Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður fyrir "reglugerð nr. 1042/2013"
3 dómar fundust
Í hf. var lægstbjóðandi í útboði F um byggingu stúdentagarða við Sæmundargötu 21 í Reykjavík. Í hf. lagði fram bæði aðaltilboð í verkið og frávikstilboð. F fjármagnaði framkvæmdina með framkvæmdaláni frá L hf. en greiddi það lán upp að framkvæmdum loknum með láni frá ÍB. F ákvað að hafna öllum tilboðum í verkið en samdi síðan við ÍS hf. sem átt hafði hæsta tilboðið. Byggðist höfnun F á því að tilboð Í hf. væri yfir hámarki á því láni sem sá fyrrnefndi gæti tekið hjá ÍB til framkvæmdanna og vísaði til greinar 0.2.5 í útboðslýsingu. Í hf. höfðaði mál á hendur F og krafðist viðurkenningar á skaðabótaskyldu F vegna missis hagnaðar og byggði á því að ákvörðun F hefði verið ólögmæt. Landsréttur sló því föstu að Í hf. hefði verið eða mátt vera ljóst að umrætt verk væri háð fjármögnun með láni frá ÍB og að lánveitingar til verkefnisins tækju mið af þeim reglum sem um sjóðinn giltu. Í hf. gæti ekki borið fyrir sig ókunnugleika um þessar reglur eða að honum hafi annars verið ókunnugt um að lánafyrirgreiðsla frá ÍB væri hluti af valforsendum útboðsins. Landsréttur lagði til grundvallar að tilboð Í hf. hefði ekki uppfyllt reglur ÍB. Var því ekki fallist á það með Í hf. að höfnun tilboða hans hefði verið ómálefnaleg og ólögmæt og F bakað sér skaðabótaskyldu gagnvart honum. Var F sýknaður af öllum kröfum Í hf.
...7 Á grundvelli framangreindrar heimildar setti ráðherra reglugerð nr. 1042/2013 um lánveitingar Íbúðalánasjóðs til sveitarfélaga, félaga og félagasamtaka sem ætlaðar eru til byggingar eða kaupa á leiguíbúðum. Samkvæmt 18...
Hafnað var kröfu stefnanda um viðurkenningu á bótaskyldu stefnda vegna missis hagnaðar. Ágreiningur aðila málsins laut að því hvort stefnda hafi verið heimilt að hafna tveimur tilboðum stefnanda. Talið var að stefnandi væri ekki opinber aðili í skilningi 3. gr. laga nr. 120/2016 um opinber innkaup. Þá var ekki fallist á að höfnun stefnda á öllum tilboðum hafi verið ómálefnaleg, ólögmæt og órökstudd. Ennfremur var ekki á það fallist að samningur stefnda við þriðja aðila hafi farið í bága við 18. gr. laga nr. 65/1993 eða að um misnotkun á útboðsfyrirkomulaginu hafi verið að ræða.
...Í reglugerð nr. 1042,2013 um lánveitingar Íbúðalánasjóðs til sveitafélaga, félaga og félagasamtaka sem ætlaðar eru til byggingar eða kaupa á leiguíbúðum er að finna frekari ákvæði um lánveitingar sjóðsins...
ÍB ehf. reisti þrjár fasteignir í Reykjavík á árunum 2002 og 2003 og voru framkvæmdirnar unnar samkvæmt átaki ÍL um fjölgun leiguíbúða samkvæmt 40. gr. reglugerðar nr. 458/1999 um lánaflokka Íbúðalánasjóðs, sbr. lög nr. 44/1998 um húsnæðismál. H og G gerðu í febrúar 2003 svonefndan afnotaréttarsamning við ÍB ehf. um íbúð í einni fyrrgreindra fasteigna, en samkvæmt honum skyldi ÍB ehf. annast þinglýsingu samningsins sem kvaðar á hlutaðeigandi íbúð, sem félagið og gerði. Bú ÍB ehf. var tekið til gjaldsþotaskipti 2011 og lauk skiptum á árinu 2012. Í málinu greindi H og G á við ÍL um hvort hinn þinglýsti afnotaréttarsamningur þeirra við ÍB ehf. skyldi áfram hvíla á eigninni eftir nauðungarsölu hennar í október 2010. Ágreiningi um ákvörðun sýslumanns, þar sem fallist var á að samningurinn skyldi áfram hvíla á eigninni, var borinn undir héraðsdóm, sem felldi hana úr gildi með hinum kærða úrskurði. Í dómi Hæstaréttar var meðal annars vísað til þess að frá meginreglu 2. mgr. 56. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu kæmi fram sú meginregla að hefði nauðungarsölu verið krafist á eign eftir heimild í 6. eða 7. gr. laganna, féllu niður öll veðbönd, umráðaréttindi, kvaðir, höft og önnur réttindi yfir eigninni við útgáfu afsals, en frá henni gilti meðal annars sú undantekning að annað leiddi beinlínis af lögum. Rétturinn vísaði til þess að málsaðila greindi fyrst og fremst á um þetta og úrlausn ágreiningsins réðist af eðli réttindanna hversu til þeirra hefði verið stofnað. Hæstiréttur rakti einkenni réttarstöðu H og G samkvæmt afnotaréttarsamningnum og taldi að sá hlutbundni réttur sem falist hefði í rétti þeirra hjá ÍB ehf. hefði um sumt samstöðu með séreignarrétti að íbúð í fjöleignarhúsi en um annað nyti hann samstöðu með varanlegum afnotarétti yfir slíkri eign. Væru veruleg líkindi með þessum rétti og þeim sem búseturétthafar nytu samkvæmt lögum nr. 66/2003 um húsnæðissamvinnufélög, sbr. dóm Hæstaréttar 5. mars 2009 í máli nr. 426/2008, og þeim sem afnotarétthafar nytu hjá stofnunum sem leigðu búseturétt og lytu ákvæðum laga nr. 19/1988 um sjóði og stofnanir sem starfa samkvæmt staðfestri skipulagsskrá, sbr. dóm réttarins 20. febrúar 2014 í máli nr. 99/2014. Taldi Hæstiréttur með hliðsjón af eðli réttinda H og G og að því virtu að grundvöll réttindanna væri að rekja til ákvæða í lögum nr. 44/1998 og reglugerðum settum samkvæmt þeim, yrði lagt til grundvallar að fullnægt væri því skilyrði 2. mgr. 56. laga nr. 90/1991 að af lögum leiddi beinlínis að réttur þeirra skyldu áfram hvíla á eigninni eftir nauðungarsölu hennar og hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi.
...873/2001 var felld brott með reglugerð nr. 1042/2013. Reglugerð nr. 333/2003 um breytingu á reglugerð um lánaflokka Íbúðalánasjóðs nr. 458/1999, sbr. reglugerð nr. 1000/2001, tók...