Dómstólaleit

Ákærði krefst aðallega sýknu, en til vara að refsing verði milduð. Þá krefst ákærði þess aðallega að bótakröfu verði vísað frá dómi, en til vara að hann verði sýknaður af henni. Að því frágengu krefst ákærði þess að bótakrafan verði lækkuð. Brotaþoli krefst þess að staðfest verði niðurstaða héraðsdóms um einkaréttarkröfu sína og tildæmdan málskostnað vegna hennar, en lætur málið að öðru leyti ekki til sín taka. Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður staðfest niðurstaða hans um sakfellingu ákærða og heimfærslu brots til refsiákvæða. Í 3. mgr. 14. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 er kveðið á um að ökutæki, sem ekið er á eftir öðru ökutæki, skuli vera svo langt frá því, að eigi sé hætta á árekstri, þótt ökutækið, sem er á undan, stöðvist eða dregið sé úr hraða þess. Ákærði ók bifreið sinni aftan á bifreið brotaþola greint sinn og átti þannig sök á árekstrinum. Ákærði réðst síðan í beinu framhaldi af árekstrinum með hnefahöggum og spörkum á brotaþola og ók við svo búið á brott. Er ekkert fram komið í málinu sem gaf ákærða tilefni til þessarar ofsafengnu árásar. Þá hefur hann ekki sýnt merki iðrunar vegna verknaðarins, heldur þvert á móti réttlætt gerðir sínar. Ákærði á sér engar málsbætur. Samkvæmt þessu og með vísan til 1., 6. og 8. töluliða 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 er refsing hans hæfilega ákveðin fangelsi í sex mánuði. Verður refsingin bundin skilorði á þann hátt sem í dómsorði greinir. Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað, einkaréttarkröfu og málskostnað vegna hennar, eru staðfest. Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.