Dómstólaleit

S krafðist þess annars vegar að felld yrði úr gildi ákvörðun F þess efnis að sjóðnum yrði gert að breyta samningi um rekstur upplýsingakerfa við E hf. þannig að í samningnum væri kveðið á um skyldu E hf. til að halda lista yfir utanaðkomandi aðila sem hefðu aðgang að kerfinu sem og heimild F til aðgangs að upplýsingum frá hýsingaraðila og að athuganir sem F teldi vera nauðsynlegan lið í eftirliti með því sem úthýst væri gæti farið fram á vinnustöð hýsingaraðila. Samkvæmt ákvörðuninni skyldi það varða S dagsektum yrði sjóðurinn ekki við kröfum F um úrbætur. Krafðist S þess hins vegar að Í yrði gert að endurgreiða sér 800.000 krónur sem sjóðurinn greiddi í dagsektir, en F taldi hann hafa orðið við kröfu um úrbætur með uppsögn samningsins við E hf. í kjölfar ákvörðunarinnar. Í niðurstöðu Hæstaréttar var m.a. vísað til þess að síðari krafa S væri reist á þeirri meginröksemd að ákvörðun F hefði verið ólögmæt og því ætti hann rétt á endurgreiðslu dagsektanna. Yrði ekki leyst úr fjárkröfunni nema tekin yrði afstaða til lögmætis ákvörðunarinnar. Hefði S því ekki sýnt fram á að hann hefði lögvarða hagsmuni af því að leyst yrði sérstaklega úr kröfu hans um ógildingu ákvörðunarinnar og var henni því vísað sjálfkrafa frá héraðsdómi. Að því er varðaði fjárkröfu S vísaði Hæstiréttur til þess að í tilteknu bréfi sjóðsins til F hefði verið staðhæft að öll gögn hans og upplýsingar úr tölvukerfum, sem hefði verið útvistað hjá E hf., væru F aðgengilegar frá starfstöð S, svo og að það eina, sem fengist umfram þetta með aðgangi að starfstöð E hf., væri kostur á haldlagningu gagna. Jafnframt væri tiltækur listi um menn, sem hefðu aðgang að tölvukerfum S hjá E hf. Í stað þess að rannsaka hvort framangreint ætti við rök, að styðjast, svo sem borið hefði samkvæmt 10. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993, hefði F haldið til streitu kröfu um breytingu á samningi S við E hf. og hafið undirbúning þvingunaraðgerða. Vísaði Hæstiréttur til þess að í minnisblaði starfsmanna F til stjórnar þess, þar sem helstu atriði málsins voru reifuð og gerð tillaga um dagsektir, hefði hvorki verið getið um framangreindar tvær röksemdir S né hefði bréf S fylgt með minnisblaðinu. Taldi Hæstiréttur að verulegur misbrestur hefði orðið á því að í minnisblaðinu hefði verið gerð viðhlítandi grein fyrir öllum helstu atvikum málsins og röksemdum S. Að auki hefðu starfsmenn F ekki sinnt rannsóknarskyldu um þessi atriði áður en þeir gerðu tillögu til stjórnar F um afgreiðslu málsins. Með vísan til þessa hefðu slíkir annmarkar hefðu verið á ákvörðun F að ógildingu varðaði og var því fjárkrafa S tekin til greina.

Með úrskurði kærunefndar samkvæmt lögum um opinbert eftirlit með fjármálastarfsemi voru felldar úr gildi ákvarðanir F um að M, ásamt sex öðrum aðilum, færu sameiginlega ekki með meira en 5% atkvæðisréttar í Sparisjóði Hafnarfjarðar. F stefndi M og krafðist þess að úrskurður nefndarinnar yrði felldur úr gildi. Þegar málið var til meðferðar í héraði var samþykktur samruni Sparisjóðs vélstjóra og framangreinds sparisjóðs og var þeim síðarnefnda slitið án skuldaskila. Við samrunann varð til nýr sparisjóður og þar sem úrskurðurinn, sem krafist var ógildingar á, tók ekki til eignar í þessum nýja sparisjóði, var talið að dómur um kröfu F fæli í sér svar við lögspurningu og að stofnunin hefði ekki lengur lögvarða hagsmuni af úrlausn málsins. Vísaði héraðsdómur því málinu frá dómi og var frávísunin staðfest af Hæstarétti.

Með úrskurði kærunefndar samkvæmt lögum um opinbert eftirlit með fjármálastarfsemi voru felldar úr gildi ákvarðanir F um að B, ásamt sex öðrum aðilum, færu sameiginlega ekki með meira en 5% atkvæðisréttar í Sparisjóði Hafnarfjarðar. F stefndi B og krafðist þess að úrskurður nefndarinnar yrði felldur úr gildi. Þegar málið var til meðferðar í héraði var samþykktur samruni Sparisjóðs vélstjóra og framangreinds sparisjóðs og var þeim síðarnefnda slitið án skuldaskila. Við samrunann varð til nýr sparisjóður og þar sem úrskurðurinn, sem krafist var ógildingar á, tók ekki til eignar í þessum nýja sparisjóði, var talið að dómur um kröfu F fæli í sér svar við lögspurningu og að stofnunin hefði ekki lengur lögvarða hagsmuni af úrlausn málsins. Vísaði héraðsdómur því málinu frá dómi og var frávísunin staðfest af Hæstarétti.

Úrskurður héraðsdóms var staðfestur um að F væri heimilt að leiða nafngreind vitni fyrir dóm í máli F gegn I.