sbr. lög nr. 44/2009. Bankanum var skipuð slitastjórn 12. maí 2009 og úrskurður um slitameðferð á grundvelli laga nr. 161/2002 var kveðinn upp 22. nóvember 2010. Innköllun til kröfuhafa var birt í fyrsta sinn í Lögbirtingablaðinu 26. maí 2009 og kröfulýsingarfrestur var veittur til 26. nóvember 2009. Þann 19. maí 2010 lýsti stefnandi   kröfum   sínum   á   grundvelli   framangreindra   peningamarkaðslána   við slitameðferð Glitnis en 19. júlí s.á. hafnaði slitastjórn Glitnis kröfum stefnanda með vísan til 118. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl., sbr. 4. mgr. 102. gr. laga um fjármálafyrirtæki, sem mælir fyrir um niðurfellingu krafna gegn slitabúi ef þeim hefur ekki verið lýst innan kröfulýsingarfrests. Með dómi Hæstaréttar í máli nr. 443/2014, kveðnum upp 18. ágúst 2014, staðfesti rétturinn að kröfurnar væru fallnar niður fyrir vanlýsingu. Þann 20. nóvember 2015 samþykktu kröfuhafar Glitnis nauðasamninga sem voru staðfestir   í   Héraðsdómi   Reykjavíkur   7.   desember   s.á.,   og   varð   staðfestingin endanleg við lok kærufrests, 14. desember 2015. Nauðasamningurinn kveður á um greiðslu til kröfuhafa með (i) lágmarksgreiðslu að fjárhæð allt að 3,5 milljónum íslenskra króna, (ii) hlutfallslegri úthlutun á tiltækum fjármunum slitabúsins þegar nauðasamningurinn komst á, greiddri í nokkrum mismunandi myntum, (iii) útgáfu nýrra breytanlegra skuldabréfa í evrum og (iv) útgáfu nýrra hluta í Glitni. Þann 16. desember 2015 veitti Seðlabanki Íslands bankanum undanþágu frá gjaldeyrishöftum   til   að   geta   greitt   kröfuhöfum   í   samræmi   við   niðurstöðu nauðasamnings og hófust greiðslur á grundvelli hans í kjölfar þessa. Stefnandi hefur ekki fengið neinar greiðslur vegna peningamarkaðsinnlána sinna og reisir kröfur sínar í þessu máli á því að stefndi beri lagalega ábyrgð á því tjóni sem af því hefur hlotist.

II.

