Dómstólaleit

B rann til er hún var við vinnu sína í fiskvinnsluhúsi R ehf. Bar slysið að með þeim hætti að B gekk yfir gólf í fiskvinnsluhúsinu til að sækja eyrnahlífar, sem hún notaði við vinnu sína, þegar hún rann til í slorbleytu þannig að hún ökklabrotnaði. Í máli sem B höfðaði af þessu tilefni á hendur Þ ehf., sem R ehf. hafði sameinast, var talið sannað með vætti starfsfólks að R ehf. hafi engar reglur sett um að það mætti ekki fara óhindrað milli vinnusvæða, eftir að það var komið til vinnu sinnar. Var venjulegt að starfsfólk færi þá leið sem B fór þegar hún slasaðist. Var Þ ehf. látið bera hallann af því að vettvangur slyssins var ekki rannsakaður, en R ehf. lét hjá líða að tilkynna slysið í tæka tíð. Var talið að nauðsynlegt hafi verið að sjá til þess að gólfið væri hreinsað í hvert sinn er á það lak slor eða slepja, en ekki hafi verið sýnt fram á að það hafi verið gert. Var það metið R ehf. til gáleysis. Aftur á móti var B látin bera 1/3 hluta tjóns síns þar sem hún hafi ekki gengið eins gætilega um gólf og ástæða var til.

Öxl S fór úr liði er hann lenti í átökum við K fyrir utan skemmtistað. Höfðaði S mál gegn K til heimtu bóta fyrir tjón sitt, en hann taldi hann hafa snúið eða togað sig úr axlarlið. Með hliðsjón af því að vitnum bar ekki saman um atburðarás og að fyrsta frásögn S af atburðinum, sem skráð var hjá lækni, var ekki á þá leið að K hefði togað hann úr axlarlið var ekki talið sannað að K hefði með saknæmum og ólögmætum hætti valdið S tjóni hans. Var K því sýknaður af kröfum S.