Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
3 dómar fundust
Lög: Lög um breytingu á lögum um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum, nr. 46/1980, með síðari breytingum. nr. 52/1997
Stefndi, íslenska ríkið, hafði viðurkennt bótaskyldu fyrir leit í bifreið og boðið stefnanda 25.000 kr. í bætur. Stefnandi taldi miska sinn meiri þar eð hann hefði verið barn að aldri þegar leitin fór fram. Hann ætti því rétt á hærri bótum en þeirri fjárhæð sem stefndi bauð. Dómurinn taldi að 25.000 kr. væri hæfileg bótafjárhæð fyrir leit í hanskahólfi sem stefnandi hafði leyft. Ekki var talið að stefnandi hefði sýnt fram á að sá þroski sem hann hefði hugsanlega tekið út á þeim 24 dögum sem eftir lifðu þar til hann náði sjálfræðisaldri að lögum hefði verið svo umtalsverður að hann hefði 12. janúar 2022, þegar hann varð 18 ára, orðið fyrir minna áfalli við það að leyfa lögreglu að líta í hanskahólf bifreiðar sem hann hafði umráð yfir en því áfalli sem hann segðist hafa orðið fyrir af þeim sökum 19. desember 2021.
Ákæruvaldið (
Alda Hrönn Jóhannsdóttir ftr)
gegn
Grétari Má Steindórssyni (
Hilmar Baldursson hdl)
Dæmdur í sekt fyrir að vera með ófullnægjandi fallvarnir, vinnupalla o.fl. í nýbyggingu.
A krafði Í um bætur vegna fjárhagslegs og ófjárhagslegs tjóns sem hann taldi sig hafa orðið fyrir. Opinbert mál hafði verið höfðað gegn A vegna gruns um að hann hefði dregið sér fé en hann verið sýknaður. Taldi A að Í hefði bakað sér tjón með rannsóknaraðgerðum lögreglu og málsmeðferð í sakamálinu sem hefði verið höfðað án nægjanlegs tilefnis. Fallist var á að Í hefði ekki fært fram viðhlítandi rök fyrir því að nauðsyn hefði borið til að halda A í gæslu í rúmar tvær klukkustundir á rannsóknarstigi hins opinbera máls. Þá var fallist á að ekki hefði verið ástæða til að endurtaka leit á heimili A og í sameign fjöleignarhúss, sem hann bjó í. Voru honum dæmdar miskabætur vegna þessa. Þá var fallist á að A bæru skaðabætur vegna skyrtu sem lögregla hafði lagt hald á við rannsókn málsins en ekki skilað. Hins vegar var hafnað að ákvæði XXI. kafla laga nr. 19/1991 fælu í sér heimild til að dæma bætur vegna þess að A hefði verið sóttur til sakar án nægjanlegs tilefnis. Þótti ekki sýnt að skilyrði væru til slíkra bóta á grundvelli sakarreglunnar. Þá var hafnað kröfu A um bætur vegna mismunar á lögmannskostnaði samkvæmt gjaldskrá og tildæmdum málsvarnarlaunum í sakamálinu.