Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
4 dómar fundust
Lagagrein: 2. mgr. 18. gr. laga nr. 19/1991 — Lög um meðferð opinberra mála
Einar Kristbjörnsson og Gemma Fernandez Kristbjörnsson (
Björn Þorri Viktorsson lögmaður)
gegn
Árna Jóni Pálssyni, Sigurði Straumfjörð Pálssyni, Þorsteini Sæþóri Guðmundssyni og Ragnari Guðmundssyni (
Hannes J. Hafstein lögmaður)
Áfrýjendur keyptu VH ehf., meðal annars af tveimur stefndu, en VH ehf. átti V ehf. er rak veitingastarfsemi að Geirsgötu, Reykjavík. Með kaupsamningi um VH ehf. tóku áfrýjendur að sér að setja tryggingu fyrir greiðslu á leigu samkvæmt húsaleigusamningi um húsnæðið að Geirsgötu. Samkvæmt viðauka við kaupsamninginn skuldbundu áfrýjendur sig til að útvega bankaábyrgð til leigusalans S ehf. eins fljótt og auðið væri svo stefndu fengju sjálfskuldarábyrgð sína afturkallaða af hálfu S ehf. Þetta gerðu áfrýjendur ekki. Í kjölfar gjaldþrots V ehf. krafði S ehf. stefndu um gjaldfallnar og ógreiddar leigugreiðslur á grundvelli sjálfskuldarábyrgðar þeirra. Stefndu og S ehf. sömdu um greiðslu sem samsvaraði stefnufjárhæð í máli þessu og höfðuðu stefndu í kjölfarið mál þetta gegn áfrýjendum vegna tjóns sem þeir héldu fram að þeir hefðu orðið fyrir vegna þessa. Í dómi Landsréttar var rakið að með því að útvega ekki bankaábyrgð til S ehf. í samræmi við ákvæði kaupsamningsins hafi áfrýjendur vanefnt samninginn með saknæmum og ólögmætum hætti. Bæru þeir bótaábyrgð á tjóni sem teldist sennileg afleiðing þess. Enginn vafi var talinn á því að greiðsla stefndu til S ehf. hafi komið til vegna vanefndar áfrýjenda á kaupsamningnum, enda hefðu réttar efndir samningsins leitt til afturköllunar sjálfskuldarábyrgðar stefndu. Var skilyrðum bótaábyrgðar áfrýjenda talið fullnægt og niðurstaða hins áfrýjaða dóms um skyldu áfrýjenda til greiðslu skaðabóta staðfest.
Árni Jón Pálsson, Sigurður Straumfjörð Pálsson, Þorsteinn Sæþór Guðmundsson og Ragnar Guðmundsson (
Hannes J. Hafstein lögmaður)
gegn
Einari Kristbjörnssyni og Gemmu Fernandez Kristbjörnsson (
Þórir Helgi Sigvaldason lögmaður)
Skaðabótamál.
Fyrir er tekið málið nr. E-158/2015 Tungufljót ehf (
Ásgeir Þór Árnason hrl)
gegn
Bernharði Guðmundssyni, Einari E. Sæmundsen, Elínu Grímsdóttur, Gerði Hannesdóttur, Guðnýju Gísladóttur, Guðrúnu Gísladóttur, Hafliða Stefáni Gíslasyni, Halldóri Jónssyni, Jóni Bjarna Gunnarssyni, Jónínu G. Einarsdóttur, Kristjáni Helga Guðmundssyni, Margréti Pálínu, Guðmundsdóttur, Ólafi G.E. Sæmundsen, Ólafi J. Bjarnasyni, Sigríði H.J. Benedikz, Sigurjóni H. Sindrasyni, Vilborgu Vilmundardóttur, Vilhjálmi Einarssyni, Vilmundi Gíslasyni og Þórhalli F. Guðmundssyni (
Páll Arnór Pálsson hrl)
Máli vísað frá að hluta.
LR ehf. kærði úrskurð héraðsdóms þar sem máli þess á hendur L til heimtu skaðabóta vegna töku þess síðarnefnda á köldu vatni og jarðefnum úr landi þess fyrrnefnda á tímabilinu 1993 til 2003 var vísað frá dómi á þeirri forsendu að LR ehf. hefði borið að stefna, auk L, íslenska ríkinu, til varnar í málinu. Hæstiréttur tók fram að í málinu væri deilt um túlkun á samningum þar sem jarðhitaréttur og aðstaða til mannvirkjagerðar til nýtingar hans á landi LR ehf. hefði verið framseldur íslenska ríkinu á árinu 1971 sem síðan framseldi L þennan rétt árið 1985, en í síðargreinda tilvikinu var jarðhitarétturinn takmarkaður við 70 MW. Ágreiningslaust væri að L hefði tekið og nýtt fyrrnefnd landsgæði úr landi LR ehf. á umræddu tímabili en krafa þess síðarnefnda beindist eingöngu að þeirri nýtingu. Varð því ekki séð að efnisleg úrlausn málsins varðaði hagsmuni íslenska ríkisins með þeim hætti að aðild þess að málinu væri nauðsynleg. Þá var ekki fallist á að málið væri vanreifað af hálfu LR ehf. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar.