Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður fyrir "reglugerð nr. 1045/2018"
4 dómar fundust
Ágreiningur málsins laut að því hvort L ætti rétt til endurgreiðslu úr hendi Í á hluta endurgjalds fyrir tollkvóta sem gilti frá 1. janúar til 20. júní 2023 vegna tafa sem urðu á afhendingu 20 tonna sendingu af alifuglakjöti frá Póllandi. Í dómi Landsréttar kom fram að hvorki í lögum né reglugerð settri með stoð í þeim, væri að finna heimild til að endurgreiða það gjald sem L hafði innt af hendi fyrir umræddan tollkvóta, né breyta því tímabili sem innflutningur á grundvelli kvótans var bundinn við. Þá hefði ástæða tafanna verið þekkt og viðvarandi áhætta í innflutningi alifuglakjöts og var ekki talið hægt að jafna þeim við þær aðstæður sem uppi voru þegar Covid faraldurinn reið yfir og stjórnvöld settu almennar og tímabundnar aðgerðir um tollkvóta með setningu reglugerðar sem átti sér stoð í lögum. Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur um sýknu Í af kröfum L.
...desember 2018 þar sem félaginu er tilkynnt um úthlutaðan tollkvóta vegna innflutnings á landbúnaðarvörum samkvæmt þágildandi reglugerð nr. 1045/2018 um úthlutun á tollkvótum vegna innflutnings á landbúnaðarvörum frá ríkjum...
Stefnandi krafði stefnda um endurgreiðslu á fjárhæð sem hann hafði innt af hendi fyrir 20 tonna tollkvóta vegna innflutnings alifuglakjöts þar sem honum var ókleift að flytja inn umrætt magn innan gildistíma tollkvótans vegna atvika sem tengdust pólskum framleiðanda alifuglakjöts. Ekki var fallist á með stefnanda að hann hefði ofgreitt stefnda vegna umrædds tollkvóta þar sem hann öðlaðist þau tímabundnu réttindi sem falin voru í tollkvótanum og bar stefndi ekki ábyrgð á því að stefnanda var ókleift að nýta sér allan úthlutaðan tollkvóta innan gildistíma hans.
...desember 2018 þar sem félaginu er tilkynnt um úthlutaðan tollkvóta vegna innflutnings á landbúnaðarvörum samkvæmt þágildandi reglugerð nr. 1045/2018 um úthlutun á tollkvótum vegna innflutnings á landbúnaðarvörum frá ríkjum...
Á ehf. höfðaði mál gegn Í til endurgreiðslu á fjárhæðum sem hann hafði innt af hendi til Í vegna greiðslna fyrir tollkvóta vegna innflutnings á landbúnaðarafurðum frá ríkjum Evrópusambandsins sem ráðherra úthlutaði honum á grundvelli 3. mgr. 65. gr., sbr. 65. gr. B, búvörulaga nr. 99/1993 og 5. mgr. 12. gr. tollalaga nr. 88/2005. Fyrir Hæstarétti laut ágreiningur málsins að því hvort ákvæði 3. mgr. 65. gr., sbr. 65. gr. B búvörulaga, eins og þau hljóðuðu á þeim tíma sem atvik málsins gerðust, teldist fullgild skattlagningarheimild og þá hvort heimild ráðherra til að setja reglugerð um úthlutun tollkvóta hefði falið í sér framsal skattlagningarvalds og þar með hvort álagning gjaldsins hefði samrýmst 40. og 77. gr. stjórnarskrárinnar. Í dómi Hæstaréttar kom fram með þeirri skattlagningu sem fólgin væri í gjaldtöku fyrir tollkvóta stefndi löggjafinn að tilteknum lögmætum markmiðum sem nánar væri lýst í 1. gr. búvörulaga. Játa yrði löggjafanum talsvert svigrúm um val á leiðum að þeim markmiðum að því tilskildu að gætt væri grundvallarsjónarmiða stjórnarskrár um að skattar skuli lagðir á eftir almennum efnislegum mælikvarða og jafnræðis gætt gagnvart skattborgurunum eftir því sem unnt væri. Þá sagði að við mat á því hvort ákvæði laga hefðu að geyma fullgilda heimild til skattlagningar hefði verið lögð megináhersla á það í dómum Hæstaréttar, án tillits til þess af hvaða toga skattlagning væri, að ákvörðun um hvort skattur verði lagður á, hver fjárhæð hans skuli vera, hverjir séu gjaldskyldir á hverjum tíma og önnur meginatriði skattheimtunnar sé ekki á hendi stjórnvalda. Hæstiréttur taldi að við útboð á tollkvótum á árinu 2018 hefðu ráðherra og önnur stjórnvöld ekki haft neitt það svigrúm sem máli skipti til að ákveða hversu hátt gjald Á ehf. greiddi fyrir tollkvótann, breyta því eða um önnur meginatriði skattheimtunnar. Þá taldi Hæstiréttur að af 3. mgr. 65. búvörulaga yrði ekki ráðið að ráðherra hefði í raun haft val um aðra útfærslu gjaldtökunnar en að kalla eftir tilboðum á jafnræðisgrundvelli og taka því boði sem hæst væri. Var því ekki fallist á að þágildandi ákvæði laganna hefðu veitt ráðherra frjálsa heimild til að setja ákvæði í reglugerð um það hvernig velja skyldi á milli þeirra sem gerðu tilboð í tollkvóta og við hvaða boð skyldi miða hið álagða gjald. Komst Hæstiréttur að þeirri niðurstöðu að gild skattlagningarheimild hefði legið til grundvallar þeirri gjaldtöku sem fólst í greiðslu Á ehf. fyrir þá tollkvóta sem málið laut að. Var Í því sýknað af kröfu Á ehf.
...desember sama ár samkvæmt reglugerð nr. 1045/2018 er ber sama heiti. 6. Fyrir Hæstarétti lýtur ágreiningurinn að því hvort ákvæði 3. mgr. 65. gr., sbr. 65. gr. B búvörulaga...
Í málinu krafðist Á ehf. endurgreiðslu á fjárhæðum sem hann hafði innt af hendi til Í vegna greiðslna fyrir tollkvóta vegna innflutnings á landbúnaðarvörum frá ríkjum Evrópusambandsins á grundvelli 65. gr. B búvörulaga nr. 99/1993, sbr. 5. mgr. 12. gr. tollalaga nr. 88/2005. Í dómi Landsréttar kom fram að ráðherra hefði á því tímabili sem mál þetta tók til haft heimildir til að setja ákvæði í reglugerð um það hvernig velja skyldi á milli þeirra sem gerðu tilboð í tollkvóta og við hvaða boð, eða aðra fjárhæð, skyldi miða hið álagða gjald. Samkvæmt framangreindu og í ljósi hins fortakslausa banns 40. gr. og 1. mgr. 77. gr. stjórnarskrárinnar við því að stjórnvöld ákveði hvort leggja skuli á skatt, breyta honum eða afnema yrði skattlagningarheimild 3. mgr. 65. gr. búvörulaga, eins og hún hljóðaði á þeim tíma sem atvik málsins gerðust, ekki talin samrýmast fyrrgreindum ákvæðum stjórnarskrárinnar. Álagning gjalda þeirra sem málið varðaði studdist samkvæmt þessu ekki við lögmæta skattlagningarheimild og var því ógild. Samkvæmt framansögðu var fallist á endurgreiðslukröfu Á ehf. vegna oftekinna gjalda fyrir tollkvóta.
...desember á tollkvóta samkvæmt reglugerð nr. 1045/2018. Í báðum tilvikum var um innflutning á kjöti og kjötvörum að ræða. Framangreindar reglugerðir voru settar samkvæmt heimild í 5. mgr. 12...