Stefnandi reisir kröfur sínar á því að því að hann hafi orðið fyrir tjóni sem stefndi beri ábyrgð á vegna þess að innstæða hans í innlendum viðskiptabanka hafi farið forgörðum. Stefnandi byggir í fyrsta lagi á því að stefndi beri ábyrgð á öllum innstæðum í innlendum viðskiptabönkum á grundvelli yfirlýsingar stefnda þar að lútandi 6. október 2008 þar sem sagði: „Ríkisstjórn Íslands áréttar að innstæður í innlendum viðskiptabönkum og sparisjóðum og útibúum þeirra hér á landi verða tryggðar að fullu. Með innstæðum er átt við allar innstæður almennra sparifjáreigenda og fyrirtækja sem trygging innstæðudeildar Tryggingasjóðs innstæðueigenda tekur til.“ Þann   3.   október   2008   hafi   þáverandi   forsætisráðherra,   Geir   H.   Haarde,   lýst efnislega yfir því sama og stefnandi hafi ítrekaði yfirlýsingu sína 3. febrúar og 9. desember 2009. Lán stefnda hafi verið innstæða í skilningi 3. mgr. 9. gr. laga nr. 98/1999 í innlendum banka og yfirlýsingarnar taki því til þess og séu bindandi fyrir stefnda. Engu breyti í því efni hvort kröfu vegna innstæðna hafi verið lýst við slitameðferð Glitnis. Yfirlýsingarnar hafi gefið stefnanda, sem sé erlendur lögaðili sem þekki ekki íslensk lög, lögmætar væntingar til ábyrgðar stefnda á kröfu hans. Í öðru lagi byggir stefnandi á því að stefndi beri ábyrgð á tjóni vegna ólögmætra ákvarðana Fjármálaeftirlitsins. Eftirlitið hafi, á grundvelli neyðarlaganna, skipt Glitni upp í gamlan og nýjan banka. Nýi Glitnir banki hf. hafi tekið yfir tilteknar skuldbindingar án þess að þörf hafi verið sérstakrar innköllunar eða auglýsinga. Fjármálaeftirlitið hafi, eftir að ákvörðunin var tekin, skýrt hana svo að lán hans og önnur sambærileg hefðu orðið eftir í gamla bankanum. Það hafi verið ólögmætt og í andstöðu við framangreinda ábyrgðaryfirlýsingu stefnda. Með því að undanskilja innstæður stefnanda hafi Fjármálaeftirlitið farið gegn fyrirmælum   æðra   stjórnvalds,   sbr.   2.,   13.   og   14.   gr.   stjórnarskrárinnar   og meginreglu stjórnsýsluréttar. Fjármálaeftirlitinu hafi verið skylt að lögum að byggja á skilgreiningu innstæðna í 3. mgr. 9. gr. laga nr. 98/1999 og þar með veita innlánum   stefnanda   sambærilega   meðferð   og   öðrum   innlánum.   Ákvarðanir Fjármálaeftirlitsins   hafi   einnig   gengið   gegn   lögmætum   væntingum   stefnanda. Ákvörðun eftirlitsins um skiptingu bankans hafi einnig leitt til óheimils mismunar á meðhöndlun peningamarkaðsinnlána í eigu innlendra og erlendra aðila. Stefnandi, sem sé erlendur eigandi peningamarkaðsinnlána, hafi því orðið fyrir mismunun á grundvelli   þjóðernis,   sem   stríði   gegn   65.   gr.   stjórnarskrárinnar,   sbr.   14.   gr. mannréttindasáttmála Evrópu, sbr. lög nr. 62/1994. Fjárhæð tjóns stefnanda á grundvelli framangreindra málsástæðna nemi höfuðstól lána til Glitnis banka hf. ásamt vöxtum samkvæmt efni samnings hans við bankann. Fjárhæð stefnukröfu er 5.268.567.653 krónur og byggi á umreikningi erlendra gjaldmiðla   miðað   við   sölugengi   krónunnar   22.   apríl   2009,   ekki   sé   krafist dráttarvaxta frá gjalddaga lánanna til þingfestingardags. Krafan er sundurliðuð með eftirfarandi hætti í stefnu:

Höfuðstóll innláns í evrum                                              14.173.880,00 evrur Vextir   frá   12.   ágúst   til   12.   nóvember   2008(4,97%)             180.024,02 evrur Samtals                                                                            14.353.904,02 evrur Umreiknað   á   genginu   169,23                                          2.429.111.177 íkr.

