Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
4 dómar fundust
Lagagrein: 113. gr. laga nr. 75/1981 — Lög um tekjuskatt og eignarskatt
Stefndi, Innheimtustofnun sveitarfélaga, var sýknaður af dómkröfum stefnanda um ógildingu á ákvörðun stefnda um það að skylda vinnuveitanda stefnanda til að halda eftir tiltekinni fjárhæð af mánaðarlaunum stefnanda næstu tvö árin, þó að hámarki 50% af launum, og um að standa stefnda skil á hinu afdregna fé. En fallist var á með stefnda að umrætt innheimtuúrræði vegna meðlagsskulda þannig framkvæmt í skjóli reglugerðar hefði skýra stoð í ákvæði laga nr. 54/1971, auk þess sem að ekki var fallist á að óverulegir stjórnsýsluréttarlegir formannmarkar gætu leitt til að fallast bæri á kröfur stefnanda, eins og hér stóð á.
A höfðaði mál gegn Í til að fá felldan úr gildi úrskurð Úrskurðarnefndar um sanngirnisbætur, auk þess sem hún gerði kröfu um dráttarvexti á slíkar bætur og málskostnað. Í úrskurði sínum vísaði Landsréttur til þess að kröfur A fyrir héraðsdómi hefðu verið settar fram á þann hátt að ekki hefði verið krafist greiðslu á tilteknum höfuðstól auk dráttarvaxta, heldur hefði einungis verið sett fram krafa um greiðslu dráttarvaxta af höfuðstólnum, eins og hann hefði verið á hverjum tíma, að frádregnum innborgunum. Slík kröfugerð hefði óhjákvæmilega í för með sér að A fengi einungis lítinn hluta dráttarvaxtanna greiddan ef dómur félli í samræmi við dómkröfur hennar. Dómkröfur A væru þannig ekki til þess fallnar að skila henni þeim árangri sem málatilbúnaður hennar lyti að. Því væri slíkt ósamræmi milli kröfugerðar hennar og málsástæðna að óhjákvæmilegt væri að vísa málinu í heild frá héraðsdómi með vísan til e-liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991. Þá var fundið að því að í héraðsdómi hefði ekki verið tekin afstaða til krafna aðila um málskostnað, gjafsóknarþóknun lögmanns A var ekki ákveðin og ekki var tilgreint í dómsorði við hvaða lagaákvæði dæmdir dráttarvextir styddust.
Fallist á kröfu stefnanda um að úrskurður úrskurðarnefndar sanngirnisbóta í máli hennar yrði ógiltur. Þá var fallist á kröfu hennar um greiðslu dráttarvaxta af sanngirnisbótum.
Yfirvöld í Svíþjóð óskuðu eftir því að T veitti aðstoð sína við innheimtu skattkröfu á hendur S í samræmi við samning milli Norðurlandanna um aðstoð í skattamálum frá 7. desember 1989, sbr. lög nr. 46/1990, og alþjóðasamning um gagnkvæma stjórnsýsluaðstoð í skattamálum, sbr. lög nr. 74/1996. Að kröfu T dró vinnuveitandi S af launum hans vegna greiðslu fyrrnefnds skatts. S krafðist að T yrði dæmdur til að endurgreiða sér þessa fjárhæð þar sem ákvörðunin hefði verið ólögmæt. Tekið var fram að ekki yrði leyst úr greiðslukröfu S án þess að taka afstöðu til gildis þeirrar ákvörðunar. Þar sem S hefði ekki sýnt fram á að hann hefði hagsmuni að lögum af því að leyst yrði sérstaklega úr ólögmætis- og ógildingarkröfu hans yrði þeim kröfum vísað frá dómi. Þá var aðild Í talin óþörf og kröfum S á hendur því vísað frá héraðsdómi. Af gögnum málsins mátti ráða að aðstoðar væri óskað til innheimtu tekjuskatts með álagi. Var talið að sú innheimta félli að ákvæðum umræddra samninga en tekið fram að það færi að löggjöf þess ríkis, sem beiðni um aðstoð við innheimtu væri beint til, hvernig með hana skyldi fara. Yrði ákvæði 2. mgr. 4. gr. samnings Norðurlandanna ekki öðruvísi skilið en að þar undir gæti fallið aðstoð vinnuveitenda skattgreiðanda. Hins vegar var ekki fallist á að innheimtuúrræði það sem T beitti í málinu fæli í sér að krafa S yrði rétthærri öðrum kröfum, sbr. 15. gr. samningsins um gagnkvæma stjórnsýsluaðstoð og 1. mgr. 16. gr. samnings Norðurlandanna. Væri um að ræða sérstakt innheimtuúrræði að lögum samkvæmt 113. gr. laga nr. 75/1981 um tekjuskatt og eignarskatt. Takmarkaðist innheimtan af ákvæðum greinarinnar og reglum settum með heimild í henni. Þar sem S hafði ekki sýnt fram á að þeirra ákvæða hefði ekki verið gætt með hæfilegum hætti og innheimta T fór að framangreindum lagaákvæðum var T sýknaður af endurheimtukröfu S.