Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
3 dómar fundust
Lagagrein: 3. mgr. 2. gr. laga nr. 29/1995 — Lög um endurgreiðslu oftekinna skatta og gjalda
Íslenska ríkið sýknað af kröfu stefnanda um dráttarvexti og innheimtukostnað vegna leiðréttra aðflutningsgjalda. Aðflutningsgjöld endurgreidd með inneignarvöxtum samkvæmt 125. gr. tollalaga, en ágreiningur stóð um hvort endurgreiða ætti gjöldin með dráttarvöxtum.
Íslenska ríkið sýknað af kröfum um greiðslu dráttarvaxta og innheimtukostnaðar vegna kröfu sem stefnandi hafði átt á hendur tollyfirvöldum vegna rangt álagðra aðflutningsgjalda. Tollyfirvöld höfðu leiðrétt hin rangt álögðu aðflutningsgjöld og endurgreitt stefnanda, en hann krafðist þess að ríkið greiddi dráttarvexti af höfuðstól í stað vaxta samkvæmt 125. gr. tollalaga, auk kostnaðar lögmanns við innheimtu kröfunnar.
Með úrskurði ríkisskattstjóra 16. desember 1997 voru opinber gjöld S endurákvörðuð. Leiddi þetta til þess að á gjaldárinu 1999 voru lögð á S opinber gjöld að fjárhæð samtals 77.857.387 krónur og stóð S skil á þeirri upphæð. Áður hafði S höfðað mál til að fá hnekkt fyrrnefndum úrskurði. Var fallist á kröfur S í dómi Hæstaréttar 25. janúar 2001. Voru gjöld S vegna ársins 1999 endurákvörðuð í ljósi dómsins og taldist hann hafa ofgreitt 50.773.842 krónur. Krafðist S endurgreiðslu þessarar fjárhæðar með dráttarvöxtum frá greiðsludegi en Í greiddi fjárhæðina með vöxtum sem svöruðu til hæstu vaxta af óbundnum sparireikningum á hverjum tíma frá því gjöldin voru innt af hendi og til greiðsludags. Höfðaði S þá mál þetta til heimtu dráttarvaxtanna. Talið var að um endurgreiðslu umræddra gjalda gilti sérregla 2. mgr. 112. gr. laga um tekjuskatt og eignarskatt nr. 75/1981 eins og henni hafi verið brett með lögum nr. 49/1987 og 31/1995. Í málsókn G um ógildingu fyrrnefnds úrskurðar þótti ekki felast endurgreiðslukrafa og því taldist mál þá ekki höfðað til heimtu kröfunnar í skilningi 4. mgr. 112. gr. laga nr. 75/1981 sbr. 2. gr. laga nr. 31/1995. Hin ofteknu gjöld hefðu verið endurgreidd að stærstum hluta daginn eftir að G krafðist greiðslu og eftirstöðvar innan þrjátíu daga. G átti því ekki rétt til greiðslu dráttarvaxta úr hendi Í.