Höfuðstóll innláns í sv. frönkum                                    25.177.611,11 frankar Vextir   frá   13.   ágúst   til   13.   nóvember   2008   (2,75%)            176.942,66 frankar Samtals                                                                            25.354.553,77 frankar Umreiknað   á   genginu   111,99                                          2.839.456.476 íkr. Í þriðja lagi byggir stefnandi á því að 118. gr. gjaldþrotaskiptalaga nr. 21/1991, um áhrif vanlýsingar kröfu, brjóti í bága við 72. gr. stjórnarskrárinnar nr. 33/1944 og 1. gr. 1. viðauka mannréttindasáttmála Evrópu, sbr. lög nr. 62/1994. Stefndi beri skaðabótaábyrgð   á   því   tjóni   sem   stefnandi   hafi   orðið   fyrir   vegna   ólögmætrar bótalausrar   skerðingar   á   eignarrétti   hans   sem   leiði   af   framangreindu   ákvæði gjaldþrotaskiptalaganna. Í þessu efni tekur stefnandi fram að hann líti svo á að ekki hafi verið tekin afstaða til þessa álitaefnis í dómi Hæstaréttar í máli nr. 443/2014. Reglan sem fram kemur í 118. gr. gjaldþrotaskiptalaganna hafi komið í veg fyrir að stefnandi   fengi   úthlutun   samkvæmt   nauðasamningum   Glitnis.   Tjón   hans   á grundvelli þessarar málsástæðu nemi þeirri fjárhæð sem hefði komið í hlut hans á grundvelli nauðasamninga sem náðust í slitameðferð Glitnis að því er almennar kröfur   varðar   skv.   113.   gr.   gjaldþrotaskiptalaganna.   Sú   fjárhæð   sé   lægri   en stefnukrafan og nemi, varlega áætlað, 1.500.000.000 króum. Í stefnu er nánari grein gerð fyrir sundurliðun þeirrar fjárhæðar miðað við greiðslur til almennra kröfuhafa samkvæmt nauðasamningnum og miðast hún við þær greiðslur sem stefnandi telur að hefðu þegar verið komnar í hans hlut við þingfestingu málsins ef kröfur hans hefðu komist að við slitameðferð Glitnis. Áskilur stefnandi sér rétt til að hafa uppi frekari   kröfur   ef   í   ljós   kemur   að   greiðslur   samkvæmt   nauðasamningi   reynist verðmætari miðað við síðara tímamark. Stefnandi   byggir   á   því   að   skilyrði   skaðabótaábyrgðar   samkvæmt   almennu sakarreglunni leiði til bótaskyldu stefnda. Engar hlutlægar ábyrgðarleysisástæður eigi við um háttsemi stefnda. Fallist dómurinn ekki á þessa málsástæðu reisir stefnandi kröfu sína á því að stefndi beri hlutlæga ábyrgð á tjóni vegna þess sem í stefnu er nefnt reglufest saknæmi. Loks byggir stefnandi á því að frestur hans til málshöfðunar hafi þá fyrst getað byrjað að líða þegar nauðasamningar tóku gildi, þ.e. 14. desember 2015. Um lagarök vísar stefnandi m.a. til laga nr. 161/2002, með síðari breytingum, gjaldþrotaskiptalaganna nr. 21/1991, stjórnarskrárinnar nr. 33/1944, einkum 65. gr., 70.   gr.   og   72.   gr.,   auk   meginreglna   stjórnskipunarréttar   og   stjórnsýsluréttar, sakarreglunnar og annarra meginreglna skaðabótaréttarins, mannréttindasáttmála Evrópu, sbr. lög nr. 62/1994, alþjóðasamnings um borgaraleg og stjórnmálaleg réttindi, sbr. C-deild Stjórnartíðinda nr. 10/1979, og laga um meðferð einkamála nr. 91/1991 og loks til 130. gr. laga nr. 91/1991 varðandi málskostnað.

III.

Stefndi reisir sýknukröfu sína í fyrsta lagi á því að kröfur stefnanda séu fyrndar. Skaðabótakröfur   fyrnist   á   fjórum   árum   samkvæmt   ákvæðum   9.   gr.   laga   nr. 150/2007 um fyrningu og að öðru leyti gildi hið almenna fyrningarákvæði 3. gr. sömu laga. Stefndi byggir á því að upphaf fyrningarfrests sé 6. október 2008, að því er varði kröfur um bætur á grundvelli ætlaðra vanefnda á yfirlýsingu sem gefin var þann dag, í öllu falli hafi fyrning allra krafna stefnanda verið fyrir 4. ágúst 2012, en stefnan hafi verið birt fjórum árum síðar, eða 4. ágúst 2016. Í öðru lagi sé málshöfðunarfrestur liðinn samkvæmt 18. gr. laga nr. 87/1998 um opinbert eftirlit með fjármálastarfsemi að því er varði málsástæður sem byggi á ákvörðunum eða athafnaleysi Fjármálaeftirlitsins. Í þriðja lagi hafi stefnandi sýnt af sér algert tómlæti við að fylgja kröfu sínum eftir gagnvart stefnda og með því hafi öll tækifæri til að lýsa endurgreiðslukröfu í bú Glitnis banka hf. farið forgörðum. Dómur Hæstaréttar í máli stefnanda gegn Glitni hf. frá 18. ágúst 2014, í máli nr. 443/2012, hafi falið í sér niðurstöðu varðandi það álitaefni hvort 118. gr. laga nr. 21/1991 bryti gegn 72. gr. stjórnarskrárinnar. Svo sem rakið sé í dómi Hæstaréttar stríði   ákvæði   118.   gr.   hvorki   gegn   ákvæðum   stjórnarskrár   né   alþjóðlegum skuldbindingum stefnda. Sú málsástæða stefnanda sé því augljóslega haldlaus. Stefndi krefst málskostnaðar úr hendi stefnda og að við ákvörðun um fjárhæð hans verði tekið tillit til þess að málsóknin sé algjörlega að ófyrirsynju, sbr. 129.–131. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991. Ekki er þörf á að rekja frekar málsástæður sem fram koma í greinargerð stefnda með vísan til e-liðar 1. mgr. 114. gr. laga nr. 91/1991, sbr. 10. gr. laga nr. 78/2015.

