Dómstólaleit

A höfðaði mál á hendur V hf. og krafðist þess að viðurkennd yrði bótaskylda úr ábyrgðartryggingu R hjá V hf. vegna líkamstjóns sem A hlaut þegar hann rann í hálku í Árbæjarlaug. Jafnframt krafðist A þess að viðurkennd yrði bótaskylda úr málskostnaðartryggingu hans hjá V hf. vegna reksturs dómsmálsins. Í dómi Landsréttar kom fram að sannað teldist að hinum ríku skyldum sem kveðið væri á um í reglugerð nr. 814/2010 um hollustuhætti á sund- og baðstöðum hefði ekki verið fullnægt. Þá lægi ekkert fyrir í málinu sem gæti leitt til þess að A yrði gert að bera hluta tjónsins sjálfur. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur um viðurkenningu á bótaskyldu V hf. úr ábyrgðartryggingu R. Þá var ekki fallist á að A hefði glatað rétti sínum til bóta úr málskostnaðartryggingunni, enda yrði ekki séð að A hefði áður en mat vegna afleiðinga slyssins lá fyrir, haft upplýsingar sem með réttu hefðu gefið honum tilefni til málshöfðunar. Var því staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um rétt A til bóta úr málskostnaðartryggingu vegna reksturs málsins.

A höfðaði mál á hendur R og S og krafðist þess að viðurkennd yrði skaðabótaábyrgð þeirra vegna líkamstjóns sem A hlaut þegar hún datt á leið sinni milli vaðlaugar og heits potts í Árbæjarlaug. Óumdeilt var í málinu að A datt í hálku og laut ágreiningur málsaðila að því hvort R og S væru skaðabótaskyldir gagnvart A. Í dómi Landsréttar var rakið að dómaframkvæmd beri með sér að ríkar kröfur séu gerðar til aðbúnaðar á sundstöðum. Þær kröfur birtist meðal annars í ströngu sakarmati en einnig í því að til álita geti komið að beita sönnunarreglum með þeim hætti að sönnunarbyrði sé að einhverju marki létt af tjónþola. Um þetta skipti máli að á sund- og baðstöðum geti leynst ýmsar hættur, svo sem vegna bleytu og hálku, og að settar hafi verið skráðar og nokkuð strangar hátternisreglur til að auka öryggi og stemma stigu við slysum og óhöppum á slíkum stöðum. Var talið sannað samkvæmt gögnum málsins að hinum ríku skyldum sem kveðið er á um í reglugerð nr. 814/2010 var ekki fullnægt. Samkvæmt því og að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur og viðurkennd bótaskylda R og S hf.

A höfðaði mál gegn V og krafðist þess að viðurkennd yrði bótaskylda úr frjálsri ábyrgðartryggingu sveitarfélagsins R hjá V vegna líkamstjóns sem hann hlaut í frítímaslysi í nánar tiltekinni sundlaug. Með hinum áfrýjaða dómi var komist að þeirri niðurstöðu að meginorsök slyss A mætti rekja til óhappatilviks sem vátryggingartaka og starfsmönnum sundlaugarinnar yrði ekki kennt um. Var V því sýknað af kröfum A. Landsréttur taldi áfrýjanda á hinn bóginn hafa fært fyrir því rök að þeim tröppum sem hann rann í, og umbúnaði þeirra, hefði verið ábótavant án þess að R hefði gert ráðstafanir til að bæta úr þeim vanköntum til að auka öryggi og koma í veg fyrir slys, en á R hvíldu ríkar skyldur í þeim efnum samkvæmt ákvæðum reglugerðar nr. 814/2010 um hollustuhætti á sund- og baðstöðum. Voru umbúnaður trappanna og athafnaleysi R því metin honum til sakar og fallist á kröfu A um viðurkenningu á bótaskyldu úr frjálsri ábyrgðartryggingu sveitarfélagsins R hjá V vegna líkamstjóns A. Ekki voru talin efni til að skerða bótarétt A vegna eigin sakar.

