Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
6 dómar fundust
Lagagrein: 1. mgr. 45. gr. laga nr. 50/1987 — Umferðarlög
A krafðist bóta vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir í umferðarslysi árið 2017. Ágreiningur í málinu laut að því hvort A hefði sem farþegi í ökutæki sýnt af sér háttsemi sem mætti jafna til stórkostlegs gáleysis í skilningi 2. mgr. 88. gr. þágildandi umferðarlaga nr. 50/1987, svo að réttlætanlegt hafi verið að lækka bætur honum til handa úr ábyrgðartryggingu bifreiðarinnar hjá V hf. Í dómi héraðsdóms sem staðfestur var í Landsrétti með vísan til forsendna kom fram að greiningar á blóðsýni ökumanns ökutækisins staðfestu að hann hefði neytt áfengis í aðdraganda akstursins. Með hliðsjón af því og í ljósi þess að A og ökumaður ökutækisins höfðu eytt löngum tíma saman fyrir slysið hefði A ekki getað dulist að ökumaðurinn gæti ekki stjórnað ökutækinu örugglega. Með því að taka sér far með ökutækinu eins og ástatt var um ökumanninn hafi A sýnt af sér stórkostlegt gáleysi og bæri því að hluta ábyrgð á því tjóni sem hann varð fyrir við slysið. Að þessu gættu og með hliðsjón af því hversu hátt saknæmisstig A var í umrætt sinn, var talið rétt að A bæri 2/3 hluta tjóns síns sjálfur.
Sýknað af kröfu manns um fullar bætur, sem tekið hafði sér far með ölvuðum ökumanni, þar sem hann yrði að bera meðábyrgð á tjóni sínu vegna eigin sakar um sem næmi 2/3 hlutum tjónsins.
Ákærða gefið að sök umferðarlagabrot. Sýkna.
Stefnandi slaðaðist er hann missti stjórn á bifreið í eigu stefnda. Áfengismagn í blóði og þvagi stefnanda eftir slysið var talið veita líkindi fyrir því að stefnandi hefði ekið ölvaður. Stefndu voru sýknuð af kröfu stefnanda um viðurkenningu á bótaskyldu vegna umferðarslyss stefnanda, á grundvelli 20. gr. laga nr. 20/1954.
Karlmaður sakfelldur fyrir ölvun við akstur
Sök talin sönnuð í tvígang um ölvunarakstur gegn neitun ákærðu. Refsing ákveðin annars vegar sem margítrekað brot og hins vegar sem hegningarauki.