B, D, G, JR, JD og K voru sakfelld fyrir stórfellt fíkniefnalagabrot með því að hafa dagana 27. til 29. febrúar 2020 í félagi haft í vörslum sínum í sölu- og dreifingarskyni og jafnframt staðið að framleiðslu á samtals 1.896,50 g af amfetamíni, sem hafði á bilinu 34-66% styrkleika og samtals 1.071,15 g af amfetamíni, sem hafði á bilinu 1,7- 3,2% styrkleika. Var háttsemi þeirra talin varða við 173. gr. a almennra hegningarlaga nr. 19/1940 en ekki var á það fallist að háttsemi þeirra teldist vera liður í skipulagðri brotastarfsemi í skipulögðum brotasamtökum í skilningi 175. gr. a almennra hegningarlaga. Þá var JR jafnframt sakfelldur fyrir fíkniefnalagabrot með því að hafa haft í vörslum sínum samtals 5,58 g af marijúana og samtals 57,17 g af amfetamíni sem lögregla fann við leit á JR og á tveimur tilgreindum dvalarstöðum hans. Voru þau brot JR talin varða við 2. gr., sbr. 5. og 6. gr. laga nr. 65/1974 um ávana- og fíkniefni. B, D og K voru hins vegar sýknaðir af þeirri háttsemi að hafa losað skaðleg efni sem notuð voru við framleiðslu fíkniefnanna í umhverfið og valdið þannig yfirvofandi hættu á verulegu tjóni á umhverfinu. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að brot B, D, G, JR, JD og K var þaulskipulagt og framið í samverknaði, sbr. 2. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga, þótt aðkoma þeirra að brotinu hefði verið með misjöfnum hætti. Litið var svo á að þau ættu sér ekki málsbætur. Einnig var við ákvörðun refsingar litið til 1., 3., 6. og 7. töluliðar 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga. Refsing JR var ákveðin fangelsi í þrjú ár og sex mánuði, refsing B, D og K fangelsi í þrjú ár hver og G og JD fangelsi í tvö ár og sex mánuði hvort. Til frádráttar refsingu B, D, JR, JD og K kom tilgreint gæsluvarðhald sem þau höfðu sætt, sbr. 76. gr. almennra hegningarlaga. Ennfremur voru gerð upptæk ýmis tæki, búnaður og efni, sem lögregla hafði lagt hald á, sem og bifreið og reiðufé í eigu JD.
Í ákvörðun S í desember 2012 var komist að þeirri niðurstöðu að S bs. hefði verið í ráðandi stöðu á nánar tilteknum mörkuðum og að félagið hefði misnotað þá stöðu og brotið með því gegn 11. gr. samkeppnislaga nr. 44/2005. Var S bs. af þeim sökum gerð sekt að fjárhæð 45.000.000 krónur. S bs. kærði þessa ákvörðun til áfrýjunarnefndar samkeppnismála, sem staðfesti hana með úrskurði í mars 2013. S bs. höfðaði í kjölfarið mál á hendur S og krafðist þess að úrskurði áfrýjunarnefndarinnar og ákvörðun S yrði hrundið. S bs. reisti kröfu sína meðal annars á því að samkvæmt b. lið 1. mgr. 16. gr. samkeppnislaga tækju ákvæði þeirra ekki til starfsemi sinnar, þar sem hann sem samlag eigenda sinna sinnti lögbundnum skyldum og beitti opinberum valdheimildum þeirra til að halda úti grunnþjónustu við móttöku og meðferð úrgangs. Þá taldi S bs. samkeppnislög ekki geta náð til sín sökum þess að félagið gæti ekki talist fyrirtæki í atvinnurekstri í skilningi 1. og 2. töluliðar 1. mgr. 4. gr. laganna, en af því leiddi að háttsemi hans gæti ekki verið misnotkun á markaðsráðandi stöðu eftir 11. gr. sömu laga. Að auki tæki hann ekki endurgjald fyrir þjónustu sína í merkingu 1. töluliðar 1. mgr. 4. gr. samkeppnislaga, heldur þjónustugjald sveitarfélags svo sem ljóst væri af 11. gr. laga nr. 55/2003 um meðhöndlun úrgangs. Loks taldi S bs. að hann gæti hvorki fullnægt skyldum sínum samkvæmt lögum nr. 55/2003 né yrði markmiðum þeirra náð þyrfti hann í starfsemi sinni að lúta samkeppnisreglum. Með hliðsjón af ráðgefandi áliti EFTA-dómstólsins, sem aflað var undir rekstri málsins fyrir Hæstarétti, sbr. dóm dómstólsins 22. september 2016 í máli nr. E-29/15, og að virtum lögskýringargögnum og ákvæðum samkeppnislaga, laga nr. 55/2003 og EES-samningsins, var öllum málsástæðum S bs. hafnað. Þá var litið svo á að S og áfrýjunarnefnd samkeppnismála hefðu skilgreint umrædda markaði með réttum hætti og að málið hefði verið fullrannsakað af hálfu S. Samkvæmt framansögðu var S sýknað af kröfu S bs.