Dómstólaleit

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli þrotabús M ehf. á hendur K var vísað frá dómi. Í málinu krafðist þrotabú M ehf. annars vegar þess að rift yrði tilteknum greiðslum til K, sbr. XX. kafla laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl., og hins vegar að K yrði gert að greiða þrotabúinu tiltekna fjárhæð, sbr. 142. gr. laga nr. 21/1991 og 109. gr. laga nr. 138/1994 um einkahlutafélög. Deila aðila laut að því hvort málshöfðunarfrestir samkvæmt 1. mgr. 148. gr. laga nr. 21/1991, að því er riftunarkröfu þrotabúsins varðaði, og 110. gr. laga nr. 138/1994, að því er varðaði fjárkröfu þess, hefðu verið liðnir er málið var höfðað. Um hið fyrra atriði vísaði Hæstiréttur til skýringar á lögum við lagaskil almennt og á sviði réttarfars. Segir meðal annars í dómi réttarins að í málinu hefði sex mánaða málshöfðunarfresti samkvæmt 148. gr. laga nr. 21/1991 í fyrsta lagi geta lokið 23. maí 2010 en þar sem hann hefði ekki verið liðinn þegar fresturinn var tímabundið framlengdur í tólf mánuði með gildistöku laga nr. 31/2010 yrði þeim lögum beitt um frestinn og hefði málið verið höfðað innan þess frests. Um hið síðara atriði vísaði Hæstiréttur til þess að með lögum nr. 68/2010 hefði 110. gr. laga nr. 138/1994 verið felld brott og samkvæmt orðanna hljóðan skyldu lögin taka til atvika og háttsemi sem átti sér stað fyrir gildistöku laganna, jafnvel þótt málshöfðunarfrestur hefði verið liðinn er þau tóku gildi. Í dómi réttarins segir meðal annars að málshöfðunarfrestur samkvæmt 110. gr. laga nr. 138/1994 hefði í reynd verið sérstakur fyrningarfrestur þar sem krafan félli niður í lok hans, enda væri ekki unnt að hafa hana uppi á annan hátt. Álitaefni, um hvort fresturinn hefði verið liðinn við málshöfðun, væri atriði sem taka yrði afstöðu til við efnisúrlausn málsins, en gæti ekki varðað frávísun þess. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.