Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
4 dómar fundust
Lög: Lög um breytingu á höfundalögum, nr. 73/1972, með síðari breytingum. nr. 9/2006
Á ehf. höfðaði mál á hendur R og S ehf. til heimtu skaðabóta í tilefni af frétt sem birtist á vefmiðlinum Mannlif.is um andlát bróður A. Í fréttinni var efni tekið orðrétt upp úr minningargrein sem A ritaði og birtist í Morgunblaðinu. A hafði framselt höfundaréttinn að minningargreininni til Á ehf. sem byggði á því að R og S ehf. hefðu brotið gegn höfundarétti að minningargreininni með birtingu fréttarinnar. Í hinum áfrýjaða dómi, sem Landsréttur staðfesti með vísan til forsendna hans, voru tilgreind ákvæði höfundalaga rakin og umrædd minningargrein talin njóta höfundaréttar. Rakið var að höfundaréttur greinist í tvennt, fjárhagslegan rétt höfundar og persónubundinn ófjárhagslegan sæmdarrétt. Í hinum fjárhagslega rétti fælist rétturinn til að gera eintök af verki, hvort heldur sem er af hluta verks eða verki í heild, og gera það aðgengilegt almenningi. Með því að hafa tekið efni úr minningargrein A upp í umræddri frétt hefðu R og S ehf. viðhaft eintakagerð af umræddu verki og gert það aðgengilegt almenningi í skilningi 1. mgr. 2. gr. höfundalaga nr. 73/1972. Ekki var talið að takmarkanir á höfundarétti samkvæmt II. kafla höfundalaga, sem heimilað geta öðrum en höfundi eintakagerð og dreifingu til almennings, hafi átt við um frétt R og S ehf. Niðurstaða dómsins var því að með því að taka efni úr minningargreininni upp í frétt um andlát bróður A og dreifa þeirri frétt á vefmiðlinum Mannlif.is, hefðu R og S ehf. brotið gegn einkarétti höfundar minningargreinarinnar til eintakagerðar og til að gera verkið aðgengilegt almenningi samkvæmt 1. mgr. 2. gr. höfundalaga. Niðurstaða dómsins var því að Á ehf. ætti rétt á bótum úr hendi R og S ehf. og þeim gert að fá dómsorð dómsins birt í prentaðri útgáfu Morgunblaðsins.
Ágreiningur málsaðila laut í meginatriðum að því hvort stefnandi ætti rétt til bóta úr hendi stefndu vegna brots á höfundarétti. Nánar tiltekið byggði stefnandi á því að með því að taka efni úr minningargrein réttargæslustefnda sem birst hefði í Morgunblaðinu upp í frétt um andlát bróður hans á vefmiðlinum mannlif.is hefðu stefndu brotið gegn höfundarétti að umræddri minningargrein. Sá höfundaréttur hefði verið framseldur stefnanda og ætti hann því rétt til bóta úr hendi stefndu. Ekki lá annað fyrir en að umrædd minningargrein hefði verið að öllu leyti frumsamin og rituð af réttargæslustefnda. Dómurinn lagði því til grundvallar að hún fæli sér andlega sköpun réttargæslustefnda sem væri ný og sjálfstæð í skilningi viðeigandi ákvæða höfundalaga nr. 73/1972, og að við ritun hennar hefði stofnast höfundaréttur honum til handa. Þá lagði dómurinn til grundvallar að hinn fjárhagslegi hluti höfundaréttar réttargæslustefnda hefði að virtum framlögðum gögnum og því sem fram kom við skýrslutökur fyrir dómi ótvírætt verið framseldur stefnanda. Það var svo niðurstaða dómsins að stefndu hefðu með því að taka efni úr áðurgreindri minningargrein upp í frétt um andlát bróður réttargæslustefnda og dreifa þeirri frétt á vefmiðlinum mannlif.is brotið gegn einkarétti höfundar hennar til eintakagerðar og til að gera verk aðgengilegt almenningi samkvæmt 1. mgr. 2. gr. höfundalaga nr. 73/1972, sem samkvæmt framansögðu hefði verið framseldur stefnanda, og engin af þeim takmörkunum á höfundarétti samkvæmt ákvæðum II. kafla sömu laga sem stefndu vísuðu til talin eiga við eins og mál þetta var vaxið. Var því fallist á að stefnandi ætti rétt til bóta úr hendi stefndu sem ákveðnar voru að álitum samkvæmt 2. málsl. 2. mgr. 56. gr. höfundalaga nr. 73/1972.
Ákæruvaldið (
Hulda Elsa Björgvinsdóttir settur saksóknari)
gegn
Bjarka Magnússyni, Birni Sveinbjörnssyni, Jóhannesi Páli Sigurðssyni, Kára Bertilssyni, Hilmari Kára Hallbjörnssyni, Rúnari Brynjari Einarssyni, Kristjáni Gunnari Guðmundssyni, Elmari Frey Elíassyni og Kveldúlfi Fennri N. Árnasyni (
Brynjar Níelsson hrl)
Ákærðu voru ákærðir fyrir brot gegn höfundalögum nr. 73/1972 með því að gera ólögmæt eintök af höfundaréttarvernduðu efni, vistað það í nettengdum tölvum og birt það hópi fólks á lokuðu svæði án heimildar rétthafa með því að nýta eiginleika DC++ skráarskiptaforrits. Um var að ræða forrit, kvikmyndir, sjónvarpsþætti, teiknimyndir, tónlistamyndbönd og tónlist. Efni þetta var bæði íslenskt og erlent, samtals 130.430 eintök. Í Hæstarétti var staðfest niðurstaða héraðsdóms um að allt það efni sem ákært hefði verið fyrir nyti verndar höfundalaga. Einnig var tekið undir með héraðsdómi að ákæru hefðu stundað ólögmæta eintakagerð á höfundaréttarvörðu efni og að sá háttur sem hafður væri á dreifingu þess, að deilda því með öðrum á fjölmennu en lokuðu jafningjaneti, jafngilti opinberri birtingu og félli ekki undir undanþáguákvæði 11. gr. höfundalaga, sem leyfi eintakagerð til einkanota. Með þeirri háttsemi var staðfest niðurstaða héraðsdóms að ákærðu hefðu gerst sekir um brot gegn lögum nr. 73/1972. Ákærði B var einnig sakfelldur fyrir hlutdeilt í brotum meðákærðu með því að hafa hýst og haft umsjón með miðlæga nettengipunktinum „Ásagarði“. Með því hefði hann í verki hvatt til þess að meðákærðu birtu á veraldarvefnum ólögmæt eintök af höfundaréttarvörðu efni, án heimildar frá rétthöfum.
Ákæruvaldið (
Hrafnhildur M. Gunnarsdóttir fulltrúi)
gegn
Bjarka og Magnússyni (
Brynjar Níelsson hrl),
Birni og Sveinbjörnssyni og Jóhannesi og Páli Sigurðssyni og Kára og Bertilssyni (
Tómas Jónsson hrl),
Hilmari og Kára Hallbjörnssyni (
Guðmundur Ágústsson hdl) og
Rúnari og Brynjari Einarssyni og Kristjáni og Gunnari Guðmundssyni og Elmari og Frey Elíassyni (
Sveinn Andri Sveinsson hrl)
Ákærðu sakfelldir fyrir brot gegn höfundalögum með því að hafa gert ólögmæt eintök af höfundaréttarvernduðu efni sem þeir vistuðu á nettengdum tölvum sínum og birtu meðlimum Direct Connect jafningjanets.