A krafðist viðurkenningar á því að V hf. og R bæru fulla skaðabótaábyrgð vegna afleiðinga líkamstjóns hennar af völdum slyss sem hún varð fyrir á útisvæði S árið 2019 þegar hún rann á stétt við heitan pott. Ágreiningur aðila laut einungis að því hvort A skyldi bera hluta tjóns síns sjálf vegna eigin sakar. Í forsendnum hins áfrýjaða dóms, sem Landsréttur staðfesti með vísan til forsendna, var meðal annars vísað til þess að A hefði verið kunn staðháttum í sundlaugunni og vitað af vandkvæðum við að hálkuverja útisvæði laugarinnar. Þá hefði hún valið að fara óhefðbundna leið upp úr pottinum, í stað þess að ganga upp úr honum um tröppur sem voru með handriði. Var því talið rétt að skerða bótarétt A um þriðjung.

A höfðaði mál á hendur T hf. til viðurkenningar á bótaskyldu vegna líkamstjóns, sem hún varð fyrir á sundlaugarsvæði, en rekstraraðili sundlaugarinnar var með ábyrgðartryggingu hjá T hf. A taldi að tjón hennar mætti rekja til saknæmrar háttsemi starfsmanna sundlaugarinnar, þar sem þeir hefðu hvorki gert nægar ráðstafanir til að koma í veg fyrir hálku né sett upp varúðarmerkingar sem uppfylltu gildandi reglur. T hf. taldi aftur á móti að starfsmenn sundlaugarinnar hefðu gripið til þeirra aðgerða sem lög gerðu ráð fyrir til að koma í veg fyrir slys í hálku og mætti rekja tjón A til óhappatilviks. Í dómi Landsréttar var lagt til grundvallar að A hafi, ásamt öðrum fjölskyldumeðlimum, verið á leið úr heitum potti yfir í vaðlaug á sundlaugarsvæðinu þegar hún hafi stigið af gúmmímottu til að geta gengið við hliðina á manninum sínum. Er hún hafi farið af mottunni hafi hún runnið til í hálku sem þar hafði myndast og öklabrotnað illa. Taldi rétturinn að A hafi út frá aðstæðum mátt vera ljóst að ætlast væri til þess að gestir sundlaugarinnar gengju á mottunni á leið sinni milli lauga. Ekki yrði litið svo á að starfsmönnum sundlaugarinnar hafi, miðað við aðstæður, borið að grípa til frekari ráðstafana til að auka öryggi á gönguleiðinni. Slysið yrði rakið til þess að A hafi vikið af þeirri leið, sem mörkuð hafi verið milli lauganna með gúmmímottum, og yrði ábyrgð á því ekki lögð á vátryggingartaka. Var niðurstaða héraðsdóms um sýknu T hf. af öllum kröfum A staðfest.

A höfðaði mál gegn R til heimtu skaðabóta vegna slyss sem hún varð fyrir er hún féll á mottu við bakka sundlaugar sem rekin er af R með þeim afleiðingum að hún varð fyrir líkamstjóni. Í dómi Landsréttar kom fram að fyrir lægju nokkrar skýrslur í málinu um nokkur tilvik þar sem sundlaugargestir hefðu fallið eða hrasað við bakka sundlaugarinnar fyrir og eftir slys það sem A varð fyrir. Gögn málsins bentu ekki til þess að mottan sem um ræddi hefði verið sérstaklega skoðuð í kjölfar slyss A. Því lægju ekki fyrir gögn um ástand hennar og eiginleika á slysdegi. Upplýsingar sem R hefði lagt fram um mottur sem ætlaðar væru til notkunar á sundlaugarbökkum og eiginleika þeirra fengju engu um það breytt. Þá væru upplýsingar sem R hefði lagt fram um veðurskilyrði umrætt kvöld ekki til þess fallnar að hrekja staðhæfingu A um að mottan hefði verið hál er hún datt á henni. Í þessu ljósi yrði ekki talið að R hefði tekist að hrekja staðhæfingu A að hún hefði dottið á mottunni vegna hættueiginleika hennar og yrði R, eins og atvikum væri háttað, látin bera hallann af því. Jafnframt lægi ekkert fyrir um að A hefði ekki sýnt fulla aðgæslu þegar hún gekk um sundlaugarbakkann umrætt sinn með þeim hætti að slysið yrði rakið að öllu leyti eða hluta til eigin sakar hennar. Var krafa A því tekin til greina.