Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
3 dómar fundust
Lagagrein: 70. gr. laga nr. 81/2003 — Lög um fjarskipti
Í málinu krafðist A þess að ógilt yrði ákvörðun samgöngu- og sveitarstjórnarráðherra frá árinu 2019 um heimild M ehf. til að taka eignarnámi hluta af fasteign A. Í dómi Landsréttar, sem staðfesti héraðsdóm um annað en málskostnað, kom fram að andmælaréttur A hefði verið virtur við undirbúning og töku ákvörðunar samgöngu- og sveitarstjórnarráðherra um veitingu heimildar til eignarnáms. Jafnframt hefði verið gætt meðalhófs við töku ákvörðunarinnar, auk þess sem ráðherra hefði þá haft undir höndum fullnægjandi upplýsingar, sbr. 10. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993. Taldi Landsréttur skilyrði 70. gr. þágildandi laga um fjarskipti nr. 81/2003 hafa verið uppfyllt fyrir þeirri ákvörðun ráðherra að heimila M ehf. tilgreint eignarnám. Var M ehf. því sýknað af kröfum A en málskostnaður látinn falla niður.
G krafðist ógildingar á ákvörðun samgönguráðherra um að heimila S eignarnám á hluta fasteignarinnar A á grundvelli 70. gr. laga nr. 81/2003 um fjarskipti. Landskikinn hafði að geyma fjarskiptamastur S og var talið að fyrirtækinu væri nauðsynlegt að tryggja sér varanleg umráð landskikans undir mastrið. Fyrir lá að S hafði leitast við að ná samningum við G til að tryggja sér varanleg umráð landskikans með kaupum eða langtíma leigusamningi, en tilboði S um hið síðarnefnda hafði ekki verið svarað. Þegar litið var til samskipta aðila í heild sinni þótti ljóst að samningum um kaup á lóðarskikanum yrði ekki við komið. Var því talið að lagaskilyrðum til eignarnáms væri fullnægt. Ekki var fallist á að brotið hefði verið gegn 10. og 12. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993 við töku ákvörðunar um eignarnám, að ákvörðunin hefði ekki beinst að réttri eign eða að samgönguráðherra og starfsmenn hans hefðu verið vanhæfir til að fjalla um beiðni S um eignarnám. Voru Í og S því sýknuð af kröfu G.
F átti og rak fjarskiptaskúr á Kröflufjalli, sem er í landi jarðarinnar R. Leiddi F rétt sinn af samningi frá árinu 1971, sem íslenska ríkið gerði við eigendur R um nýtingu jarðhita í landi jarðarinnar og byggingu nauðsynlegra mannvirkja sem því tengdust. Óumdeilt var í málinu að umræddur fjarskiptaskúr var nauðsynlegur vegna þeirrar nýtingar en LR, eigandi jarðarinnar, krafðist í málinu sérstakrar leigugreiðslu vegna þess að F hefði leigt út fjarskiptarásir í skúrnum til aðila, sem ekki tengdust nýtingu jarðhitans. Var talið að þar sem óumdeilt væri að F hefði skýlausan rétt til að eiga og reka umræddan fjarskiptaskúr á grundvelli fyrrnefnds samnings án sérstakrar aukagreiðslu hefði LR ekki fært fram haldbær rök fyrir því að honum bæri aukagreiðsla vegna þess að F leyfði öðrum afnot af skúrnum gegn endurgjaldi. Var og talið að LR hefði ekki hnekkt þeirri fullyrðingu F að fjarskiptaþjónusta, sem hann veitti í umræddum skúr væri nær eingöngu við L, vegna nýtingar jarðhita á svæðinu, þótt íbúar og ferðalangar á svæðinu gætu einnig notið hennar. Var kröfu LR því hafnað.