Dómstólaleit

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli T og M á hendur Í var vísað frá dómi. T og M höfðu aðallega krafist þess að viðurkennt yrði að Í væri óheimilt að krefjast greiðslu á nokkrum hluta heildarlántökukostnaðar í merkingu tiltekins lagaákvæðis af tilteknu húsnæðisláni Í til T og M. Til vara kröfðust þau viðurkenningar þess að Í hefði verið óheimilt að krefjast greiðslu á nokkrum hluta heildarlántökukostnaðar vegna sama láns sem fælist í verðbótum af láninu á grundvelli vísitölu neysluverðs. Í dómi Hæstaréttar kom fram að kröfugerð T og M fæli í sér að dómstólar skýrðu tilgreind ákvæði laga án þess að það tengdist úrlausn um ákveðið sakarefni. Bryti hún því í bága við 1. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Hæstiréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms um að Í hefði verið óheimilt að krefja N ehf. um bankaábyrgð til tryggingar á greiðslu tiltekinna lána, sem N ehf. hafði sótt um hjá Í, þar sem ekki hafði verið kveðið á um það skilyrði í reglugerð frá ráðherra á þeim tíma. Var talið að Í yrði að bera skaðabótaábyrgð á fjártjóni N ehf. sem af þessu leiddi og var sjóðnum gert að greiða N ehf. skaðabætur sem námu kostnaði félagsins af því að afla bankaábyrgðarinnar.