Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
4 dómar fundust
Lagagrein: 17. gr. laga nr. 96/2000 — Lög um jafna stöðu og jafnan rétt kvenna og karla
Með dómi héraðsdóms var X sakfelldur fyrir endurtekin kynferðisbrot samkvæmt 1. og 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa í fjölda skipta á árunum 2016 til 2020 haft samræði og önnur kynferðismök við A sem gat ekki spornað við þeim verknaði sökum andlegrar fötlunar. Þá var hann einnig sakfelldur fyrir að hafa látið A hafa samræði og önnur kynferðismök við aðra menn sem hann átti í samskiptum við á nánar tilgreindri vefsíðu. Með hinum áfrýjaða dómi var X einnig sakfelldur fyrir kynferðisbrot gegn A og syni hennar B með því að hafa látið A hafa við sig munnmök og látið B horfa á undir því yfirskini að hann ætti að læra að stunda kynlíf. Var þessi háttsemi heimfærð undir 209. gr. almennra hegningarlaga um brot gegn blygðunarsemi og 3. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002 um ósiðlegt athæfi gagnvart barni. Jafnframt var X sakfelldur fyrir brot gegn blygðunarsemi gagnvart B og kærustu hans C með því að hafa farið inn í herbergi þar sem þau voru að stunda kynlíf og færa hendi sína mjög nálægt kynfærum C, þar sem hún lá nakin í rúmi, og gefið B leiðbeiningar um hvernig hann ætti að veita henni munnmök. Var þessi háttsemi heimfærð undir 209. gr. almennra hegningarlaga og 3. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga að því er varðaði B. Með dómi Landsréttar var hinn áfrýjaði dómur um sakfellingu staðfestur um þetta atriði að undanskilinni heimfærslu til refsiákvæða vegna þeirrar háttsemi X að fara inn í herbergi B og C þar sem þau voru að stunda kynlíf. Í dómi Landsréttar kom fram að sú háttsemi X hafi verið mjög meiðandi í þeirra garð og ótvírætt til þess fallin að valda B og C ótta í skilningi 199. gr. almennra hegningarlaga. Var háttsemi X sem hann var sakfelldur fyrir í þessum ákærulið því heimfærð til 199. gr. almennra hegningarlaga um kynferðislega áreitni. Refsing X var ákveðin fangelsi í níu ár og honum gert að greiða A, B og C miskabætur.
X, sem hafði starfað sem hjúkrunarfræðingur á geðsviði L, krafðist þess að ógilt yrði ákvörðun sviðstjóra um að flytja hana úr starfi sem hjúkrunarfræðing á deild Z á starfsstöð L við Hringbraut yfir á deild Þ, auk þess sem hún krafðist miskabóta úr hendi L. Byggði X á því að flutningurinn hefði verið ólögmætur þar sem ákvörðunin um að flytja hana úr starfi hefði verið stjórnvaldsákvörðun sem byggð hefði verið á ómálefnalegum forsendum, auk þess sem reglum stjórnsýslulaga hefði ekki verið fylgt við ákvarðanatökuna. L hafði gefið þær ástæður fyrir flutningi X milli deilda að með honum væri hindrað að ágreiningur milli tveggja hjúkrunarfræðinga á deildinni truflaði starfsemina, en Y, hjúkrunarfræðingur sem starfaði á deildinni, hafði sakað X um kynferðislega áreitni utan vinnustaðar. Í niðurstöðu Hæstaréttar sagði að yfirmönnum X hefði verið unnt að ná tilsettu markmiði í sátt við báða starfsmennina sem í hlut áttu, en fyrir lá að Y hafði verið tilbúinn að færa sig milli deilda. Þess í stað hefðu þeir tekið þá ákvörðun um að flytja X í starfi, gegn vilja hennar í stað þess að færa Y, þrátt fyrir að það hefði legið beinast við, bæði vegna samþykkis hans sjálfs og því gættu að það var hann en ekki X sem neitaði samstarfi á deildinni. Var því ekki talið að málefnalegar eða faglegar ástæður hefðu réttlætt brottflutning X eins og málum var háttað. Þá var talið, með vísan til þess að umrædd ákvörðun hefði vegið að æru X og mikilsverð réttindi þar með verið í húfi, auk þess sem flutningurinn hefði haft áhrif á réttarstöðu hennar að öðru leyti, að umrædd ákvörðun hefði verið stjórnvaldsákvörðun. Hefði L því brotið gegn 13. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993, en X hafði ekki verið gefinn fullnægjandi eða raunhæfur kostur á að gæta lögbundins andmælaréttar síns áður en ákvörðunin var tekin. Að öllu þessu virtu var krafa X um ógildingu ákvörðunar sviðsstjóra um að flytja hana úr starfi milli deilda L ógilt og L gert að greiða X miskabætur að fjárhæð 800.000 krónur.
D kærði ákvæði í héraðsdómi, þar sem kröfu hennar um ógildingu ákvörðunar L um að flytja hana til í starfi milli tveggja deilda sjúkrahússins var vísað frá dómi. Var frávísunin á því reist að ekki yrði séð að D hefði lögvarða hagsmuni af því að hafa uppi sérstaka ógildingarkröfu í málinu. Hins vegar var fallist á kröfu D um greiðslu miskabóta vegna framangreindrar ákvörðunar. Í dómi Hæstaréttar var vísað til þess að D reisti ógildingarkröfuna á því að ákvörðunin hefði verið íþyngjandi fyrir sig þar sem henni hafi verið gert að sækja vinnu á öðrum stað en fyrr. Fæli þessi krafa í sér meira en að vera aðeins forsenda fyrir kröfu D um miskabætur og hefði dómur um þetta sjálfstæða þýðingu fyrir sóknaraðila. Frávísunarþáttur héraðsdóms var því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka ógildingarkröfuna til efnislegrar meðferðar.
Talið var að málefnalegar ástæður hefðu ekki legið fyrir ákvörðun um tilfærslu stefnanda milli deilda á sjúkrahúsi stefnda. Þá var tilfærslan meira íþyngjandi fyrir hana en efni stóðu til. Var ákvörðunin til þess fallin að valda henni álitshnekki og andlegri vanlíðan. Kröfu um ógildingu ákvörðunarinnar var vísað frá dómi en henni dæmdar 500.000 kr. í miskabætur.