Dómstólaleit

S auglýsti útboð vegna aksturs almenningsvagna innan starfsvæðis síns og milli þess og höfuðborgarsvæðisins. B ehf. var meðal þeirra sem bauð í aksturinn og átti félagið lægsta tilboð í útboðinu sem fólst í boði í fyrsta og annan verkhluta þess sameiginlega, en að auki hafði B ehf. boðið í hvorn verkhluta fyrir sig. Aðilar málsins deildu annars vegar um það hvort hið sameiginlega tilboð B ehf. í fyrst og annan verkhluta hefði verið ógilt og hins vegar hvaða kosti S átti þegar fyrir lá að B ehf. hygðist ekki standa við lægsta tilboð sitt í útboðinu. Hæstiréttur taldi að B ehf. hefði hvorki sýnt fram á að lægsta tilboð hans í útboðinu hefði vegna misritunar eða annarra mistaka orðið annars efnis en til hefði verið ætlast þannig að óskuldbindandi væri fyrir félagið samkvæmt 1. mgr. 32. gr. laga nr. 7/1936 né að tilboðið hefði verið óeðlilega lágt í skilningi 73. gr. laga nr. 84/2007. Hefði lægsta tilboð B ehf. í útboðinu því verið gilt og skuldbindandi fyrir félagið. Með tilkynningu sem send var um að tilboðið væri endanlega samþykkt hefði komist á bindandi samningur milli aðila á grundvelli útboðsgagna og lægsta tilboðs B ehf. Þegar ljóst hefði verið að B ehf. hugðist ekki standa við tilboðið hefði S verið heimilt samkvæmt almennum reglum kröfuréttar um fyrirsjáanlegar vanefndir að lýsa þá þegar yfir riftun samningsins, enda hefði vanefnd B ehf. verið veruleg. Var því fallist á með héraðsdómi að hefði B ehf. beðið tjón í skiptum sínum við S vegna þessa yrðu ástæður þess að öllu leyti raktar til háttsemi hans sjálfs en ekki til S. Var S því sýknað af kröfu B ehf. um skaðabætur. Á hinn bóginn vísaði Hæstiréttur til þess að S hefði ekki verið rétt að ganga til samningskaupa við annan aðila án þess að fram færi almennt eða lokað útboð á Evrópska efnahagssvæðinu þar sem ekki hefði verið fullnægt skilyrðum c. liðar 33. gr. laga nr. 84/2007. Hefði S átt þess kost að láta fara fram hraðútboð á grundvelli 60. gr. laganna, enda hefði verið fullnægt því skilyrði að fyrir hendi hefðu verið aðstæður sem honum yrði ekki um kennt. Þótt val á þeirri leið hefði að líkindum leitt til þess að akstur samkvæmt nýju útboði hefði ekki getað hafist á þeim degi sem til stóð, og S því þurft að semja tímabundið við annan um þann akstur, væru líkur til að S hefði með þeim hætti getað takmarkað tjón sitt frekar en reyndin varð. Þar sem valin hefði verið leið sem ekki hefði verið fær samkvæmt lögum nr. 84/2007 yrði hann að taka afleiðingum þess og bera sjálfur það tjón sem af kynni að hafa hlotist. Var B ehf. því sýknað af kröfu S.

G ehf. höfðaði mál gegn Í og krafðist greiðslu fyrir þróunarvinnu í þágu embættis umboðsmanns skuldara og afnot embættisins af hugbúnaði G ehf. Skriflegur samningar þar að lútandi hafði ekki verið undirritaður. Embætti umboðsmanns skuldara var stofnað 1. ágúst 2010 með lögum nr. 100/2010 en samkvæmt bráðabirgðaákvæði í lögunum átti þriggja manna starfshópur að undirbúa gildistöku laganna og vera umboðsmanni skuldara til ráðgjafar um starfsemi stofnunarinnar fyrsta starfsárið. Var því talið að ráðuneytisstjóri félags- og tryggingarmálaráðuneytisins, sem var skipaður formaður starfshópsins, hefði fram til stofnunar embættisins verið bær til að ganga til samninga við G ehf. svo skuldbindandi væri fyrir Í. Með vísan til samskipta ráðuneytisstjórans og framkvæmdastjóra G ehf. var talið að bindandi óformlegur samningur hefði komist á milli aðila í lok júlí 2010 um að hefja vinnu við þróun hugbúnaðar fyrir embætti umboðsmanns skuldara og að miða bæri við að hann hefði tekið gildi frá og með 3. ágúst sama ár. Á hinn bóginn var talið að G ehf. hefði mátt gera sér í grein fyrir í í lok þess sama mánaðar að í raun hefðu ekki náðst endanlegir samningar. Þegar ekkert hefði orðið úr fyrirhugaðri undirskrift samninganna 10. september sama ár hafi ekki farið á milli mála að sá óformlegi samningur sem gerður hafði verið hafi þá runnið sitt skeið á enda. Ósannað var að komist hefði á skuldbindandi samningur milli aðila um afnot af hugbúnaði G ehf. og var Í því sýknað af reikningi þar að lútandi. Var Í á hinn bóginn dæmt til að greiða G ehf. fyrir vinnu og akstur á tímabilinu frá 3. ágúst 2010 til 10. september sama ár í samræmi við sundurliðaðar tímaskýrslur, enda hafði Í ekkert lagt fram sem rýrði sönnunargildi þeirra.