Dómstólaleit

B var sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 8. gr., sbr. 1. mgr. 26. gr., laga nr. 73/2005 um skipan ferðamála með því að hafa starfrækt ferðaskrifstofu án þess að hafa til þess leyfi Ferðamálastofu. Var ekki talið að refsiákvæði 1. mgr. 26. gr. laganna væri þess efnis að það takmarkaði frelsi þeirra sem rækju leyfisskylda þjónustustarfsemi á borð við þá sem B starfrækti með þeim hætti sem rakið væri í 5. tölulið 1. gr. tilskipunar 2006/123/EB um þjónustu á innri markaðnum sem innleidd var í íslenskan rétt með lögum nr. 76/2011 um þjónustuviðskipti á innri markaði Evrópska Efnahagssvæðisins. Þá var hvorki fallist á með B að áskilnaður um leyfisskyldu samkvæmt lögum nr. 73/2005 bryti í bága við 75. gr. stjórnarskrárinnar um atvinnufrelsi né 72. gr. hennar um friðhelgi eignarréttar. Var refsing B ákveðin sekt að fjárhæð 500.000 krónur að viðlagðri vararefsingu.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um að leitað yrði ráðgefandi álits EFTA-dómstólsins um nánar tiltekin atriði í tengslum við rekstur máls ákæruvalds á hendur honum vegna ætlaðra brota gegn ákvæðum laga nr. 73/2005 um skipan ferðamála.