Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
4 dómar fundust
Lagagrein: 18. gr. laga nr. 72/1996 — Lög um réttindi og skyldur kennara og skólastjórnenda grunnskóla
Talið að samningi um tiltekin viðbótarkjör grunnskólakennara hafi ekki verið sagt upp með lögformlegum hætti og þar sem ekki var talið að yfirlýsing aðila kjarasamnings hefði fellt viðbótarkjörin úr gildi var krafa stefnanda tekin til greina. Ekki fallist á að krafan hefði fallið niður fyrir tómlæti þar sem trúnaðarmenn stefnanda hefðu krafist greiðslu frá stefnda rúmum 4 mánuðum eftir að greiðslur voru felldar niður haustið 2001.
H starfaði sem kennari hjá S. Taldi hún að S hefði ekki að fullu staðið henni skil á launum fyrir tímabilið 1. ágúst 2004 til 1. ágúst 2005. Kröfu H var hafnað. Málskostnaður var felldur niður.
Heimilisfræðikennarinn S hafði notið sérstakrar þóknunar fyrir matarinnkaup á grundvelli samþykktar borgarráðs frá 1981. Við gildistöku nýs kjarasamnings 1. ágúst 2001 felldi R niður umrædda þóknun og taldi greiðslu fyrir umrædd störf felast í föstum mánaðarlaunum hennar eftir þann tíma. Ekki þótti í ljós leitt, að S hafi gert athugasemdir við þetta fyrr en í febrúar 2004. Á þessu tímabili hafði hún á hinn bóginn ritað undir þrjár vinnuskýrslur, þar sem ekki var getið um hina umdeildu þóknun og tekið mánaðarlega við launagreiðslum úr hendi R án þess að gera fyrirvara um kröfu sína. Talið var, að allan þennan tíma hafi S mátt vera ljóst að R taldi sér ekki skylt að greiða þóknunina. S var með tómlæti sínu um svo langan tíma talin hafa glatað rétti til að krefja R um þóknun þessa og var R þegar af þeirri ástæðu sýknuð af kröfu S.
K krafði H um laun samkvæmt gildandi kjarasamningi. Taldi K sig jafnframt eiga rétt til nánar tilgreindra viðbótarkjara á grundvelli samnings sem hún hafði gert við H. Deilt var um hvernig skilja bæri sameiginlega yfirlýsingu samningsaðila, sem var meðal fylgiskjala kjarasamnings. Talið var að með yfirlýsingunni hefði stéttarfélag K skuldbundið sig til þess eins að aðhafast ekki þótt samningum um persónubundin viðbótarkjör yrði sagt upp frá og með tilgreindu tímamarki. Stéttarfélagið átti ekki aðild að samningnum um viðbótarkjör K og var því talið að H hefði borið að segja samningnum við K upp með lögformlegum hætti kysi hann að vera laus undan þeim skuldbindingum sem þar var kveðið á um. Með því að það hafði H ekki gert, var ekki talið að umrædd yfirlýsing aðila kjarasamningsins hefði fellt úr gildi viðbótarkjör K. Krafa K var samkvæmt þessu tekin að fullu til greina.