Dómstólaleit

Í kjölfar útboðs gerði sveitarfélagið Ö samning við G hf. um sorphirðu í sveitarfélaginu. ÍG ehf., sem tók þátt í útboðinu, krafðist aðgangs að tilboðsgögnum G hf. en Ö hafnaði þeirri beiðni. Var synjunin kærð til úrskurðarnefndar um upplýsingamál sem komst að þeirri niðurstöðu að Ö væri skylt að veita ÍG ehf. aðgang að gögnunum. ÍG ehf. beindi aðfararbeiðni til héraðsdóms eftir 1. tölulið 1. mgr. 11. gr. laga nr. 90/1989 og krafðist þess að sér yrðu afhent gögnin í samræmi við úrskurð úrskurðarnefndarinnar. Í úrskurði héraðsdóms var fallist á kröfu ÍG ehf. um að aðfararbeiðnin færi fram. Með úrskurðinum var því hafnað að kæra ÍG ehf. til úrskurðarnefndarinnar hefði borist eftir þann frest sem mælt er fyrir um í 1. mgr. 22. gr. laga nr. 140/2012. Þá var ekki talið að afhending upplýsinganna gæti leitt til röskunar á eðlilegri samkeppni, en í úrskurðinum kom fram að Ö hefði ekki lagt fyrir dóminn þau gögn sem um væri deilt. Í dómi Hæstaréttar var tekið fram að þar sem ágreiningur aðila snerist um gildi úrskurðar úrskurðarnefndarinnar hefði borið að leysa úr ágreiningnum á grundvelli 13. kafla laga nr. 90/1989, sbr. 2. mgr. 14. gr. þeirra, á sama hátt og ef ágreiningurinn hefði lotið að beiðni um innsetningargerð. Var því ekki talið að það hefði komið að sök hvernig beiðni ÍG ehf. var úr garði gerð í upphafi. Þá var í dómnum tekið fram að Ö hefði getað lagt fram þau gögn sem um var deilt í málinu fyrir héraðsdómara í trúnaði samkvæmt lögjöfnun frá 1. mgr. 69. gr. laga nr. 91/1991, sbr. 1. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989, án þess að ÍG ehf. fengi aðgang að þeim. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar var hann staðfestur.

Í ehf. krafðist þess að S yrði með beinni aðfarargerð gert að veita sér umráð útboðsgagna G hf. vegna útboðs í verkið „Sorphirða í Ölfusi 2014-2019“, en úrskurðarnefnd um upplýsingamál hafði áður komist að þeirri niðurstöðu að S bæri að afhenda Í ehf. gögnin. Í hinum kærða úrskurði var kröfu Í ehf. hafnað á þeim grundvelli að einkamál hefði þegar verið höfðað til ógildingar á úrskurði úrskurðarnefndar um upplýsingamál og að um sama sakarefnið væri að ræða í báðum málunum. Hæstiréttur taldi að ekki væri um sama sakarefni að ræða í málunum tveimur þar sem annars vegar væri deilt um lögmæti stjórnvaldsúrskurðar og hins vegar hvort fallast bæri á kröfu um afhendingu gagna á grundvelli hans, en það stæði ekki í vegi aðfarargerðar þótt dómsmál væri jafnframt rekið milli gerðarbeiðanda og gerðarþola um önnur atriði sem vörðuðu réttarsamband þeirra. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka efnislega afstöðu til kröfu Í ehf., að teknu tilliti til þeirra málsástæðna og lagaraka sem S hefði fært fram og vörðuðu form- og efnisannmarka stjórnvaldsúrskurðarins.