IV.

Sýknukrafa stefnda er í fyrsta lagi á því reist að kröfur stefnanda séu fyrndar eða fallnar niður fyrir tómlæti stefnanda og er nauðsynlegt að taka afstöðu til þeirrar málsástæðu áður en til álita kemur að skoða málsástæður stefnanda. Krafa stefnanda er byggð á þremur mismunandi málsástæðum. Í fyrsta lagi byggir stefnandi á því að stefndi hafi með yfirlýsingu sinni 6. október 2010 bakað sér beina   greiðsluskyldu   á   kröfu   stefnanda   þar   sem   með   henni   hafi   hann   gefið stefnanda lögmætar væntingar um greiðslu kröfunnar. Umræddar kröfur féllu í gjalddaga samkvæmt samningum stefnanda við Glitni banka hf. 12. og 13. nóvember 2008. Frá þeim tíma mátti stefnanda vera ljóst að stefndi myndi ekki greiða kröfurnar fyrir hönd aðalskuldara. Í gögnum málsins verður ekki séð að stefnandi haft haft uppi greiðslukröfu gagnvart stefnda eða yfirhöfuð innt hann eftir afstöðu sinni til greiðsluskyldu á þessum grundvelli fyrr en með stefnu þessa máls, sem honum var birt 4. ágúst 2016, eða tæpum átta árum eftir að umdeild yfirlýsing var gefin. Er fallist á það með stefnda að krafa á þessum grundvelli sé fallin niður fyrir tómlæti stefnanda. Til vara byggir stefnandi á því að stefndi beri skaðabótaábyrgð á tjóni hans á grundvelli   framangreindrar   yfirlýsingar   frá   6.   október   2008.   Skaðabótakröfur fyrnast á fjórum árum frá þeim degi er tjónþoli fékk nauðsynlegar upplýsingar um tjónið og þann sem ábyrgð ber á því eða bar að afla sér slíkra upplýsinga, sbr. 1. mgr. 9. gr. fyrningarlaga nr. 150/2007. Stefnandi kveðst hafa haft væntingar um að stefndi tryggði honum greiðslu kröfunnar, annaðhvort með greiðslu beint til hans, löggjöf sem hefði tryggt ábyrgðina eða með ákvörðun Fjármálaeftirlitsins um að færa kröfuna til Íslandsbanka. Svo sem að framan greinir mátti stefnanda vera ljóst frá því í nóvember 2008 að stefndi   sjálfur   myndi   ekki   greiða   honum   kröfuna.   Þá   lá   fyrir   ákvörðun Fjármálaeftirlitsins þann 14. október 2008 um að færa tilteknar eignir og skuldir Glitnis yfir til Nýja Glitnis banka hf. og ákvörðun sama aðila um að krafa hans væri ekki meðal þeirra krafna sem færðust yfir til nýja bankans lá fyrir a.m.k. frá 21. nóvember s.á. Ráðstafanir þær sem Alþingi greip til á grundvelli framangreindrar yfirlýsingar og vörðuðu kröfuhafa föllnu bankanna lágu fyrir 7. október 2008, þegar neyðarlögin tóku gildi, en með 6. og 9. gr. þeirra laga er fjallað um meðferð krafna við slit fjármálafyrirtækja. Verður að miða við að stefnanda hafi verið eða mátt vera kunnugt um framangreindar ráðstafanir þá þegar þær lágu fyrir. Jafnframt hefur hann á sama tíma getað áttað sig á afleiðingum þeirra fyrir kröfu sína, a.m.k. hefur honum þá mátt vera ljóst að löggjöf og ráðstafanir stjórnvalda gerðu ráð fyrir að krafan yrði greidd úr slitabúi Glitnis eftir reglum gjaldþrotaskiptalaga, eftir því sem eignir í slitabúsins hrykkju til. Í málatilbúnaði stefnanda er reyndar á reiki hvort hann lítur svo á að krafa hans hafi verið forgagnskrafa eða almenn krafa. Í dómi Hæstaréttar í máli nr. 383/2013, sem stefnandi byggir á að fjalli um sams konar kröfu og hann átti, var fallist á að krafa sóknaraðila væri forgagnskrafa samkvæmt   reglum   gjaldþrotaskipalaga   á   grundvelli   breytinga   á   lögum   nr. 161/2002, um fjármálafyrirtæki, sem gerðar voru fyrst með 6. og 7. gr. laga nr. 125/2008. Hvað sem líður þessum óskýrleika í kröfugerð stefnanda verður að telja að fyrningarfrestur skaðbótakröfur hans á hendur stefnda, vegna tjóns sem hann telur sig hafa orðið fyrir vegna framangreindra ráðstafana, hafi byrjað að líða í október og nóvember 2008. Voru kröfur hans því fallnar niður fyrir fyrningu í ágúst 2016 þegar mál þetta var höfðað. Með sömu rökum eru kröfur á hendur stefnda á þeim grundvelli að Fjármálaeftirlitinu hafi verið óheimilt að skilja kröfu hans eftir í Glitni banka hf., sbr. tilkynningu eftirlitsins 21. nóvember 2008, fallnar niður fyrir fyrningu. Eftir stendur þá ófyrnd krafa á hendur stefnda sem byggð er á þeirri málsástæðu að stefndi beri bótaábyrgð á því að krafa stefnda gagnvart Glitni banka hf. féll niður fyrir vanlýsingu, sbr. 118. gr. laga nr. 21/1991, sbr. 102. gr. laga nr. 161/2002. Fyrir liggur að slitastjórn bankans hafnaði kröfu hans á þessum grundvelli og með dómi Hæstaréttar í máli nr. 443/2014, kveðnum upp 18. ágúst 2014, staðfesti rétturinn þá niðurstöðu slitastjórnar. Í áðurnefndum dómi Hæstaréttar var dómur héraðsdóms staðfestur með vísan til forsenda hans. Í forsendum og niðurstöðu héraðsdóms má sjá   að   stefnandi   teflir   fram   öllum   sömu   málsástæðum   og   hann   byggir   á skaðabótakröfuna í þessu máli, nefnilega þeim að umdeilt ákvæði gjaldþrotaskiptalaganna   stangist   á   við   72.   gr.   stjórnarskrárinnar   og   1.   mgr.   1. viðauka við mannréttindasáttmála Evrópu, sbr. lög nr. 62/1994, að í ákvæðinu felist ólögmæt skerðing á eignarrétti hans sem gangi gegn meðalhófsreglu og skilyrðum slíkrar skerðingar og jafnframt að í tilviki kröfu stefnanda þá hafi skuldara verið kunnugt um kröfuna þrátt fyrir vanlýsingu, fyrirsjáanlegt hafi verið að slitameðferðin tæki langan tíma og kröfunni hafi verið lýst í upphafi slitameðferðarinnar.  Allt   eru   þetta   málsástæður   sem   efnislega   var   teflt   fram   í áðurnefndum dómi og skýrlega hafnað af héraðsdómi og sú niðurstaða staðfest af Hæstarétti. Er því með öllu haldlaust að tefla þeim fram á ný í þessu máli og er þeim því hafnað. Samkvæmt framansögðu verður stefndi sýknaður af öllum kröfu stefnanda. Með vísan til niðurstöðu málsins og 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 verður stefnanda gert að greiða stefnda málskostnað sem telst hæfilega ákveðinn 2.500.000 krónur. Sigurður Örn Hilmarsson lögmaður flutti málið fyrir stefnanda og lögmennirnir Einar   Karl   Hallvarðsson   og   Jóhannes   Karl   Sveinsson   fyrir   stefnda.   Ingibjörg Þorsteinsdóttir héraðsdómari kvað upp dóminn.

D ó m s o r ð:

Stefndi, íslenska ríkið, er sýkn af kröfu stefnanda, Landesbank Baden- Württemberg. Stefnandi greiði stefnda 2.500.000 krónur í málskostnað.